tag:blogger.com,1999:blog-44935186456623077582011-04-21T10:48:26.784-07:00ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.comBlogger581100tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-58143097442952908692009-02-12T21:39:00.000-08:002009-02-12T21:55:16.115-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_F5duJfyoths/SZUH-mC4L3I/AAAAAAAAAZ8/QQbYWDfnLBw/s1600-h/Aung_2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 313px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_F5duJfyoths/SZUH-mC4L3I/AAAAAAAAAZ8/QQbYWDfnLBw/s320/Aung_2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302152908244529010" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ေဖေဖာ္၀ါရီ(၁၃)မွာ က်ေရာက္တဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕(၉၄)နွစ္ျပည့္ေမြးေန႕အား ဦးညႊတ္အေလးျပဳလွ်က္<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-5814309744295290869?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-15021420780302441842009-02-08T10:32:00.000-08:002009-02-08T10:33:52.097-08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 102, 204);" id="fullpost">ခ်စ္သက္ထားေ၀</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);" id="fullpost">ခင္ပ်ိဳေမကို</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);" id="fullpost">ခဲြေသြခြာရက္</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);" id="fullpost">ခ်င့္ဆတြက္ေသာ္</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);" id="fullpost">ခ်ိန္စက္လီလီ</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);" id="fullpost">ခေညာင္းခ်ီလဲ</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);" id="fullpost">ခိုင္တည္မလြဲ</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);" id="fullpost">ခ်စ္အသဲက</span><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);" id="fullpost">ခ်စ္ျမဲခ်စ္လ်က္ေနပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);" id="fullpost">ခ်ိန္ခါမျပတ္</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);" id="fullpost">ျခားမလပ္ပဲ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);" id="fullpost">ခိုကပ္ရင္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);" id="fullpost">ခံစားတာကို</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);" id="fullpost">ခရာပညတ္</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);" id="fullpost">ခ်စ္လြမ္းဓာတ္လို႔</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);" id="fullpost">ေခၚမွတ္သညာ ျပဳရမွာလားကြယ္။ ။</span><br /><br /><div style="text-align: right; color: rgb(255, 255, 0);">ညီညီ<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-1502142078030244184?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-20332577560456742982009-01-29T19:17:00.000-08:002009-01-29T19:20:07.197-08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 204, 204);" id="fullpost">နီးေ၀းရပ္ခြင္၊ရႈတိုင္းျမင္သည္၊</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);" id="fullpost">ပင္လယ္ျပာမိႈင္း၊ေရျပာလိႈင္း။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);" id="fullpost">တစ္ရံတစ္ခါ၊ဤေရျပာ၌၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);" id="fullpost">သက္လ်ာငယ္ကၽြမ္း၊ကိုယ့္ကိုလြမ္း၍၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);" id="fullpost">တမ္းတငိုေၾကြး၊မ်က္ရည္ေႏြးတို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);" id="fullpost">ေရာေထြးပါေမ်ာ၊ျမင္ေလေလာဟု၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);" id="fullpost">ေရေၾကာလ်ဥ္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);" id="fullpost">နာ၀ါေစသိတ္၊အလြမ္းရိပ္ျဖင့္၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);" id="fullpost">စိတ္ေတြးယာဥ္ရူး၊စုန္ဆန္လူးလို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);" id="fullpost">ရွာခဲ့ဖူးတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);" id="fullpost">တစ္ရံတစ္ခါ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);" id="fullpost">ျပာပင္လယ္ေပ်ာ္၊ေငြဇင္ေယာ္တို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);" id="fullpost">မွန္းေမွ်ာ္တေဆြး၊အလြမ္းေတးကို၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);" id="fullpost">ရပ္ေ၀းသက္ထား၊အၾကံဳပါးလို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);" id="fullpost">ကိုယ္စားေမာင့္ထံ၊အေရာက္ပ်ံကာ၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);" id="fullpost">ေတးသံစကား၊ေျပာေလလားဟု၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);" id="fullpost">ယံုမွားခဲ့ဖူးတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);" id="fullpost">တစ္ရံတစ္ခါ</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);" id="fullpost">စႏၵာေငြလ၊၀င္းပပ၌၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);" id="fullpost">ျဖဴလႊညက္ေညာ၊ၾကင္သူေခ်ာ၏</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);" id="fullpost">ရႊင္ေသာမ်က္ႏွာ၊ျပံဳး၀တ္လႊာအား၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);" id="fullpost">ရင္မွာတတမ္း၊ေမွ်ာ္ရည္မွန္းလို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);" id="fullpost">လြမ္းခဲ့ဖူးတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);" id="fullpost">မၾကာတစ္ေကြ႔၊ႏွစ္ကိုယ္ေတြ႔မွ၊</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);" id="fullpost">ရင္ေငြ႔၀င္ခုိ၊ခင္သူပ်ိဳအား၊</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);" id="fullpost">ကိုယ္ခံစားတာ၊ကိုယ္ခ်င္းစာလား၊</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);" id="fullpost">စကားသံမဲ့</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 153);" id="fullpost">ႏွလံုးသားနဲ႔ေမးၾကည့္မယ္။ ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);" id="fullpost">(နာ၀ါ = ေလွ။ ေစသိတ္= စိတ္။ေစတသိတ္။)</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ညီညီ</span><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-2033257756045674298?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-61973376964663115452009-01-26T21:12:00.000-08:002009-01-26T21:14:32.993-08:00<div style="text-align: center; color: rgb(153, 153, 0);">မိတ္ေဆြအမ်ား<br />ႏွလံုးသားမွ<br />မွတ္ၾကားနာတံု<br />ေကာင္းကင္ဘံု၀ယ္<br />ကၽြန္ယံုျဖစ္ထက္<br />ေအာက္နရက္၌<br />ျပိဳင္ဘက္မဲ့ကင္း<br />ယမမင္းက<br />အလ်ဥ္းသာ၍ ေကာင္းပါသည္။ ။<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(နရက္ = ငရဲ)</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ညီညီ</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-6197337696466311545?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-20511990645348266492009-01-22T16:57:00.000-08:002009-01-22T17:02:32.447-08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 153, 255);">သင္တို႔တစ္ေတြ</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ၾကည့္ျမင္ေနၾက</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">လွေသြးပံုထင္ - ေၾကးမံုျပင္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေၾကးမံုျပင္မွာ</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ျပံဳးျပပါက</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">သူဟာသင့္လို</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ျပံဳးမည္ကိုကြယ္ - ျမင္ေလမယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">သို႔တည္းေပငဲ့</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">သင္ကမဲ့ေသာ္</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">သူရဲ႕ပံုသြင္ - မဲ့တာျမင္လိမ့္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ေလာကတြင္လည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ထိုသို႔ပဲကြယ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">လူထဲ၀န္းက်င္</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ဆက္ဆံလွ်င္ေသာ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">သင္- ပင္ေကာင္းမွ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">သူ- ေကာင္းၾကမည္</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">သင္- ကဆိုးသန္</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">အက်င့္တန္က</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">သူ -ျပန္ေကာင္းမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ျဖစ္ႏိုင္ပါလား</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ေတြးသာၾကည့္ေလ - အိုမိတ္ေဆြ။ ။</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ညီညီ</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-2051199064534826649?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-90777286977177249422009-01-21T11:17:00.000-08:002009-01-21T11:20:26.957-08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 204);">ရင္ေငြ႔ငါ့ေအာက္၊ခိုရန္ေထာက္၍၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">လာေရာက္ၾကသူ၊မ်ားေတြလူတို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">အပူေအးျငိမ္း၊ေသာကတိမ္းဖို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">စိမ္းေရာက္ကမာၻ၊ငါ့ခႏၶာသည္၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">ေရာ္၀ါညိႈးေညာင္း၊အသြင္ေျပာင္းလဲ၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">ျမေလာင္းကာလြာ၊ေအးဆာယာကို၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">လိပ္ျပာထံုးျပတ္၊အဆံုးသတ္ထိ၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">မႈန္းခတ္ေရးျခယ္၊ငါေပးမည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ဘ၀သခၤါ၊ဇရာလာ၍၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">အညွာမခိုင္၊ေၾကြက်တိုင္မွ၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">မယိုင္မလဲ၊ငါခိုင္ျမဲဖို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">သဟဲအမွီ၊ပထ၀ီအား၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ေျမဆီအႏွစ္၊ငါေပးရစ္မည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);">ငါ့အားတုႏိႈင္း၊စံျပဳခိုင္း၍၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);">လူ႔တိုင္းလူ႔ေျပ(ျပည္)၊လူတို႔ေျမတြင္၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);">ခ်က္ေၾကြေနရာ၊မိျပည္ရြာမွ၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);">ကမာၻတစ္လႊား၊ေကာင္းက်ိဳးပြားဖို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);">ၾကိဳးစားေဆာင္ရြက္ ႏိုင္ေစေသာ္။ ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 153);">(ဆာယာ=အရိပ္)</span><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ညီညီ</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-9077728697717724942?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-32780571884714041842009-01-20T08:25:00.000-08:002009-01-20T08:29:08.990-08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 255);">နာယူေလာ့ သားေမာင္.</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ထြဋ္ဖ်ားေခါင္ မိုးတိမ္ယံမွ၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ျဖိဳးထိန္လွ်ံ ၾကယ္တမြတ္ကို၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ရြယ္ဆြတ္ဖို႔ေမွ်ာ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ေမ့ပခံုးေပၚ</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">နင္းေက်ာ္ကာ အေရာက္လွမ္း။</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ေမ့စကားဟန္</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">စိတ္အားမာန္ အဘယ္ျပင္းလဲ၊</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ၾကယ္မင္းေျခြ လမ္းျမင့္ဆီသို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">လွမ္း၀င့္ခ်ီ ေမာင္သြားေတာ့၊</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">မ်က္သားညိဳ ေရႊရည္စို႔တယ္၊</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">မိႈင္းျပာညိႈ႕သမ္း။ ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">(ေလဆိပ္သို႔ လိုက္ပို႔စဥ္ အေမသို႔)</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ညီညီ</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-3278057188471404184?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-74924376129753822092009-01-19T19:48:00.000-08:002009-01-19T19:55:04.993-08:00<div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္အခုတင္ေပးမယ့္ ကဗ်ာေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ညီရဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြပါ။ သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ မိေ၀း၊ဖေ၀း။ အမိတိုင္းျပည္နဲ႔ ေ၀းေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါပဲ။ဒီကဗ်ာေလးေတြကို သူ႔ရဲ႔အားလပ္ခ်ိန္ေလးေတြမွာ ေရးသားထားတာပါတဲ့။ သူနဲ႔ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့ သူကဗ်ာေလးေတြ ေရးထားတယ္။ ကိုကို မင္းဘေလာ့မွာ တင္ခ်င္တယ္။ မင္းၾကိဳက္တာေလးေတြ ေရြးျပီးတင္ေပါ့ဆိုျပီး ပို႔လိုက္တာပါ။ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စာေရးပ်င္းတဲ့သူ၊ ဘာေရးရမယ္ မသိျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အကိုက္ျဖစ္သြားတာေပါ့ ဟဲဟဲ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">*အေမ့သား*</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">လိႈင္း - ကမူ ...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">တိုင္းဇမၺဴ ပင္လယ္တြင္းသို႔၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ခၽြတ္နင္းကာ တရႊင္ေပ်ာ္ေတာ့၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ေရယာဥ္ေပၚ လူခပ္သိမ္းမွာ၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">လိႈင္းယိမ္းလို႔မူး ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">သို႔တကား …</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ေမ့သားေမာင္ သ႑န္စိတ္တြင္၊</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">တိတ္အခါ ဟုိတစ္ခ်ိန္က၊</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ပုခက္အိမ္ ေမလႊဲထင္ကာပ၊</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ျပံဳးရႊင္လာျမဴး ။ ။</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(102, 255, 153);">ညီညီ</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-7492437612975382209?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-72624139935592925212008-12-06T00:14:00.000-08:002008-12-06T02:21:58.643-08:00<div style="text-align: justify;">အၾကိဳက္ဆံုး ကဗ်ာေလး ေရးေပးဖို႔တက္တယ္တဲ့။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ အၾကိဳက္ဆံုး ကဗ်ာေလးေတြက ေမာင္စိန္၀င္းရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ မၾကီးက အဲကဗ်ာေတြကေတာ့ တက္တဲ့သူ သံုးထားတာမို ႔ တစ္ျခား ကဗ်ာဆရာေတြထဲက ေရးေပးဆိုေတာ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ ေဗဒါလမ္း ကဗ်ာစာစုထဲက အၾကိဳက္ဆံုး ကဗ်ာ ၃ပုဒ္ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။တက္ ေရးခိုင္းတာေတာ့ တစ္ပုဒ္ထဲပါပဲ။ ၃ပုဒ္ထဲက ဘယ္ဟာအၾကိဳက္ဆံုးလည္း မသိျဖစ္ေနလို႔ ၃ပုဒ္လံုး ေရးေပးလိုက္တာပါ။ ေဗဒါပန္းရဲ႔ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ဇြဲေလးကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေရးဖြဲ႔ႏိုင္တယ္။ ေဗဒါပန္းေလး ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတာ လူတစ္ေယာက္ဘ၀မွာ လႈပ္ရွား ရုန္းကန္ေနရသလိုမ်ိဳး အခက္အခဲ၊အေကြ႔အေကာက္၊အထုအပုတ္ ေတြ နဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတာေလးကို ေဖာ္က်ဴးထားတာေလးပါ။ ဘယ္လိုပင္ အခက္အခဲေတြ ေတြ႔ေတြ႔ ၊ ဘယ္လို ေလာကဓံတရားေတြကပဲ ရိုက္ခတ္ ရုိက္ခတ္ ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ဦးက်ိဳးမသြားတဲ့ ေဗဒါပန္းေလးလိုမ်ိဳး အစဥ္ထာ၀ရ ပန္းပန္ေနႏိုင္ဖို႔အတြက္ တင္ျပေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ပန္းပန္လ်က္ပဲ</span><br />ညိဳျပာျပာ လတာျပင္ ေျခရင္း။<br />လိႈင္းတက္ရ ေဗဒါတက္၊လိႈင္းသက္ရာဆင္း။<br /><br />ဆင္းရလည္း မသက္သာ။<br />အုန္းလက္ေၾကြ႔ ေရေပါေလာ၊ေမ်ာစုန္လို႔လာ။<br />အဆင္းနဲ႔အလာ၊ ေဗဒါမ အေထြး။<br />အုန္းလက္ေၾကြ႕ သူ႔နံေဘး၊ ေဆာင့္ခဲ့ရေသး။<br /><br />ေဆာင့္ခဲ့လည္း မသက္သာ။<br />ေနာက္တစ္ခ်ီ ဒီတစ္လံုးက၊ ဖံုးလိုက္ျပန္ပါ။<br />ျမႈပ္ေလေပါ့ ေပၚမလာ၊ မေဗဒါ အလွ။<br />တစ္လံကြာ လိႈ္းအၾကြ၊ ေပၚလိုက္ျပန္ရ။<br /><br />ေပၚျပန္လည္း မသက္သာ။<br />ေခ်ာင္းအဆြယ္ ေျမာင္းငယ္ထဲက<br />ဘဲထြက္လို႔လာ။<br /><br />ဘဲအုပ္မွာ တစ္ရာ ႏွစ္ရာ<br />ေဗဒါက တစ္ပင္ထဲ(တည္း)။<br />အယက္ အကန္ခံလို႔<br />ေဗဒါပ်ံ အံကိုခဲ၊ ပန္းပန္လ်က္ပဲ။ ။<br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">*****</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဆိုင္ခင္းလ်က္ပဲ</span><br />အညာေလွ<br />အညာေျမ ကုန္ေရာင္းဖို႔၊ ဒီေခ်ာင္းမွာနား။<br />ထန္းလ်က္ခဲရယ္နဲ႔<br />ပဲမ်ိဳးစံု ၾကံဳေလခိုက္၊ ၀ယ္လိုက္ပါလား တဲ့။<br /><br />တံငါေလွ<br />တံငါေျမ ကုန္ေရာင္းဖို႔၊ ဒီေခ်ာင္းမွာနား။<br />ပုစြန္က်ားရယ္နဲ႔<br />ငါးမ်ိဳးစံု ၾကံဳေလခိုက္၊ ၀ယ္လိုက္ပါလား တဲ့။<br /><br />ကမ္းစပ္မွာ ေျမွာင္<br />အိုးေဖာင္ ကုန္ေရာင္းဖို႔၊ ဒီေခ်ာင္းမွာနား။<br />ရာ၀င္အိုးရယ္နဲ႔<br />အိုးမ်ိဳးစံုၾကဳံေလခိုက္၊ ၀ယ္လိုက္ပါလား တဲ့။<br /><br />ကမ္းစပ္မွာ ေျမွာင္<br />ငါးေဖာင္ကုန္ေရာင္းဖို႔၊ ဒီေခ်ာင္းမွာ နား။<br />ခယင္ငါးရယ္နဲ႔<br />ငါးမ်ိဳးစံုၾကံဳေလခိုက္၊ ၀ယ္လိုက္ပါလား တဲ့။<br /><br />ဒီလမ္းက ပန္းေဗဒါ။<br />ဆုန္ေရ စန္ေရနဲ႔<br />ထံုေပေပ သူမနား၊ သြားရခါခါ။<br />ပါပါစ ေရာင္းစရာ၊ ပါရာဘု သူတို႔နည္း။<br /><br />အျပာမွာ အ၀ါ ကြက္ကယ္နဲ႔<br />အတက္မွာ သူရႊင္ျပေပမဲ့<br />က်လည္းေလ သူမျငင္းရွာဘု<br />ဒီေခ်ာင္းေရ ေကာက္ကစင္းမွာ<br />ဆိုင္ခင္းလ်က္ပဲ။ ။<br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">*****</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ေဗဒါ ႏွင့္ က်ဴပင္</span><br />မေဗဒါ ၊ ဆန္လာေပါ့ အျပင္း။<br />ေခ်ာင္းက်ယ္က်ယ္ အလယ္ကၽြန္း<br />ေရမြန္းလိုက္ရင္း။<br /><br />ေဗဒါေဆြ၊ ေရစုန္နဲ႔ ျပန္ဆင္း။<br />ေခ်ာင္းက်ယ္က်ယ္ အလယ္ကၽြန္း။<br />ေသာင္ထြန္းလိုက္ရင္း။<br /><br />မေဗဒါ၊ ဆန္လာေပါ့ အတင္း။<br />ႏုန္းႏွစ္ လတာျပင္က<br />ေညာင္ညိဳပင္ ျမစ္ပါးပ်ဥ္း၊ ပုန္းရျပန္ရင္း။<br /><br />ေဗဒါေဆြ၊ စုန္ေရနဲ႔ ျပန္ဆင္း။<br />ႏုန္းႏွစ္ လတာျပင္က<br />ေညာင္ညိဳပင္ ျမစ္ပါးပ်ဥ္း၊ ေခါင္းေဖာ္လိုက္ရင္း။<br /><br />က်ဴပင္ရိုးမွာေတာ့၊ ယိမ္းထိုးရ အခါခါ။<br />မေဗဒါ စုန္ဆန္ေမ်ာ၊ ေမာတဲ့ေနရာ။<br />လႊဲလိုက္ရ ဘယ္နဲညာ၊ရိုးတံညွာ ရြက္စိမ္း။<br />မႏိုင့္တႏိုင္နဲ႔<br />ယိုင့္တယိုင္ ဒီေရစီးကို၊ သည္းခံလို႔ ယိမ္း။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">*****</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သင္ေသသြားေသာ္</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ေၾသာ္ – လူ႔ျပည္ေလာက လူ႔ဘ၀ကား</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">အိုရနာရေသရဦးမည္၊ မွန္ေပသည္တည့္</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">သို႔ၿပီးတကား၊ သင္ေသသြားေသာ္၊ သင္ဖြားေသာေျမ</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">သင္တို႔ျပည္သည္၊ အေျခတိုးျမင့္ က်န္ေကာင္းသင့္၏</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">သင္၏ မ်ဳိးသား၊ စာစကားလည္း၊ ႀကီးပြားတက္ျမင့္</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">က်န္ေကာင္းသင့္၏၊ သင္ဦးခ်၍၊ အမွ်ေ၀ရာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေစတီသာႏွင့္၊ သစၥာအေရာင္၊ ဉာဏ္တန္ေဆာင္လည္း</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေျပာင္လ်က္၀င္းလ်က္၊ က်န္ေစတည္း။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-7262413993559292521?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-9479926256527765822008-10-21T18:26:00.001-07:002008-10-21T18:30:21.902-07:00<span xmlns=""><p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Arial;">ဗရုတ္သုတ္ခ က်တဲ့ေန႔အတြက္ တက္ထားတာေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔အမၾကီး မ၀ါကေပါ့ :P ။ သိလိုက္ဘူး။ တက္ခံေနရတယ္ဆိုတာ ။ မသိလိုက္တာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အျပစ္ပါ။ ေက်ာင္းကလည္း ျပန္ဖြင့္၊ ဂိမ္းလိုင္းဘက္လည္း ေရာက္သြားေတာ့ ဘေလာ့ကို ျပစ္ထားလိုက္မိတာ။ ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုေတာင္ တစ္ပတ္ေနလို႔ တစ္ခါေလာက္ပဲ ဖြင့္ၾကည့္မိတယ္။ ဒီေန႔မွ မၾကီးက သူ႔ဘေလာ့ကို သြားၾကည့္ဆိုမွ ေတြ႔တယ္။ ၂၂ေယာက္ တက္ခံရတာ ၃ေယာက္ပဲ က်န္တယ္ေပါ့။ ေအးေဆးပါပဲ။ ဒီေမာင္နဲ႔ ဒီအမ က်န္လည္း ရပါတယ္ ဆိုျပီး ဆက္ဖတ္လိုက္ေတာ့မွ ..ဟိုက္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ဆံုး က်န္တဲ့သူ လူပ်ိဳၾကီး ျဖစ္ပါေစတဲ့။ မသက္တန္႔က ကင္းလြတ္ခြင့္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုဇင္ေယာ္ၾကီးပဲ က်န္တယ္။ လူပ်ိဳၾကီးေတာ့ အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး။ ေရးမယ္ဆိုျပီး ေရးေတာ့တာပါပဲ။(ကိုဇင္ေယာ္ၾကီးလည္း ေၾကာက္ျပီး ထေရးေနျပီလား မသိဘူးဆိုျပီး ရင္က ခုန္ရေသးတယ္ </span><span style="font-family:Wingdings;">J</span><span style="font-family:Arial;"> )<br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Arial;">ဗရုတ္သုတ္ခက်တာေတြကေတာ့ သိပ္မရွိပါဘူး။ ေက်ာင္းသား ဘ၀မွာတုန္းက ေစ်းခ်ိဳခ်ိဳ ၾကာေညာင္ေတြ အမ်ားၾကီး ၀ယ္လာျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရွ႕မွာ စားျပ။ ဟိုက လု႔စားရင္ ပါးစပ္ထဲထည့္ျပစ္လိုက္တာ(ပလပ္စတစ္မခြာရေသးပါ)။ အဲလို လုပ္ပါမ်ားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ၾကာေညာင္ဆို ရသလို စားမယ္ဆိုျပီး ၃၊၄ေယာက္ ၀ိုင္းခ်ဳပ္ ပါးစပ္ထဲက အတင္း ဆြဲထုတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ေျပာင္ျပီး စားျပတယ္။ သူတို႔ အဲလို ျဖစ္တာကိုၾကည့္ျပီး အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကိဳက္ပါဘူး ၾကာေညာင္ကို။ ေစ်းခ်ိဳလို႔ ၀ယ္စားတာ။:P အရင္က စားပါဦးလားဆိုရင္ ဘယ္သူမွ စားမယ့္သူမရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ၾကာေညာင္ေလးေတြ အဲလို လုပ္လိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေရာင္းေကာင္းသြားတယ္။ :P<br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Arial;">အခုေျပာမယ့္ဟာေလးကေတာ့ ရိုင္းတယ္ဆို ၾကိဳျပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသား ဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရေလး ျဖစ္တာမို႔ ေရးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ညစ္ညမ္းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ရင္ ထပ္ျပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္။<br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Arial;">ငယ္ငယ္က ဘယ္သူကေန ဘယ္လို စလိုက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းလည္းေတာ့ မသိပါဘူး။ ပုဆိုး ဆြဲခၽြတ္တဲ့ ေရာဂါ တစ္စခန္း ထလာေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ ဗရုတ္က်က်န္ျပန္ေရာ။ အစေတာ့ မသိေအာင္ အသာေလးဆြဲခၽြတ္ခ်တာ။ ေနာက္က် အကုန္လံုးက ခံရတာ မ်ားလာေတာ့ သတိနဲ႔ေနေတာ့တာ။ အရင္လို ပဲမ်ားျပီး ခ်က္ျပဳတ္လည္း မ၀တ္ရဲက်ေတာ့ဘူး။ လက္စ လက္န ရွိတဲ့ သူလာျပီဆိုရင္ ပုဆိုးစေလး လက္ေလးနဲ႔ ကိုင္ထားျပီး ေနရတယ္ အဟီး။ ဘယ္ရမလဲ…အလစ္ဆြဲခၽြတ္လို႔ မရရင္ ဒဲ့လုပ္တယ္ဆိုျပီး ၾကာေညာင္ လုသလို ၀ိုင္းခ်ဳပ္ထားျပီး ခၽြတ္ေတာ့တာပဲ။ အဲအခ်ိန္တုန္းက လူပ်ိဳစိတ္၀င္တဲ့ သူ ၀င္သလို ၊ ကေလးစိတ္ မကုန္ေသးတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါ( ကၽြန္ေတာ္လို :P ) ။ ေကာင္မေလးေတြ မျမင္ေအာင္ ကစားၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မာနေတြ ခ၀ါခ်ျခင္းေပါ့ အဟီး ။ တစ္ခါတစ္ေလဆို စာသင္ခုံၾကီး ၀ုန္းကနဲဆဲြလွဲခ်ျပီး ထိုင္လိုက္ရတဲ့ သူေတြေတာင္ ရိွေသး။<br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Arial;">အဲဒါကလည္း</span><span style="font-family:Arial;">တစ္ကယ္</span><span style="font-family:Arial;">ဗရုတ္က်တဲ့</span><span style="font-family:Arial;">ေန႔မဟုတ္ေသးဘူး။</span><span style="font-family:Arial;">အဲဒါက</span><span style="font-family:Arial;">အခုမွ</span><span style="font-family:Arial;">စမွာ။ ကၽြန္ေတာ္ ၆တန္း ႏွစ္က အိမ္မွာ ေနရင္ စာမက်က္လို႔ ဆိုျပီး ေက်ာင္းက ဆရာမတစ္ေယာက္အိမ္မွာ ည. ညစာသြား က်က္ခိုင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မိဘစကား တစ္ေသြမတိမ္း နားေထာင္တဲ့ သာလိမၼာေလး မလား။ ဟုတ္ကဲ့ ေမေမဆိုျပီး သြားက်က္ပါတယ္။ ( ဆရာမ အိမ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးဆိုတာ သိလို႔ )။ အဲမွာ…သူငယ္ခ်င္းေတြ ထပ္ရလာတယ္။ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ စာက်က္ျပီးရင္ အိမ္ကို ေနာက္မက်ဘူး ျပန္တယ္။ တစ္ေန႕က် ၀င္းသိန္းဦးနဲ႔ အျခား သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က စာက်က္ျပီးရင္ သူတို႔နဲ႔ လိုက္ခဲ့ စက္ဘီးေလွ်ာက္စီးမယ္ဆိုတာနဲ႔ လိုက္သြားတယ္။စက္ဘီး စီးရင္းနဲ႔ ျမိဳ႕အထြက္ ေညာင္ပင္ၾကီးထိ ေရာက္သြားၾကေရာ။ အဲဒီ ေညာင္ပင္ၾကီးက သရဲေျခာက္တယ္လို႔ နာမည္အရမ္းၾကီးတာဆိုေတာ့ ။ အဲနားထိ စက္ဘီး မစီးရဲၾကဘူး။ ေနာက္ဆံုး သြားမယ္ကြာဆိုျပီး လြယ္အိတ္ထဲ ခဲေတြ ထည့္ျပီး သြားၾကတယ္။ အနားမေရာက္ခင္ ကတည္းက အေ၀းကေန ခဲေတြ နဲ႔ လွမ္းျပစ္ျပီး ၊ မေၾကာက္ဘူးကြ ၾကိဳက္တဲ့သရဲ ထြက္ခဲ့စမ္းဆိုျပီး ပါးစပ္ကလည္း အတင္းေအာ္ေပါ့။ ( ကိုယ္ ေၾကာက္ေနတာ လူမသိေအာင္လို႔ :P ) ။ အဲလိုေတြ ေအာ္၊ခဲေတြနဲ႔ ေပါက္ျပီး …ေတာ္ျပီ ငါတို႔ ေရာက္ဘူးသြားျပီ။ ဘာမွ ေၾကာက္စရာ မရွိပါဘူးကြာလို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အားေပး အားေျမွာက္ျပဳျပီး ျပန္ၾကမယ္ဆိုျပီး လွည့္ျပန္လာၾကတယ္။ အျပန္လမ္းက်ေတာ့ စက္ဘီးေတြကို သုတ္ေခ်တင္ျပီး နင္းေျပးေတာ့တာပဲ အဟား။ ( ေနာက္ေက်ာက ရန္သူမို႔ပါ :P )<br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Arial;">ျမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ ေခြးေတြက တစီစီနဲ႔ ေဟာင္ေတာ့တာပဲ။ စက္ဘီးနဲ႔လည္း ျဖစ္၊ ခဲေတြကလည္း က်န္ေသးေတာ့ ဘယ္ေခြးမွ ဂရုမစိုက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ဟီးရိုးပဲကိုး ဟဲဟဲ။ ခဲေတြ နဲ႔ ျပန္ျပစ္၊ ျပီးရင္ နင္းေျပးေပါ့။ ျမိဳ႕ထြက္က ေညာင္ပင္ၾကီးဆီ သြားတာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကုန္သြားတာ သတိမထားမိလိုက္ဘူး။ ေနာက္က်ေနျပီဆိုတာေတာ့ သိတယ္။ဒါနဲ႔ စက္ဘီးေလး ကျပာကယာနင္းျပီး အိမ္ျပန္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွာ လူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ သေဘာေပါက္လိုက္ပါျပီ။ အေျခေန မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ေဆာ္ခံထိပဟေပါ့။ စက္ဘီးေလးေပၚကလည္း ဆင္းေရာ. ေမေမက ဆီးျပီး ငိုတယ္ေလ။ ငိုလည္းငို ရိုက္လည္း ရိုက္ေပါ့။ နင္ ဘယ္ေတြ သြားေနတာလဲ။ ဆရာမ ဆီလည္း ေရာက္ျပီးျပီ။ ျပန္သြားတာ ၾကာျပီတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ေသးလို႔ စိတ္ပူျပီး အေနာက္ပိုင္းက အေဒၚေတြေတာင္ ေခၚထားတာတဲ့။ ခနေနလို႔ မွ မလာရင္ ရဲစခန္း သြားတိုင္မလို႔တဲ့။ ေအာင္ျမတ္ေလး…ကၽြန္ေတာ္ လုပ္တာ အဲေလာက္ထိ အျပစ္ၾကီးသြား သလားဗ်ာ။ စိတ္ပူစရာ မရွိ ပူတယ္။ တစ္ကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္က ဟီးရိုးပဲ ဟဲဟဲ ။ သရဲေတာင္ သြားရွာလာတာပါ။ စိတ္ပူစရာ မရွိပါဘူး ေႏွာ္ :P ။<br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Arial;">အဲေန႔ညက လယ္ေတာ္ေညာင္ပင္ၾကီးဆီ သြားတယ္ဆိုတာကို ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာမွ အိမ္ကို ျပန္ေျပာျပျပီး ရီႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။</span><br /> </p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-947992625652776582?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-37261622830901663922008-09-29T18:04:00.000-07:002008-09-29T18:07:24.282-07:00<div style="text-align: justify;">ပထမဆံုး ေက်းဇူးတင္ရမွာက - ဒီပို႔ေလးကို ေရးခိုင္းတဲ့ မၾကီး မ၀ါ နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း မီးေလး ( ေပါင္းေရးလို႔ စိတ္မဆိုးရဘူးေနာ္ အဟီး )<br />ပထမဆံုး ေသာက္ရတဲ့ အရာ - အေမ့ႏို႔လား ၊ ေရလားမသိဘူး။ ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုေတာ့ ေသခ်ာတယ္။<br />ပထမဆံုး စားရတဲ့ ထမင္းက - ထမင္းစားႏိုင္တဲ့ အရြယ္ ပထမဆံုးေန႔ရဲ႕ ပထမဆံုး အလုတ္<br />ပထမဆံုးေနခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕႔က - အခုလည္း အဲမွာပဲ ေနပါတယ္။<br />ပထမဆံုးေက်ာင္း - အ-မ-က(၃) အေျခခံပညာ မူလတန္းေက်ာင္း<br />ပထမဆံုး အတန္းကေတာ့ - မူၾကိဳေပါ့. ျပီးမွ ၾကက္ေခ်းတန္း<br />ပထမဆံုး သူငယ္ခ်င္း - မူၾကိဳက သူငယ္ခ်င္း ၊ နာမည္က အာကာ (သူ႔ဘယ္ဘက္လက္ေလးမွာ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ မပါဘူး) အခုေတာ့ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ မသိေတာ့ပါဘူး။<br />ပထမဆံုး ဖတ္မိတဲ့ကာတြန္းကေတာ့ - ေရႊေသြးလား၊ေတဇလား၊မိုးေသာက္ပန္းလား မမွတ္မိေတာ့ပါ။<br />ပထမဆံုး ရတဲ့ဆု - ေျပာရင္ ယံုမလား မသိဘူး . ( ယံုလိုက္ပါ ) ဆုကို မရဘူးတာ အဟား ။<br />ပထမဆံုး အရိုက္ခံရျခင္းတဲ့ - ရိုက္လို႔ရတဲ့ အရြယ္ဆိုကတည္းက အရိုက္ခံရတာပဲ . (အဟီး)<br />ပထမဆံုး သြားဖူးတဲ့ ခရီး - မံုရြာျမိဳ႕ကိုပါ။<br />ပထမဆံုး စီးဘူးေသာကား - ေထာ္လာဂ်ီ <br />ပထမဆံုး ဆိုတဲ့ သီခ်င္း - ………..how are u ?.how are u ? very ,very thank u , very ,very thank u how are u…how are u …(အစ စာလံုးကိုေတာင္ အသံပဲ ထြက္တတ္ေတာ့တယ္. ဘယ္လို စာလံုးေပါင္းမွန္း မသိေတာ့လို႔ မေရးႏိုင္ဘူး :P)<br />ပထမဆံုးေရးဘူးတဲ့ ကဗ်ာ - အေမ ကဗ်ာ<br />ပထမဆံုး ေရးဘူးတဲ့ ရည္းစားစာ - ေရးဘူးတာေပါ့ ။ (ဒါေပမဲ့ မေျပာပါဘူး) :P<br />ပထမဆံုးရေသာ ရည္းစား - ေလွ်ာက္ျပန္ သံေပး၊ ေျခေအး ၀မ္းေယာင္ဆိုတာ အေနာ့္ကို ေျပာတာ။<br />ပထမဆံုး ရဘူးေသာ လက္ေဆာင္ - ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမက ၀ယ္ေတာ့ ေပးေနတာပဲ . ဒါေပမဲ့ ဘယ္တုန္းကမွ သားၾကီး အတြက္ လက္ေဆာင္ရယ္လို႔ မေျပာဘူးခဲ့ေတာ့ …ဘယ္လို ေျပာရမယ္ကို မသိဘူး။<br />ပထမဆံုး ေရာက္ခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံျခား - ရွရာပိုဗာ ေခၚလို႔ သာ လာရတာ. သိပ္ေတာ့ စိတ္မပါလွဘူး။ မလာရင္ ငိုပါမယ္ တကဲကဲ လုပ္ေနလို႔ေလ။<br />ပထမဆံုး ေလယာဥ္က လည္း - အဲတုန္းက မွ စီးဘူးတာ.<br />ပထမဆံုး တစ္ေယာက္တည္း ခရီးသြားရတာ - ရန္ကုန္ကေန အိမ္အျပန္(ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္တာ)<br />ပထမဆံုး ေသာက္ဖူးတဲ့ ေဆးလိပ္၊အရက္ - ဒုတိယႏွစ္မွ စျပီး ေဆးလိပ္ ခိုးေသာက္တတ္တာပါ။ အရက္ကေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းပြဲညမွ ေသာက္ဘူးပါတယ္။<br />ပထမဆံုး ေဆးရံုတက္ရတာ - ျပင္ဦးလြင္မွာ သင္တန္းတက္ေနတုန္းကပါ. ေဆးအေခၚအေ၀ၚအရ Bell Percil လို႔ ( ထင္ပါတယ္ ) ပါးစပ္တစ္ျခမ္း ေလျဖတ္သလို ျဖစ္သြားတာပါ. ဘယ္တုန္းကမွလည္း ေရာဂါ မရွိခဲ့ဘူးေတာ့ အဲလို ျဖစ္မယ္လည္း မထင္ဘူး။ ျဖစ္ေနတာ သိသိၾကီးနဲ႔ ေပေတေနတာေလ. ကံေကာင္းလို႔ အဲေန႔က သင္တန္းမႈးနဲ႔ Table Tenis ကစားေနရင္းမွ .. မင္း ပါးစပ္က ဘယ္လို ျဖစ္ေနတာလဲကြဆိုျပီးေမးမွ ဟုတ္တယ္လို႔ေျပာလိုက္မွ သင္တန္းမႈးက မင္း အဲဒါေလျဖတ္ခ်င္လို႔ဟ ဆိုျပီး သံပရာသီးေတြ ခ်က္ခ်င္းယူျပီး ပြတ္ခိုင္း၊ ျပီးတာနဲ႕ ေဆးရံုတက္ခိုင္းေတာ့တာပါပဲ ခင္ဗ်ာ. သင္တန္းမႈးသာ မေျပာခဲ့ရင္ အခုခ်ိန္ဆို ကိုခၽြန္တြန္း ျဖစ္ေနေလာက္ျပီ အဟား။<br />ပထမဆံုး ၾကည့္ဖူးေသာ ရုပ္ရွင္ - “တစ္ကယ္ျဖစ္ခ်င္ တစ္ကယ္လုပ္၊ အဟုတ္ျဖစ္ရမည္” ဇာတ္ကားနာမည္ ဟုတ္လား မဟုတ္လား မသိပါ. ေကာလိပ္ဂ်င္ေန၀င္းနဲ႔ ေက်ာ္ဟိန္းတို႔ပါတဲ့ စိတ္ခြန္အားျဖစ္ေစတဲ့ ကားေလးပါ။ ကားနာမည္ကို မမွတ္မိေပမဲ့ ေကာလိပ္ဂ်င္ေန၀င္း ေျပာသြားတဲ့ အထက္ပါ စကားေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အျမဲအမွတ္ရေနေစလို႔ပါ. အဲဒီ ဇာတ္ကား အရင္က ၾကည့္ဘူးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားေတြလည္း ရွိခ်င္ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ မွတ္မိတာေတာ့ အခုကားေလးပါပဲ။<br />ပထမဆံုး ဖတ္မိတဲ့ ၀တၳဳ - ဆားပုလင္း ႏွင္းေမာင္ႏွင့္ ျမိဳင္ရာဇာတာေတ။<br />ပထမဆံုး ေက်ာင္းစေျပးခဲ့တာ - ၁၀တန္း ႏွစ္ ၊ ေန႕ခင္းခ်ိန္ မတက္ပဲ ဗီြဒီယုိသြားခိုးၾကည့္တယ္။ အဲကားေလးကိုလည္း ၾကိဳက္လို႔ မွတ္မိေနဆဲပါ။ “ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ မိန္းမမ်ား”<br />ပထမဆံုး ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့ေသာ သီခ်င္း - ဗဒင္ရဲ႕ သိုးမည္းေတြ အေၾကာင္း၊ ငယ္ငယ္က အဲသီခ်င္းေလးကို အလြတ္က်က္ျပီး ဆိုခဲ့ပါတယ္။<br />ပထမဆံဳး ထိုင္ဖူးေသာ လၻက္ရည္ဆိုင္ - ပြင့္ဦး လၻက္ရည္ဆိုင္ ( က်ားထိုးတယ္၊ေကာင္မေလးေတြ ေငးတယ္ ):P<br />ပထမဆံုး ခင္တဲ့ ဘေလာ့ဂါ - အိမ္ေလး<br />ပထမဆံုး ဂစ္တာတီးတာ - ဒုတိယႏွစ္မွ ပါ။<br />ပထမဆံုး လည္ပတ္ဘူးေသာ ဘေလာ့ - ကိုေအာင္ နဲ႔ မႏိုင္းႏိုင္းစေန<br />မၾကီးနဲ႔ မီးေလးကလည္း အေၾကြးေတာင္းေနျပီ၊ ေရးျပီးတာက ၂ရက္ရွိပါျပီ။ အင္တာနက္ မရလို႔ မတင္ႏိုင္ပဲ ဒီတိုင္းေလးျပစ္ထားတာ ဒီေန႔မွ ရလို႔ တင္ႏိုင္တယ္ေလ။ မၾကီးနဲ႔ မီးေလးေရ.. ေနာက္က်သြားတဲ့ အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-3726162283090166392?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-62878093822594226802008-09-22T18:49:00.000-07:002008-09-22T19:17:35.305-07:00<div style="text-align: justify;">ေၾကာက္ဖ်ား ဖ်ားေနပါျပီ မၾကီးေရ..လို႔ ေျပာတာလည္း မရ . မအားလို႔ ပါဆိုေတာ့လည္း ေအးေဆးေပါ့ဆိုေတာ့ ေအာင္မယ္ေလး ဒီပို႔ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ေရွာင္လို႔ မရေတာ့့ပါလားဆိုျပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ ( အေနာ္က အရမ္း ရွက္တတ္တာ ) ေရးလိုက္ရတယ္။ ဒီက ရည္းစားမရွိ လူပ်ိဳအျဖစ္ လုပ္စားမလို႔ကို မၾကီး လုပ္တာနဲ႕ လုပ္စားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ဟီးဟီး။ ကဲ…လက္ေရွာင္ ေပါက္ေကာင္ေဖာ္မယ္။ အသည္းငယ္သူမ်ား မဖတ္ရ။<br /><br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ ဂ်ီေတာ့ထဲမွာ ဘယ္သူအပ္ထားမွန္း မသိတဲ့ နစ္ေလးတစ္ခုက လက္ခံေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုေနတာေလး ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွန္း မသိေပမဲ့ လက္ခံခဲ့တယ္ ( ဘယ္သူလဲဆိုတာ သိခ်င္လို႔ ) ။<br /><br />“ယူက ဘယ္သူလဲမသိဘူး……ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ အေကာင့္ကို ရသြားတာလဲ”<br />“ဟင္ … ဒီလိုပါပဲ”<br /><br />သူေျပာျပဖို႔ အခက္ေတြ႕ေနတယ္ဆိုတာ နားလည္လိုက္ပါတယ္။ သူမ်ားမေျပာခ်င္တာကို အတင္းေမးတဲ့ အလိုက္မသိတတ္တဲ့လူက ကမာၻေပၚမွာ အဆိုးဆံုးပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္မေမးေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ဘာသာ ဘယ္ကရရ .. အေၾကာင္းရွိလို႔ အပ္ထားတာပဲေနမွာေပါ့ ဆိုျပီး သူဘယ္ကလဲ ၊ ဘာလုပ္တာလဲ ၊ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲစတဲ့ အြန္လိုင္းေလာကရဲ႕ ေမးရိုးေမးစဥ္ ေမးခြန္းေတြေမးခဲ့ေပမဲ့ သူမကေတာ့“ဒီလိုပါပဲ” ဆိုျပီး စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲလႊဲသြားတတ္တယ္။ မထူးပါဘူး..ကၽြန္ေတာ္ေမးတာ သူ မေျဖေတာ့လည္း သူေမးတာ ကၽြန္ေတာ္ေျဖရေတာ့မွာေပါ့။<br /><br />သူမနဲ႔စျပီး စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။<br />“ဟဲလုိ…ဟုတ္ကဲ့ရွင့္..ေျပာပါ”<br />တစ္ကယ္ကို အဲေလာက္ယာဥ္ေက်း သိမ္ေမြ႔စြာေျပာလာမယ္လို႔ ထင္မထားခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာရမယ္ မသိျဖစ္သြားတယ္။ သူမနဲ႔ စကားေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြအားလံုး သူမက လူၾကီးဆန္ဆန္ နဲ႕ ႏူးညံ့စြာပဲ ေျပာခဲ့တာ သတိထားမိတယ္။<br /><br />အဲလိုနဲ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အြန္လိုင္းမွာ ေန႔တိုင္းေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးလာတာနဲ႔အမွ် တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္လည္း ပိုျပီး နားလည္လာၾကသလို အရမ္းခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ သူမ မွာ အဆင္မေျပတာေတြ ရွိလာရင္၊ ဝမ္းနည္းစရာေတြ ရွိလာရင္ ကၽြန္ေတာ္က သူမအတြက္ ႏွစ္သိမ့္ေပးတဲ့၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္စရာေတြ ရွိလာရင္ သူမက အက်ိဳးအေၾကာင္းရွင္းျပျပီး ႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့တယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 153, 255);"> “သူငယ္ခ်င္းဘဝဆိုတာ အျဖဴေရာင္ခ်ယ္ထားတဲ့ အိပ္မက္ေလးပါ”</span><br /></div><br />သူငယ္ခ်င္းဘဝမွာ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့တယ္။ သူမနဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္ေနက် ညေတြတိုင္းကို အျမန္ဆံုး ေရာက္ခ်င္ေနခဲ့တယ္။ ညေရာက္ျပီဆိုတာနဲ႔ နစ္ေလးဖြင့္ျပီး သူမကို ေစာင့္ေနမိတယ္။ သူမလည္း ကၽြန္ေတာ္လိုပဲေနမွာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ သူမ မအားရင္ မလာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေမလ္းေလးေတာ့ ခ်န္ထားျမဲပါပဲ။ အဲလို သူမ မလာျဖစ္တဲ့ ေန႔ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္လို႔ ၊ ဘာကိုင္ရမယ္ မသိေတာ့ဘူး။ စာပဲ က်က္ရမလို၊ ထပဲ ေအာ္ျပစ္ရမလိုလို၊ အိပ္ပဲ အိပ္လိုက္ရမလိုလိုနဲ႔ ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာၾကီးနဲ႔ တစ္ခုခု လိုေန သလိုၾကီးခံစားလာရတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ သူမကို အရမ္းခင္လို႔ အခုေလာက္ထိ သံေယာဇဥ္တြယ္ေနတာလား။ ဒါမွ မဟုတ္ သူမကို ခ်စ္ေနမိတာလား။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ ရင္းႏွီးမႈကေန စလာတာ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ခ်စ္ေနမိျပီလား။ မခ်စ္ေသးဘူးလားဆိုတာ ေသခ်ာ စဥ္းစားမရခဲ့ဘူး။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ သူမ မရွိရင္ မေနတတ္ျဖစ္ေနျခင္းပါပဲ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 204, 204);">“ေကာင္မေလးေရ..ငါ့ရင္ဘတ္ထဲမွာ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ထိုင္ေနပါကြာ။ ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္လာေအာင္ မကစားပါနဲ႔”</span><br /></div><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ျပီး ၆လ အၾကာ ( ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄ ရက္ ၊ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ) မွာ သူမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲေန႔မွာ အမွတ္တရေလး ျဖစ္သြားေအာင္ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ သူမကို Propose လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ကယ္တမ္း သူမနဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ ဘယ္လို မွ ေျပာမထြက္ဘူး။ ရင္ေတြ အရမ္းခုန္လာသလို၊ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြလည္း ေအးလာတယ္။ ကိုယ္က မဟုတ္တာ လုပ္ေတာ့မွာကိုး။။။ အျဖဴေရာင္သူငယ္ခ်င္းဘဝကေန ခ်စ္သူဘဝကို ကူးေျပာင္းေပးဖို႔ ဘယ္လို အင္အားနဲ႔ ေျပာရမွာလဲ။ သူမကေရာ ဘယ္လို ထင္မလဲ။ စိတ္ဆိုးသြားရင္ အရမ္းခင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလး ဘဝေတာင္ မရေတာ့မွာ အရမ္းစိုးရိမ္ေနခဲ့တယ္။<br /><br />“မင္းကို ကိုယ္အရမ္းခ်စ္တယ္” ဆိုတဲ့ စာေလးက အဆင္သင့္ ရိုက္ျပီးသား Enter ေလး ႏွိပ္ဖို႔ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝမွာ ရင္အခုန္ဆံုးပါလို႔ ေျပာရင္ မမွားဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ သူမ ဘာေတြ ေျပာေနတယ္ ဆိုတာလည္း မသိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ အေတြးနဲ႔ ကိုယ္ကိုပဲ တစ္ေယာက္တည္း ရူးေနတာ။ Enter ေလး ႏွိပ္မယ္လုပ္ျပီး မွ ရိုက္ထားတာေလးကို ဖ်က္ျပစ္လိုက္၊ ျပန္ေရးလိုက္တဲ့ ဂနာမျငိမ္ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ေတာ့ဆိုျပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီး တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ စာေလး ျပန္ေရး.. ဘာမွ စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ Enter ကို မ်က္လံုး မွိတ္ျပီး ရိုက္ခ်လိုက္တယ္ ။ ( အဲလို သတၱိေကာင္းတာ )<br /><br />“ေကာင္မေလး … နင္ ငါ့ကို စိတ္ဆိုးသြားျပီလား”<br />မေန႔ညက သူမကို ခ်စ္တယ္ေျပာျပီး ေနာက္ေန႔မနက္ သူမဆီ ဖုန္းဆက္ခဲ့တယ္။<br />“ဟင့္အင္”<br />“ဟာ .. ဒါဆို စိတ္မဆိုးဘူးေပါ့ ဟုတ္လား” ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိတယ္ မလား လူလည္ ခ်က္ေဖာင္းပဲေလ ရလာတဲ့ အခြင့္အေရးကို အမိအရ ယူတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့…မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ လြဲခဲ့တယ္ေလ။<br />“မဟုတ္ပါဘူး … ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္ဆိုးေနတာပါ”<br />“ဟမ္.. ဘာျဖစ္လို႔လည္း”<br />“ေအာ္ … အဲလို ေျပာျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ကပဲ အေနအထိုင္မတတ္ခဲ့လို႔လားလို႔ပါ”<br />“ယူ႔မွာ ဘာအျပစ္မွ မရွိပါဘူး … ရည္းစားစကားအေျပာခံရေအာင္ အေနအထိုင္မတတ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပဲ အျပစ္တင္မိပါတယ္”<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ မနည္းရွင္းျပလိုက္ရတယ္။ ရည္းစား စကားေျပာခံရတာ အဲလို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အျပစ္တင္ရမယ့္ အရာ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ကိုယ္ ဘယ္လိုပဲ ေနေန စိတ္ဝင္စားတဲ့ သူကေတာ့ ေျပာလာမွာပဲေလဆိုျပီး ေတြ႔ကရာေလွ်ာက္ေျပာျပီး ရွင္းျပလိုက္ရတယ္။ (ကိုယ္က Propose လုပ္ထားတဲ့ သူကိုးးးးးးးးးးးးး။ )<br /><br />ေနာက္ဆံုး သူမဆီက စဥ္းစားေပးပါ့မယ္ဆိုတဲ့ လက္သံုးစကားနဲ႕ ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္တယ္။ ဘယ္ေတာ့ ေပးမွာလဲ လို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ျပန္လာရင္ေပးပါ့မယ္တဲ့ ။ ေသစမ္းဟဲ့ ... နႏၵိယ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာကို ျပန္ဖို႔က ၂ ႏွစ္ ခဲြေတာင္ က်န္ေသးတယ္။ အဲေလာက္ၾကီးေတာ့ မလုပ္နဲ႔ေလဆိုျပီး သူမနဲ႔ ေတြ႔တိုင္း ေစ်းဆစ္တယ္။ သူမကလည္း ေခါင္းမာတယ္။ တစ္ျပာသားမွ မေလွ်ာ့ဘူး။ ေစ်းဝယ္သလို မေလွ်ာ့ေပးရင္ မယူေတာ့ဘူး ဆုိျပီး လွည့္ျပန္သြားလို႔ကလည္း မရနဲ႔ (အညာစကားနဲ႔ ေျပာရရင္) ေတာ္ေတာ္ ဂြက်ေနျပီ။<br /><br />ေနာက္ဆံုး ဇနကထံုး ႏွလံုးမူျပီး မေလွ်ာ့ေသာဇြဲနဲ႔ ေစ်းဆစ္တာေၾကာင့္ ေနာက္ ၆လ အၾကာမွာပဲ သူမဆီက အေျဖကို ရခဲ့တယ္။<br /><br />အခုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့တာလည္း တစ္ႏွစ္ျပည္ျပီး သြားပါျပီ။ ခ်စ္သူ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေတြ ရွိသလို၊ ျပသာနာျဖစ္တဲ့ ေန႔ေတြလည္း ရွိခဲ့တာပါပဲ။ သံေယာဇဥ္ အရမ္းၾကီးျပီး အေလးအနက္ထားတတ္ တဲ့ သူမ၊ ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စားျပီး မာနမရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္၊ အရာရာက လြဲမွားစြာ ရွိေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေကာင္းဆံုး ၾကိဳးစားျပီး နားလည္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">“ခ်စ္သူဘဝဆိုတာ တစ္သက္လံုး စိတ္ခ်မ္းသာစြာ ေနႏိုင္ဖို႔ အတြက္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ ေလ့က်င့္ေနတဲ့ ကာလပါပဲ”</span><br /></div><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အရင္ကထက္ ပိုျပီး နားလည္ေပးခဲ့တယ္။ ျပသာနာ တစ္ခု ျဖစ္လာရင္ ႏွစ္ေယာက္တူတူ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚမွာ သူမ အရမ္း နားလည္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာပဲ လုပ္လုပ္ ခြင့္လႊတ္ေပးတတ္တဲ့ သူမရဲ႕ အခ်စ္ကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့<br />အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္သလို၊ သူမ အေပၚမွာ ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္အတြက္လည္း သူမ ေက်နပ္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။<br /><br />ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ခ်စ္တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေျပာင္းလဲ သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကုိယ္ေၾကာင့္ မင္း နာက်င္ခဲ့ရတဲ့့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္. ဒါေပမဲ့ မင္းကို္ နာက်င္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ကိုယ့့္္မွာ တစ္စိုးတစ္စိ မွ မရွိပါဘူး။<br /><br />ကိုယ္ကေတာ့ မင္းဆီက ရခဲ့တဲ့ အရာ အားလံုးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ စကား အပါအဝင္ မင္းေပးခဲ့တဲ့ အရာ အားလံုးဟာ ကိုယ့္အတြက္ လက္ေဆာင္ေတြပါပဲ။ ထာဝရ အတြက္ပါ။ ကိုယ့္ဘဝမွာ ဘယ္တုန္းကမွလည္း မင္းအေပၚကို အျပစ္မျမင္ရက္ခဲ့ပါဘူး။ (သူက ဘာအျပစ္မွ မွ မလုပ္တာ။ လုပ္တာက ကၽြန္ေတာ္ :P )<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">“ေကာင္မေလးေရ … မင္းကိုေပးဖို႔<br />ငါ့မွာ ရင္ခြင္တစ္စံုပဲ ရွိပါတယ္။<br />မင္း ပင္ပန္းေနရင္…<br />အဲဒီ ရင္ခြင္မွာ နားခုိပါ။<br />မင္း ဝမ္းနည္းေနရင္…<br />အဲဒီ ရင္ခြင္ထဲမွာ ငိုေၾကြးျပစ္လိုက္ပါ။<br />မင္း အားငယ္ေနရင္…<br />အဲဒီ ရင္ခြင္က…ႏွစ္သိမ့္ေပးပါလိမ့္မယ္။<br />မင္း စိတ္ညစ္ေနရင္<br />အဲဒီ ရင္ခြင္က..ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္လုပ္ေပးလိမ့္မယ္။<br />အဲဒီ ရင္ခြင္က…<br />မင္းအတြက္ အင္အားေတြ ေမြးထုတ္ေပးမယ့္ ေနရာတစ္ခု<br />အဲဒီ ရင္ခြင္က…<br />မင္းအတြက္ အသက္ရွင္ေနတဲ့ ရင္ခြင္တစ္စံုပါ<br />အဲဒီ ရင္ခြင္ထဲမွာေတာ့…<br />မင္းကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္တစ္ခုပဲရွိတယ္။”<br /></div><br />ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ သူမ အျပင္မွာ ဆံုေတြ႔ခြင့္ ရမယ့္ေန႔ေလးမွာေတာ့ …ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိတဲ့ ေက်းငွက္ေလးေတြရဲ႕ သံျပိဳင္ဆုေတာင္းေလးေတြ နဲ႔ သာယာလွပေနပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">“ယေန႔မွ စ၍ ၾကင္သူႏွစ္ဦးအေပၚတြင္ ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ”</span><br /></div><br />မွတ္ခ်က္။ ။ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂ်ီေတာ့ အပ္ရျခင္းမွာ သူမ ညီမက ကၽြန္ေတာ့္ အေကာင့္ထဲမွာ ရွိေနလို႔ ဘယ္လို သူလဲ ဆိုတာ Checking လိုက္ဖို႔အတြက္ပါတဲ့။ (ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ သိခဲ့ရတာ ) ဇာတ္လမ္းရွည္မွာ ဆိုးလို႔ ခ်စ္သူဘဝ အေၾကာင္းကို အတိုခ်ံဳးေရးလိုက္ပါတယ္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-6287809382259422680?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-59517059120849605682008-09-17T16:50:00.000-07:002008-09-17T17:05:25.860-07:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">သူ႕နာမည္က ကိုခၽြန္တြန္း။ လူေတြ အားလံုးက သူ႕နာမည္ရင္းကို မသိေတာ့ပဲ nick name ပဲ သိၾကတယ္။ သူ႔အလုပ္အကိုင္က ဇာတ္ပဲြ<span style=""> </span>ကပဲြေတြ မွာ လူရႊင္ေတာ္လုိက္လုပ္တယ္။ ခၽြန္တြန္းဆိုတာ သူ႔ရဲ႕ လူရႊင္ေတာ္ နာမည္လို႔ ေျပာရင္လည္း မမွားဘူးေပါ့။ </span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">ျမိဳ႕</span><span style="font-size:10;">ေလးမွာ ရွားရွားပါးပါး လူရႊင္ေတာ္ ဆိုလို႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္းတစ္ေယာက္ပဲ ရွိလို႕ သူ႔ကို လူေတြအားလံုးက ခ်စ္ၾကတယ္။ သူကလည္း လူရႊင္ေတာ္ပီသစြာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာတဲ့ အခါတိုင္း ဟာသေလးေတြ ေႏွာေႏွာျပီး ေျပာတတ္ေတာ့ ကိုခၽြန္တြန္းပါတဲ့ စကားဝိုင္းတိုင္းက တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေလးေတြ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္းက လူပ်ိဳတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕မွာ သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ဇနီးလုပ္တဲ့ သူက မီးတြင္းထဲမွာပဲ ဆံုးသြားေတာ့ သူ႔သားအတြက္ သူကပဲ အေမ၊ သူကပဲ အေဖေပါ့။ လူရႊင္ေတာ္ဆိုေတာ့ ျမိဳ႕မွာ သိပ္ေနရတယ္ မရွိဘူး။ ဇာတ္ပဲြရွိတဲ့ ျမိဳ႕ရြာေတြကိုလိုက္ျပီးကျပေဖ်ာ္ေျဖရတယ္။သားျဖစ္သူ လူမမယ္ အရြယ္တုန္းကေတာ့ သူ႕သားေလးကို ျပစ္ျပီး မသြားရက္ေတာ့ </span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">ျမိဳ႕</span><span style="font-size:10;">ထဲမွာပဲ ရတဲ့ အလုပ္ေတြကို ၾကံဳရာ က်ပန္းလုပ္ျပီး သားအဖႏွစ္ေယာက္အတြက္ ဝမ္းစာရွာခဲ့ရတယ္။ သူ႕သား ၾကီးလာမွသာ သားျဖစ္သူကို အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ ဆီမွာ အပ္ထားခဲ့ျပီး လူရႊင္ေတာ္ အလုပ္ကို တစ္ေက်ာ့ျပန္လုပ္ခဲ့ရတယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္းက အတန္းပညာ မတတ္ခဲ့ပါဘူး။ ပညာမတတ္လို႔ ဥစၥာရွိလားဆိုေတာ့လည္း သားအဖႏွစ္ေယာက္ေနဖို႔အတြက္ အိမ္ေလး တစ္လံုးက လြဲျပီး ဘာမွ မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုခၽြန္တြန္း စိတ္မညစ္သလို၊ ဝမ္းလည္းမနည္းခဲ့ဘူး။ သူ႕မွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူတဲ့ ဟာသ ဥာဏ္ရွိတယ္။ အခုလည္း သူ႕ရဲ႔ေမြးရာပါ ပညာရပ္နဲ႔ပဲ သူ႕သားေလးကို ဆယ္တန္းေအာင္,ေအာင္သင္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္ေလ။ကိုခၽြန္တြန္းက လူရႊင္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပီသစြာ လူမ်ားေတြကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္သလို၊သူကိုယ္တိုင္လည္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။ ဘာကို မွ ဆုပ္ကိုင္မထားသလို၊ဘာမွလည္းေမွ်ာ္ကိုးမထားခဲ့ဘူး။အဲဒါေတြအားလံုးဟာ သူ႕သားေလး မေမြးခင္ထိလို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္။ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့သူ႕သားေလး ရလာျပီး ကတည္းက သူ႔မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ ရွိလာခဲ့တယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာပီျပင္လာခဲ့တယ္။ အဲဒါ သူ႕သာ</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">း</span><span style="font-size:10;">ကို အတန္းပညာေတြ တတ္တဲ့ ပညာတတ္ၾကီး တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ပဲ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">ဒါေပမဲ့</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">... </span><span style="font-size:10;">သူ႕သားကေတာ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လူရႊင္ေတာ္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အလုပ္လုပ္တဲ့အတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဂုဏ္မယူခဲ့သလို၊သေဘာလည္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မက်ခဲ့ဘူး။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ျဖစ္ေနတဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူ႔အတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မိတ္ေဆြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူငယ္ခ်င္းေတြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ၾကားမွာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုယ့္အေဖက</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လူရႊင္ေတာ္ပါလို႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေျပာရမွာကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သိမ္ငယ္တယ္လို႔လည္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ခံစားရတယ္။</span><span style="font-size:10;"> <span lang="EN-US"><o:p></o:p></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တစ္ေယာက္အတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကုန္ၾကစရိတ္ေတြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မ်ားလာတာနဲ႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အမွ်</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္းရဲ႕လူရႊင္ေတာ္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကျပလို႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ရတဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဝင္ေငြေလးက</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မေလာက္မင</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ျဖစ္လာခဲ့တယ္။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လူရႊင္ေတာ္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဘဝဆိုတာလည္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">၁၂ရာသီလံုး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကျပေဖ်ာ္ေျဖေနရတာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မဟုတ္ေတာ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အားတဲ့ရက္ေတြမွာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ၾကံဳရာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">က်ပန္းအလုပ္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လုပ္ခဲ့တယ္။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူ႕အတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မိတ္ေဆြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူငယ္ခ်င္းေတြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေပါမ်ားတဲ့အတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အလုပ္ေပးမယ့္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူေတြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မ်ားေတာ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အဆင္ေျပပါတယ္။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တစ္ခါတစ္ေလ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အရမ္းခင္တဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မိတ္ေဆြေတြက</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူတစ္ေယာက္တည္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အလုပ္ေတြလုပ္တာနဲ႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">စာရင္၊သားအဖႏွစ္ေယာက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လုပ္မယ္ဆုိ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ပိုျပီး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အသက္ရႈေခ်ာင္တာေပါ့။သားလည္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အရြယ္ေရာက္ေနျပီပဲ။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေပါ့ေပါ့ပါးပါး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အလုပ္ေလးေတြလုပ္ခိုင္းပါလားလို႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အၾကံေပးမိရင္ကိုခၽြန္တြန္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဘာျပန္ေျပာသလဲဆို</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">ေတာ့ "</span><span style="font-size:10;">က်ဳပ္သားက</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ပညာတတ္ေလဗ်ာ</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">. </span><span style="font-size:10;">ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာတဲ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အလုပ္ဆိုတာလည္း သူမ်ားခိုင္းတာ လုပ္ေပးရတာပဲမလားဗ်။ က်ဳပ္သားကသူမ်ားခိုင္းတာကိုလုပ္ဖို႔အတြက္ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားေတြကို ေဟာဒီလို ေဟာဒီလို လက္ညိႈးထိုးျပီး ခုိင္းရမယ္</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">့</span><span style="font-size:10;">သူဗ်.ဟဲ..ဟဲ""ျပီးေတာ့ဗ်ာ...လူရႊင္ေတာ္ တစ္ေယာက္ဘဝမွာ မလုပ္တတ္တာမရွိသလို၊ မလုပ္ႏိုင္တာလည္း မရွိပါဘူး။ က်ဳပ္သားတစ္ေယာက္ ပညာတတ္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ေတာ့ က်ဳပ္ၾကိဳးစားေပးႏုိင္ပါတယ္"<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">လူေတြအားလံုး ကိုခၽြန္တြန္းရဲ႕ မိဘ ေမတၱာကို နားလည္ေပးႏိုင္ၾကေပမဲ့ ၊ သူ႕သားကိုေတာ့ နားလည္မေပးႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။ အခုဆိုရင္ ကိုခၽြန္တြန္း အသက္က ၄၀ေက်ာ္လို႔ ၅၀နားကပ္ေနျပီ။ ကိုခၽြန္တြန္းကလုပ္ႏိုင္ပါတယ္ ဆိုေပမဲ့ ဇရာအရေတာ့ ပင္ပန္းလာတာ အမွန္ပဲေလ။ ဒါကို တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕သားအတြက္ မသိစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ သိသိၾကီးနဲ႔ ဥေပကၡာ ျပဳထားျခင္းပဲလား။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">ကံၾကမၼာဆိုတာကလည္း အခက္သား။ ကံဆိုးမ သြားရာ ၊ မိုးက လိုက္ရြာတတ္သလို၊ အခုလည္း ကိုခၽြန္တြန္း အေပၚ က်ေရာက္လာတယ္။ အဲေန႕က သားလုပ္သူ ေက်ာင္းပိတ္တုန္း အိမ္ျပန္လာျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆီ အလည္သြားရင္း၊ ေသာက္ၾကစားၾကနဲ႔ ညမိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ ျပန္မလာေတာ့ ကိုခၽြန္တြန္း မွာ သားျပန္အလာကို ေစာင့္မယ္ဆိုျပီး အိမ္အျပင္ဘက္က တန္းလ်ားေလးေပၚမွာ အိပ္ရင္းေစာင့္ေနလိုက္တာ မနက္မိုးလင္းေတာ့ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ ညာဘက္အျခမ္းက လႈပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ကိုခၽြန္းတြန္း ေလျဖတ္သြားတယ္။ ( အဲေန႕က သူ႕ေစာင့္ေနတဲ့ သားကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္မွာမူးျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္ )<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">နီးစပ္ရာ ေဆးျမီးတိုေတြနဲ႔ ကုေပမယ့္လည္း ျဖစ္ခ်ိန္တန္လို႔ ျဖစ္လာရတဲ့ ကိုခၽြန္တြန္းရဲ႕ ေရာဂါက ေပ်ာက္မသြားခဲ့ဘူး။ ျဖစ္ခါစကလို အဆိုးၾကီး မဟုတ္ေတာ့ပဲ.. လမ္းေလွ်ာက္လို႔ရတယ္ ဆိုေပမဲ့ညာဘက္ေျခေထာက္ တစ္ဘက္ကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ တရြတ္တိုက္ ဆဲြေနသလို၊ ညာဘက္လက္ကလည္း ေဘးမွာ တြဲေလာင္း တြဲေလာင္း က်ေနတယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အသက္ရွင္ေနေသး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သေရြ႕</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူ႕သားကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ပညာတတ္ေအာင္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သင္ေပးမယ္။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူ႔သား</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေက်ာင္းျပီးဖို႔ကလည္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တစ္ႏွစ္ပဲ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">က်န္ေတာ့တယ္ေလ။ဘာျဖစ္လို႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သားကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေက်ာင္းျပီးေအာင္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မထားႏိုင္ရမွာလဲဆိုတဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဆံုးျဖတ္ခ်က္က</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">၊</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကုိခၽြန္တြန္းအတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အင္အားေတြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မနက္က်</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သားစိတ္နဲ႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တက္ၾကြေနတဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကုိခၽြန္တြန္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တစ္ေယာက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အရင္ကထက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ပိုျပီး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><span style=""> </span></span><span style="font-size:10;">စကားေျပာရင္ေတာ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဝူးဝါး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဝူးဝါးနဲ႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သိပ္မသဲကြဲဘူး။</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသားၾကီးကေတာ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေလျဖတ္ေနတဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အေဖ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေဝယ်</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">ာ</span><span style="font-size:10;">ဝစၥေတြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လုပ္ေပးရမွာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ရွက္တဲ့စိတ္နဲ႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေက်ာင္းဖြင့္ရင္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">စာေတြက</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ခက္ေတာ့မွာမို႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ၾကိဳျပီး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေလ့လာထားရမယ္ဆိုျပီး</span><span style="font-size:10;"> <span lang="EN-US">ေက်ာင္း</span></span><span style="font-size:10;">ကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ျပန္သြားခဲ့တယ္။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္း</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">...</span><span style="font-size:10;">နားလည္ခဲ့ပါတယ္။ဒါေပမဲ့</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">...</span><span style="font-size:10;">သူကအေဖပဲေလ</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">...</span><span style="font-size:10;">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္မိဘဝတၱရား</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">ေက်ရမွာေပါ့။</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">ေနာက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မၾကာခင္ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လူရႊင္ေတာ္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မလုပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္းကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေဘာလံုးကြင္း၊သေဘာၤဆိပ္၊ရုပ္ရွင္ရံုနဲ႕လူစည္ကားရာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေနရာေတြမွာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကြမ္းယာဗန္းေလးကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လည္ပင္းမွာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ခ်ိတ္ျပီးလိုက္လံ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေရာင္းေနတာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေတြ႕</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">ခဲ့ရ</span><span style="font-size:10;">တယ္။</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;"> <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">အရင္ကလို သြက္သြက္လက္လက္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ေပမဲ့ ၊ မပ်က္စီးေသးတဲ့ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ တစ္ပိုင္းကေတာ့ သားအတြက္ တက္ၾကြေနတုန္းပါပဲ။ ဝူးဝူး ဝါးဝါး အသံနဲ႕တဲြေလာင္းက်ေနတဲ့ ညာဘက္ လက္တစ္ဘက္က သူ႔အတြက္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖစရာ ပစၥည္းေတြ</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">မ်ားလား။</span><span style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:10;">အရင္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လူေကာင္းပကတိ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဘဝမွာေတာင္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သားအတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ပိုက္ဆံကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အလုပ္မ်ိဳးစံုလုပ္ျပီး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ရွာခဲ့ရတာ။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အခုလို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လူရႊင္ေတာ္လည္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မလုပ္ႏိုင္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">က်ပန္းအလုပ္က်လည္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အလုပ္မေရြးမလုပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္းအတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အရင္ကထက္ပိုျပီး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ၾကိဳးစားခဲ့ရတယ္။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မနက္မိုးလင္းျပီဆိုတာနဲ႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကြမ္းယာဗန္းေလး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လည္ပင္းမွာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဆဲြျပီး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ထြက္၊</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ျမိဳ႕အႏွံ႕</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;"> (</span><span style="font-size:10;">ၾကိတ္ဝိုင္းေတြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ပါမက်န္</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">) </span><span style="font-size:10;">လိုက္လံေရာင္းခ်ျပီး။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ညက်ေတာ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ရုပ္ရွင္ရံုနဲ႕ဗီြဒီယိုရံုေတြက</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူ႔အတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေျပာင္း</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;">ဘ</span><span style="font-size:10;">ူးဖုတ္၊ေျမပဲေလွာ္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တို႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေရာင္းစရာေနရာေတြေပါ့။</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;">ရြာ</span><span style="font-size:10;">က</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လူေတြကေတာ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္းရဲ႕</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မိဘေမတၱာကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေလးစားသလို၊</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ပင္ပန္းၾကီးစြာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ပိုက္ဆံရွာေနရတဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူ႕ကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သနားတဲ့အတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူေရာင္းသမွ်ေတြကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မစားခ်င္တာေတာင္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဝယ္စားေပးခဲ့ၾကတယ္။ပိုက္ဆံကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">လုပ္ႏိုင္သေလာက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ရွာ၊</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ရွာႏိုင္သမွ်</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">စုေနတဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္းရဲ႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">စားဝတ္ေနေရးကလည္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တစ္ခါတစ္ရံေပးတတ္တဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ထမင္းၾကမ္းေလး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တစ္ခဲ၊ဟင္းေလးတစ္ခြက္နဲ႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ျပီးခဲ့ရတဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေန႔ေတြ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ရွိသလို၊</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အျပင္မွာပဲ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မုန္႔ေလးပဲေလး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဝယ္စားျပီး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တင္းတိမ္ခဲ့ရတဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေန႕ေတြေလး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မေရတြက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ေဘးလူေတြကေတာ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အတြက္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တက္တစ္ေခါက္ေခါက္၊</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">အံတစ္ၾကိတ္ၾကိတ္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ျဖစ္ေနေပမဲ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကာယကံရွင္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ကိုခၽြန္တြန္းကေတာ့</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">မၾကာခင္မွာ</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ဘဲြ႔ဝတ္စံုၾကီးဝတ္ျပီး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ပညာတတ္ၾကီး</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ျဖစ္လာေတာ့မယ့္</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">သူ႔သားရဲ႔</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ရုပ္ပံုလႊာကို</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">ျမင္ေယာင္ရင္း</span><span style="font-size:10;"> </span><span style="font-size:10;">တက္ၾကြေနခဲ့တယ္။</span><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;">ဒါေပမဲ့ ကိုခၽြန္တြန္းတစ္ေယာက္ ဘဲြ႕ဝတ္စံုၾကီး ဝတ္ျပီး၊ ပညာတတ္ၾကီး ျဖစ္သြားတဲ့ သူ႔သားကို ေတြ႔ခြင့္မရလိုက္ရွာဘူး။ ပူျပင္းလွတဲ့ အညာေႏြရဲ႕ ေန႔လယ္ခင္းတစ္ခုမွာ ကိုခၽြန္တြန္းကို လမ္းေပၚမွာ လဲက်ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ေဘးမွာလည္း ကြမ္းယာဗန္းေလးထဲက အရာေတြက <span style=""> </span>ဟုိတစ္စ ဒီတစ္စ ျပန္႔က်ဲေနတယ္။ကိုခၽြန္တြန္း ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာ ျပတ္သြားတာတဲ့။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:10;">အသက္နဲ႔ရင္းျပီး သားကို ပညာတတ္ၾကီး ျဖစ္ေအာင္ သင္ေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ေတာ့ ကိုခၽြန္တြန္း ေက်နပ္ခဲ့မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္နဲ႔ ရင္းျပီး ရယူခဲ့ရတဲ့ ပညာအေမြကေရာ သားျဖစ္သူအတြက္ တန္ခဲ့ရဲ႕လား။</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /><span lang="EN-US" style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p> <span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-5951705912084960568?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-6079626042555340612008-09-16T10:04:00.000-07:002008-09-16T10:12:45.727-07:00<div style="text-align: center;"><span id="fullpost">"အေဖၾကီးေရ...ဒီမွာ သားသား အက္အက္ေတြ ပါခ်လို႔ အႏွီးအသစ္လဲရေအာင္ ယူခဲ့ေပးပါေတာ္"</span><br /><span id="fullpost">ရင္ခြင္ထဲမွာ တအီအီ ငိုေနတဲ့ သားကို ေခ်ာ့ရင္း ေဒၚျမတစ္ေယာက္ လင္ေတာ္ေမာင္ကို လွမ္းေျပာ</span><span id="fullpost">လိုက္တယ္။</span><br /><span id="fullpost">"ေအးေအး..လာျပီလာျပီ။၊ဒါေနာက္ဆံုးတစ္ထည္ပဲေနာ္ ။ အားလံုးက အေပေတြခ်ည္းပဲ။ဒီေန႔တင္ကို နင့္သားသံုးတာ အႏွီး၅ထည္ရွိေနျပီ"</span><br /><span id="fullpost">"အင္းပါရွင္...ရွင္ကလည္း ကေလးပဲ ဘယ္သိဦးမွာလဲ။ ပါခ်င္ရင္ပါမွာေပါ့။ သား အိပ္ေပ်ာ္ သြားရင္ ေပေနတဲ့ အႏွီးေတြ အားလံုး ကၽြန္မ ေလွ်ာ္မလို႔ပါပဲ။ ကဲပါ..ရွင့္လက္ထဲက အႏွီးေပး.ေပး"</span><br /><span id="fullpost">ေျပာေျပာဆိုဆို ကိုလွလက္ထဲက အႏွီးကို လွမ္းယူျပီး သားေတာ္ေမာင္ရဲ႕ ေပၾကံေနတဲ့ တင္ပါးကို</span><span id="fullpost">သုတ္သင္ေပးလိုက္တယ္။</span><br /><span id="fullpost">"ဒါနဲ႔ အေမၾကီး .. ခုနကလည္း သားသား ရႈးေတြေပါက္ခ်လို႔ အက်ီ ၤေတြစိုေနတယ္ဆို သြားလဲလိုက္</span><span id="fullpost">ေလ"</span><br /><span id="fullpost">"ရပါတယ္...မလဲေတာ့ပါဘူး။ကၽြန္မသားက ကၽြန္မ သူ႔ကို ခ်စ္၊မခ်စ္သိခ်င္လို႔ အခ်စ္စမ္းတာပါ။"</span><br /><span id="fullpost">သားေမာင္ရဲ႔ ပါးျပင္ရဲရဲေလးကို ေမႊးၾကဴရင္း ကိုလွကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။</span><br /><span id="fullpost">"ေနာ္..သားသားရယ္ သားသားက ေမေမ့ကို အခ်စ္စမ္းတာမလား။" </span><br /><span id="fullpost">မိခင္တစ္ေယာက္အတြက္ သူ႕သားရဲ႔ရႈးနံ႕ဆိုတာ ေရေမႊးတစ္မ်ိဳးပါပဲလို႔ ေျပာမ်ားေျပာတတ္ရင္ျပန္မ်ား</span><span id="fullpost">ေျပာမလားမသိ။</span><br /><br /><span id="fullpost">ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ၾကာေသာအခါ</span><br /><span id="fullpost">"သား"</span><br /><span id="fullpost">ကုတင္ေပၚမွာ ပက္လက္ေလး လွန္အိပ္ေနရာမွ အနားေရာက္လာတဲ့ သားေတာ္ေမာင္ကိုတိုးတိုးေလး</span><span id="fullpost">ေခၚလိုက္တယ္။</span><br /><span id="fullpost">"ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ အေမ"</span><br /><span id="fullpost">"အ..ေမ..ေလ ဘယ္လိုမွ မထိန္းႏိုင္ေတာ့လို႕ အိပ္ရာေပၚမွာပဲ က်င္ငယ္စြန္႔မိလို႔ပါကြယ္"</span><br /><span id="fullpost">"ဟာဗ်ာ...အေမတို႕ကေတာ့ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ျပီ။ ကိုယ့္ကုိကုိယ္ သတိထားပါဆိုတာလည္း မရဘူး။</span><span id="fullpost">နည္းနည္းေလးေတာ့ သတိေလးထားဦးမွေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း အားတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္လိုမွ</span><span id="fullpost">မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုရင္လည္း အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးကို ေခၚျပီး အနားမွာခ်ေပးထားတဲ့ ဆီးအိုးထဲ</span><span id="fullpost">ထိ ေရာက္ေအာင္ေတာ့ လုပ္ေပါ့။"</span><br /><span id="fullpost">"ေအးပါ သားရယ္..ေနာက္ဆို အေမထိန္းပါ့မယ္။သားကို အလုပ္ေတြ ပိုရႈပ္ေအာင္လုပ္မိတဲ့ အတြက္ အေမေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္"</span><br /><span id="fullpost">"မိတူးေရ...မိတူး...နင့္အေမၾကီးအတြက္ ထမီအေဟာင္းတစ္ထည္ ယူခဲ့စမ္းပါ။ ျပီးရင္ တစ္ခါတည္း</span><span id="fullpost">လဲေပးလိုက္ေနာ္။ ဟုတ္ျပီလား"</span><br /><span id="fullpost">အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးကို ေအာ္ေျပာရင္း ထြက္ခြာသြားတဲ့ သားေတာ္ေမာင္ရဲ႕ ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည့္</span><span id="fullpost">ရင္း ... ။<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-607962604255534061?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-54608250783869992982008-09-14T09:32:00.000-07:002008-09-14T10:57:26.340-07:00<div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ဘာေရးလို႔ ေရးရမယ္မသိ ၊ ဝမ္းစာ နည္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ မၾကီးက တက္</span><span id="fullpost">လိုက္တာ ေရးစရာ ပို႕ေလးတစ္ခု ရသြားတာေပါ့။့ နာမည္ၾကီး မင္းသမီး မၾကီး (မဝါ)</span><span id="fullpost">ကိုယ္တိုင္က တက္တာဆိုေတာ့ ဂုဏ္ေတာင္ရွိေသး ...ေႏွာ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">တက္လိုက္တဲ့ ေခါင္းစဥ္ကလည္း ၾကည့္ဦး ... မေသခင္ ၁၀ ရက္ အလိုမွာ ဘာေတြ</span><span id="fullpost">လုပ္မလဲတဲ့။ ေမးလည္း ေမးတတ္ပေလ။ ဘယ္ေတာ့ေသမယ္ဆိုတာ မသိတာကို ေသ</span><span id="fullpost">ဖို႔ ၁၀ရက္အလို ဆိုျပီး ကြက္တိကို ေမးထားတယ္။ ေခါင္းစဥ္ေလးရဲ႔ သေဘာကေတာ့</span><span id="fullpost">ေသမွာကို ကိုယ္က ၾကိဳသိတဲ့ အေနနဲ႔ ေရးရမွာ ... ဆိုေတာ့ကာ ...</span><br /><br /><br /><span id="fullpost">ကၽြန္ေတာ္သာ... ေသဖို႔ ၁၀ရက္ပဲလိုေတာ့တယ္လို႔ သိခဲ့ရမယ္ဆိုရင္...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">ပထမရက္</span><br /><span id="fullpost">ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုကေနျပီး ေဖေဖ၊ေမေမ ရွိတဲ့ အိမ္ေလးကို ေရာက္</span><span id="fullpost">ေအာင္ ျပန္သြားမယ္။မိဘေတြအေပၚမွာ ကာယကံ၊ဝစီကံ၊မေနာကံတစ္ခုခုနဲ႔(မရည္ရြယ္</span><span id="fullpost">ပဲ)ျပစ္မွား ဘူးခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႔ ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္မယ္။ျပီးရင္ေဖေဖ၊ေမေမတို႔ </span><span id="fullpost">အနားမွာေနျပီး အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပဳစုေပးမယ္။ ညအိပ္ရာဝင္တိုင္း ကန္ေတာ့အိပ္မယ္</span><span id="fullpost">(ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ဆိုတာ မသိေစရပဲ )။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">ဒုတိယရက္</span><br /><span id="fullpost">ကၽြန္ေတာ့္ ညီေလး၂ေယာက္နဲ႔ ညီမေလးတို႔ လုပ္ခ်င္တာေတြအားလံုး လိုက္လုပ္ေပး</span><span id="fullpost">မယ္။ ေဆာင္းရာသီျဖစ္ေနရင္ေတာ့..ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေတြ ညတိုင္းကစားေနက်</span><span id="fullpost">ၾကက္ေတာင္ရိုက္မယ္။ တစ္ေယာက္တည္း လၻက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ သြားထုိင္ျပီး ေသာက္</span><span id="fullpost">ေနက် လၻက္ရည္ေလးတစ္ခြက္ကို အခ်ိန္ယူျပီး ေအးေအးေဆးေဆးေလး ေမာ့ေသာက္</span><span id="fullpost">ရင္းနဲ႔ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို အားရပါးရ ရိႈက္ဖြာျပစ္မယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">တတိယရက္</span><br /><span id="fullpost">ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံေတြအားလံုးနဲ႔ အဝတ္အစားေတြ အားလံုးကို မရွိဆင္းရဲသား</span><span id="fullpost">ေတြ လုိက္ေပးမယ္။ အေၾကြးေတြ အားလံုး လိုက္ဆပ္မယ္။(ဆပ္လို႔ရမယ့္အရာေတြ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">စတုတၳရက္</span><br /><span id="fullpost">နဖူးျပင္ေလးတစ္စံုကို တစ္ဝၾကီး နမ္းရိႈက္ျပီး ေက်ာခိုင္းသြားမယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးဆီ လိုက္လည္မယ္။ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းပုန္းေနက် မူၾကိဳေက်ာင္းေလးထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ Table Tenis ရိုက္မယ္။(လာဖမ္းမဲ့ ဆရာေတြ မရွိေတာ့ ရင္ခုန္စရာ</span><span id="fullpost">ေတာ့ ေကာင္းမယ္ မထင္ဘူး)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">ပဥၥမရက္</span><br /><span id="fullpost">သူတို႔ေတြနဲ႔ ေသာင္ျပင္တစ္ခုေပၚမွာ ေဘာလံုးခ်ိန္းကန္မယ္။( ေျခကုန္လက္ပန္း က်တဲ့အထိ )။ ညမွာ ..သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဂစ္တာတီးေနက် လမ္းဆံုတစ္ခုရဲ႕ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ အျပင္းစားသီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုျပစ္မယ္။ ေနာက္ဆံုး ...ခင္ဝမ္းရဲ႕" ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္ " သီခ်င္းကို ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာပက္လက္လန္အိပ္ျပီး ဆိုမယ္။( အဲဒီအခ်ိန္ ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေလးေတြ ရွိေနရင္ေတာ့ အရမ္းေကာင္းမယ္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">ဆဌမရက္</span><br /><span id="fullpost">တရားစခန္းဝင္မယ္။ တရားေခြေတြ နာမယ္။ စိတ္ကို တည္ျငိမ္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">သတၳမရက္</span><br /><span id="fullpost">.........................................................................................................................</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">အဌမရက္</span><br /><span id="fullpost">........................................................................................................</span>.................<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">နဝမရက္</span><br /><span id="fullpost">........................................................................................................</span>................<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);" id="fullpost">ဒသမရက္</span><br /><span id="fullpost">*<span style="color: rgb(255, 255, 153);">တိုး</span>.. <span style="color: rgb(255, 255, 204);">တိတ္</span> .. <span style="color: rgb(153, 255, 255);">ျငင္ </span>.. <span style="color: rgb(204, 255, 255);">သာ </span>.. <span style="color: rgb(255, 204, 204);">စြာ</span> ..<span style="color: rgb(204, 204, 255);"> ပါ</span> .. <span style="color: rgb(255, 204, 255);">ပဲ</span>*</span><br /><br /><br /><span id="fullpost">အခုေရးျပီးမွ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ငါေနဖုိ႔ ၁၀ရက္ပဲ လိုေတာ့တယ္</span><span id="fullpost">လို႔ သိလိုက္ရေတာ့ ငါ့အတြက္ လုပ္စရာေတြက အမ်ားၾကီးပါလား။ လုပ္ခ်င္တာေတြနဲ႔</span><span id="fullpost">ယွဥ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လုပ္ခြင့္ရမယ့္ အခ်ိန္ဆိုတာေလးက ေတာ္ေတာ္ေလးကို နည္း</span><span id="fullpost">လြန္းေနတယ္ေလ။ တစ္ျခား လုပ္စရာေတြ ဆိုတာကို ခဏေဘးမွာထားျပီး ကိုယ့္မိဘ</span><span id="fullpost">ႏွစ္ပါးနဲ႔ အတူေနရဖို႔၊ မိဘေတြကို ျပန္လည္ ျပဳစုဖို႔ အတြက္ေတာင္မွ ငါ့အတြက္ ၁၀ရက္</span><span id="fullpost">ေလးပဲ ရပါလား ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးၾကီးပဲ။ ဒါေတာင္ မဝါက </span><span id="fullpost">သေဘာေကာင္းျပီး ၁၀ရက္ ၾကိဳသိခြင့္ေပးထားလို႔။ တစ္ကယ္တမ္း အျပင္မွာေတာ့ </span><span id="fullpost">၁၀ရက္ မေျပာနဲ႔ ၁ရက္ကေလးေတာင္မွ သာမန္လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ၾကိဳတင္သိဖို႔</span><span id="fullpost">ဆိုတာ မလြယ္ဘူး။ တစ္ကယ္လည္း ကုိယ္ဘယ္ေန႔ေသမယ္ဆိုတာ ကို မသိလိုက္ရပဲ</span><span id="fullpost">ျဗဳန္းစားၾကီးသာ ေသသြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ( ၁ရက္ေလးေတာင္မွ ) မိဘေတြကို ျပန္လည္</span><span id="fullpost">ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္မရေတာ့ပါလား ဆိုတဲ့ အသိက ...</span><br /><br /><span id="fullpost">အခု အသက္ရွင္ေနတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေကာင္းတာေလးေတြ လုပ္ျပီး၊ မိဘေတြရဲ႕ ေက်း</span><span id="fullpost">ဇူးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဆပ္သြားမွ ေတာ္ကာက်မယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတယ္ဆို</span><span id="fullpost">တဲ့ ဆႏၵေတြဆိုတာေတာင္ ဘာမွ မမာမက်န္းမျဖစ္ပဲ ၊ လူေကာင္းပကတိကေန ထြက္</span><span id="fullpost">ခြာသြားရမယ့္ အေနအထားမ်ိဳးပါ။ မက်န္းမမာျဖစ္ျပီး ကုတင္ေပၚမွာ လဲေနရမယ္။ ျပီး</span><span id="fullpost">ေတာ့ မနက္ျဖန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ထြက္ခြာသြားရမယ္ဆိုရင္.....ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုေနမ</span><span id="fullpost">လဲ??? ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘဝကူးေကာင္းေအာင္လုပ္ဖို႔ တစ္ခုကလဲြျပီး ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့</span><span id="fullpost">ဘူးေပါ့။???</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-5460825078386999298?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-59492644376686569322008-09-13T10:46:00.000-07:002008-09-13T10:49:21.018-07:00<div style="text-align: justify;">ညီေလးေရ...မင္း အိမ္မွာ ေဖေဖနဲ႔ ခဏခဏ စကားမ်ားၾကတယ္ဆို။ ဘာ အဆင္မေျပတာေတြ ရွိေနလို႔လဲ။ ေဖေဖက မင္းအေပၚမွာ ေနရာတကာလိုက္ျပီး တားဆီးပိတ္ပင္ေနလို႔လား။ ေဖေဖက ေအးေအးေနတဲ့သူပါ။ ျပီးေတာ့ ေယာက်ာ္းေလးေတြ အေၾကာင္းလည္း သိသလို၊ နားလည္း နားလည္ေပးတတ္ပါတယ္။ ကိုကို႔အထင္ေျပာရရင္ေတာ့မင္းအရင္ တစ္ႏွစ္ ေက်ာင္းမတက္လိုက္ရပဲ ပုတ္သြားတဲ့ အတြက္ ေဖေဖ အရမ္းစိုးရိမ္သြားတယ္ ထင္တယ္။ မင္းကိုလည္း အၾကီးႏွစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္၊ေတာ္ေစခ်င္ တတ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြေၾကာင့္ ညီေလး ဘာပဲလုပ္လုပ္ အားမရေနတာျဖစ္မွာပါ။ဒီလိုပဲ ညီေလးရ မိဘဆိုတာ သားသမီးတိုင္းကုိ အျမင့္ဆံုးဆိုတာေတြ ပဲ ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတာ၊ ေျပာရရင္ မိဘတိုင္းက သားသမီးေတြနဲ႔ ပက္သက္လာရင္ အရမ္းေလာဘၾကီးတာေပါ့ကြာ။ အဲဒါေတာ့ သူတို႔မွာ အျပစ္မရွိဘူးကြ။ ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုေတာ့ ကိုယ္ကိုတိုင္ေမြးထုတ္ထားတဲ့ သားသမီး မေျပာနဲ႔၊ ကိုကိုေတာင္မွ မင္းကို အျမင့္ၾကီးထိ ျဖစ္ေစခ်င္တာဆိုေတာ့ ေဖေဖ၊ေမေမတို႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္ဆိုတာ သဘာဝ က်ပါတယ္။အဲဒါကိုေတာ့ညီေလး နားလည္ေပးေစခ်င္တယ္။ ေနာက္တစ္ခု ကိုကို ေတြးၾကည့္ရသေလာက္ မင္းေဖေဖ့ကို အျမင္မၾကည္တာေလးေတြ ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေဖေဖကိုယ္တိုင္ ပညာမတတ္ခဲ့ေပမဲ့ မင္းကို ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္လို႔ ေျပာဆို၊ဆံုးမေနတယ္ဆိုတာ နားလည္ေပးပါ။သားတစ္ေယာက္ကို ဘယ္လို ေျပာရမယ္ ၊ ဘယ္လိုဆံုးမရမယ္ဆိုတာ ေဖေဖ မသိခဲ့တဲ့အတြက္လည္း မင္းကို ဆံုးမတဲ့ စကားလံုးေတြ မွားခ်င္မွားေနလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဖေဖ့ရင္ထဲက ေစတနာမမွားဘူးဆိုတာ တစ္ခ်ိန္က် မင္းနားလည္လာမွာပါ။ ေနာက္တစ္ခုကအိမ္ေထာင္ဦးစီး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိသားစုကို ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ မထားေပးႏိုင္တာ၊စီးပြားမရွာေပးႏိုင္တာအတြက္လည္း မင္းေဖေဖ့ကို ျပစ္မွားမယ္ဆို မင္း အမ်ားၾကီးမွားသြားလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ... ေဖေဖက ကိုကိုတို႔ မိသားစုကို ခ်မ္းသာေအာင္ စီးပြားမရွာေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ ဒါေပမဲ့ ကိုကိုတို႔အတြက္ အၾကင္နာေတြေပးခဲ့တယ္။ ဘယ္တုန္းကမ်ား ကိုကိုတို႕ကို ရိုက္ခဲ့ဘူးသလဲ။ ညီေလးတို႔ အရြယ္မွာ ဝတ္ခ်င္၊စားခ်င္တာ မွန္ပါတယ္။ မိဘဆိုတာေတာ့ ကုိယ့္သားသမီးကို အေကာင္းဆံုးေတြခ်ည္း ဆင္ေပးခ်င္တဲ့ သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ကိုကိုတို႔ မိသားစုအတြက္ ေဖေဖအလုပ္လုပ္ခဲ့တာေတြ အေၾကာင္းကိုကိုကို မွတ္မိသေလာက္ေျပာျပခ်င္တယ္။ ကိုကိုတို႔ ငယ္ငယ္က... ဖက္စပ္တစ္ခုမွာေဖေဖ အလုပ္ဝင္လုပ္ခဲ့တယ္။ ဖက္စပ္ေတြ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္က် ဦးေလးတစ္ေယာက္ဆီမွာ အလုပ္ဝင္လုပ္ခဲ့ျပန္တယ္။ အျခားျမိဳ႔မွာ သြားအလုပ္လုပ္ေနရေပမဲ့ နီးနီးေလးဆိုေတာ့ တစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္ အိမ္ကို ေဖေဖ ျပန္ျပန္လာတတ္တယ္။ ေဖေဖ ျပန္လာ တိုင္း ကိုကို႕တို႔အတြက္ အက်ၤ ီ၊ မုန္႕၊ကစားစရာ ေလးေတြ ပါပါလာျမဲမိုိ႕ေဖေဖ့ကို အသာေလး အလုပ္လုပ္ျပီး ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးရခဲ့တာလို႕ ထင္ခဲ့မိေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အလုပ္ၾကမ္း အလုပ္ကို ( ကၽြဲပုခံုး ) ထေအာင္ လုပ္ခဲ့ရတာေလ။ကိုယ္ကုိကိုယ္ေတာ့ ပင္ပန္းေအာင္လုပ္ျပီး မစားမေသာက္နဲ႔ သားသမီးေတြကိုေတာ့ လွေအာင္ဆင္၊ဝေအာင္ ေကၽြးခဲ့တာပါ။ ေဖေဖ့မွာ ဥာဏစြမ္းအားမရွိခဲ့တဲ့အတြက္ ကာယစြမ္းအားသံုးျပီး ရွာေဖြခဲ့ရတယ္။စက္ဘီးတစ္စင္းေနာက္မွာ ငပိ၊ငေျခာက္၊အဝတ္အစားေတြတင္ျပီး ရြာေတြကို သြားေရာင္းခဲ့ရေသးတယ္။ သီးႏွံေပၚခ်ိန္က် ျပန္သြားျပီး ပိုက္ဆံ၊ဂ်ံဳ၊ႏွမ္းစတာေတြ ကို အဝတ္အထည္ေတြ အစား ျပန္ေကာက္လာျပီး ျမိဳ႕ က်မွျပန္ေရာင္းေပါ့။မင္းေမြးလာျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ဦးေလးတစ္ေယာက္ ရဲ႔ ကားမွာ ကိုယ္စားလွယ္ဆိုျပီး လိုက္ခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ သစ္လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေကာင္းတယ္ဆိုေတာ့လည္းသစ္လုပ္ငန္းဆိုတာကို လုပ္လိုက္ျပန္ေရာ။ အလုပ္ဆိုတာလည္း လုပ္တိုင္းေတာ့ ဘယ္ေအာင္ျမင္ႏိုင္မလဲကြာ။ ေဖေဖက ရိုးတယ္၊ေအးတယ္၊အားနာတတ္တယ္။ေဖေဖနဲ႔တူတူလုပ္ခဲ့တဲ့ သူေတြက အခုဆို ခ်မ္းသာေနၾကျပီး ေဖေဖက် မခ်မ္းသာဘူးဆိုျပီး မင္းစိတ္ထဲမွာ ဘဝင္မက်မျဖစ္ပါနဲ႔ကြာ။ ရိုးသားတဲ့ ေဖေဖ့အတြက္ မင္းဂုဏ္ယူလိုက္စမ္းပါ။ျပီးေတာ့ ... အလုပ္တစ္ခုကို အရိပ္ေလးေအာက္မွာ ေခၽြးမထြက္ရပဲ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားၾကီး ခ်မ္းသာေနတဲ့ သူေတြရဲ႔ သားသမီးေတြထက္ ပညာမရွိလုိ႕ ကာယအားကိုးနဲ႔အလုပ္မ်ိဳးစံုကို နဖူးက ေခၽြး၊ ေျခမက်ေအာင္ လုပ္ျပီး ဆင္းရဲရတဲ့ မင္းအေဖရဲ႔ သားျဖစ္ရတာ မိဘေမတၱာကို ပိုခံစားလို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ခ်မ္းသာတာ မခ်မ္းသာတာေတာ့ကံတရားေပါ့။ ဒါေၾကာင့္...ေဖေဖ၊ေမေမ တို႕က သူတို႔ေတြ ပညာမတတ္ခဲ့လို႔ ၊အခုလိုပင္ပန္းရလို႔၊ ကိုကိုတို႔ အားလံုးကို ပညာတတ္ၾကီးေတြ ျဖစ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာေပါ့။ေဖေဖနဲ႔ေမေမ တာဝန္ေက်ပါတယ္ကြာ။ အခုေလာက္ေျပာရင္ မင္းလည္း နားလည္မယ္လို႔ ကိုကို ထင္ပါတယ္။မင္းကို သားလိမၼာတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ရင္ေတာင္၊ သားတစ္ေယာက္ ပီသေစခ်င္တယ္။<br /><div style="text-align: right;">ကိုကို<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-5949264437668656932?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-7250493212316888812008-09-10T16:55:00.000-07:002008-09-12T07:53:11.868-07:00<div style="text-align: justify;">ညီေလးေရ...အခုဆို မင္း ၁၀ တန္းေအာင္တာ ၂ ႏွစ္ရွိသြားျပီေနာ္။ ပထမႏွစ္ မတက္လုိက္ရလို႔ တစ္ႏွစ္ပုတ္သြားတဲ့အတြက္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ႏွေမ်ာမိတယ္။ အင္း...ဒီႏွစ္ေတာ့ မင္းက တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ အားလံုး အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ေလာင္းၾကီးဆိုရင္လည္း မမွားဘူးေပါ့ကြာ။ မင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္ ညီေလး။<br /><br />အခု အိမ္မွာ မင္းက မိဘေတြ ေျပာတဲ့စကားဆို နားမေထာင္ဘူး။ ျပန္ျပန္ေျပာတယ္လို႔ ကိုကို ၾကားေနရတယ္။ အဲအတြက္ေတာ့ ကိုကို စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ကိုကို သိထားတဲ့ ကိုကို႕ညီေလးက ဟုိး...ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက လိမၼာတယ္။ မိဘ စကားဆိုလည္း နားေထာင္တတ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ အခုလိုေျပာင္းလဲသြားတာလည္း ဆိုျပီး ကိုကို စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ မင္းတို႔ အရြယ္တုန္းကကိုကို လုပ္ခဲ့တာ ၊ ေတြးခဲ့တာေတြ နဲ႔ ျပန္ယွဥ္ျပီး စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တိက်တဲ့ အေျဖမဟုတ္ေပမဲ့ အနီးစပ္ဆံုး အေျဖေတာ့ ရခဲ့ပါတယ္။ ညီေလးတို႔ အရြယ္ အထူးသျဖင့္ ၁၀တန္း ဆိုတဲ့ ဘဝရဲ႔ မွတ္တိုင္တစ္ခု ကို ေက်ာ္လြားျပီးတဲ့ လူငယ္တိုင္းမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာ သဘာဝေလးေတြကို သတိထားမိတယ္။ ၁၆ ႏွစ္ ပတ္ဝန္းက်င္ လူငယ္တိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိုကုိယ့္ လူၾကီးျဖစ္ျပီလို႔ သတ္မွတ္ျပီး ကိုယ့္အားကိုယ္ ကိုးခ်င္လာတယ္။ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ဟီးရိုးတစ္ေယာက္လို႔ ခံယူလာတတ္တယ္။"ငါလည္းအခု အရြယ္ေရာက္ေန ျပီ။ အမွား ၊ အမွန္ကို ကိုယ့္ဘာသာ ေဝဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္ေနပါျပီ" ဆိုတဲ့ အသိစိတ္က အျမင္မေတာ္လို႔ ဆံုးမလာတဲ့ မိဘေတြရဲ႔ စကားကို ဖီဆန္ဖို႔ အစပ်ိဳးလာတယ္လို႔ ကိုကိုထင္တယ္။ ညီေလးကို အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ကိုကိုမေျပာပါဘူး။ ကိုကို ကုိယ္တိုင္လည္း ညီေလး အရြယ္တုန္းက ကိုယ္လုပ္တာမွ အမွန္၊ ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္လာျပီးတဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ ဘယ္ဟာက လုပ္သင့္တယ္၊ မလုပ္သင့္ဘူး။ ဘယ္ဟာကမွားတယ္၊ မွန္တယ္ ဆိုတာ ခဲြျခားႏုိင္ျပီ။ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကို အျမင္မေတာ္လို႔ မွားေနတယ္ထင္လို႔ ေျပာလာတဲ့ လူၾကီးမိဘေတြကို ေနရာတကာလိုက္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တယ္။ အဲေလာက္ေတာ့ ငါလည္း စဥ္းစားတတ္ပါတယ္ ဆိုျပီး မဟုတ္မခံ ခ်င္တဲ့ စိတ္က လူၾကီးေတြကိုအရြဲ႕တိုက္ခ်င္လာတယ္။ မိဘေတြ ေရွ႔မွာဆို တမင္ကိုပဲ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြလုပ္ျပတယ္။ အခု ကိုကို က အဲအရြယ္ေတြကို ေက်ာ္လြန္ျပီး တျဖည္းျဖည္း အသက္ၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် အရင္ကထက္ ပိုျပီး စဥ္းစားတတ္လာသလို ၊ အဲတုန္းက ကိုယ္လုပ္ခဲ့တာေတြကို ျပန္စဥ္းစားမိရင္လည္း .ေအာ္ အရင္က ကိုယ့္ကိုကုိယ္ လူၾကီးျဖစ္ျပီလုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အသက္အရြယ္တစ္ခုက အခု ငါ့အသက္အရြယ္နဲ႔ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း တစ္ကယ့္ကေလးတစ္ေယာက္ပဲရွိပါေသးလားလို႔ စဥ္းစားမိျပီး၊အဲအခ်ိန္ကဆံုးမခဲ့တဲ့ မိဘေတြ အေပၚကိုလည္း ပိုျပီး နားလည္တတ္လာတယ္။ ညီေလးအေနနဲ႔ အခု ကိုကိုေျပာတာေတြကို နားလည္ရင္မွ နားလည္ဦးမယ္။ အသက္အရြယ္နဲ႔အေတြ႔အၾကံဳေတြက ညီေလးကို သင္ေပးသြားမွာပါ။ဒါဆို ဘာျဖစ္လို႔ အခုေျပာေနတာလည္းဆို<br />ေတာ့အမွားကို အမွားမွန္း မသိခင္မွာ အမွားေတြ လုပ္ျပီး ဘဝႏြံထဲမွာ ညီေလးကို နစ္မသြားေစခ်င္လို႔ပါ။ ညီေလးတို႔ အရြယ္က ရင္ခုန္တတ္စ အရြယ္၊ အခ်စ္သူရဲေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ရတာ ကို ဂုဏ္ယူတတ္တဲ့ အရြယ္မွာ ေစာေစာစီးစီး ပညာမစံုခင္မွာ အိမ္ေထာင္က်သြားတာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ မင္း ဘဝမွာ အမ်ားၾကီး ျဖတ္သန္းဖို႔က်န္ပါေသးတယ္ ။ အခုမွ မင္းက ဘဝေျပးလမ္းေပၚကို ေျခစခ်တဲ့သူေလးပါ။ဘဝေျပးလမ္းေပၚ ေျခခ်ႏိုင္ယံုနဲ႔ လူျဖစ္ျပီလို႔ မသတ္မွတ္ႏိုင္သလို ပန္းတိုင္လည္းမေရာက္ေသးဘူး။မင္းကို ကိုကို၊ ညီညီတို႔ထက္ ပိုျပီး ေတာ္ေစခ်င္တယ္။ ကိုကို႔ထက္ ညီညီ ပိုေတာ္သလို ညီ႔ညီ႔ထက္လည္း မင္းကို ပိုျပီး ေတာ္ေစခ်င္တယ္။တတ္ေစခ်င္တယ္။အေဖ့ထက္သား ပိုေတာ္ သလို၊ အကိုထက္ ညီက ပိုေတာ့မွ အဲဒီ မိသားစု၊ အဲဒီ အသိုင္းအဝိုင္းက ပိုပိုျပီးျမင့္မားလာမွာေပါ့။ မင္းလည္းအရြယ္ေရာက္ေနျပီပဲကြာ။စဥ္းစားတတ္မွာပါ။ကိုကိုအခုေျပာေနတာေတြအားလံုးက မင္းအေပၚမွာ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဆရာၾကီးေလသံနဲ႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္သလုိ၊ မင္း မွားေနပါတယ္လို႔ လည္း မဆိုလိုပါဘူး။ မင္းလည္း စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္ေနျပီပဲ။ကိုကိုအခုေျပာေနတာေတြအားလံုးကမင္းအတြက္<br />ဆိုတာမင္းနားလည္ေပးႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။<br /><div style="text-align: right;">ညီေလးရဲ႔ ကိုကို<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-725049321231688881?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-52382921739159318522008-09-02T02:45:00.000-07:002008-09-02T05:22:22.259-07:00<div style="text-align: justify;">တူမငယ္ေလး Dream က တက္ထားပါတယ္ ဦးစြမ္းေရ ဆိုတုန္းက ရမလားဆိုျပီး ရႈိင္း<br />ေနေသးတယ္။ ဟင္...မေရးေသးဘူးလားလို႔ မ်က္ရည္ေလး စမ္းတမ္း စမ္းတမ္းနဲ႔ေျပာ<br />လာေတာ့ ေအာ္..မျဖစ္ေသးပါဘူး ဟဲ့..ဒီတစ္ခါ မေရးေသးရင္ ေနာက္တစ္ခါ ဆို လမ္း<br />လယ္ေခါင္ ေျခဆင္း၊ ေျခးခ်င္းပြတ္ျပီး ငိုရခ်ည္ရဲ႕ဆိုျပီးအေျပးအလြားေရးလိုက္ရတယ္။<br />အေျပးအလြား ေရးတယ္ဆိုေပမဲ့ ျဖစ္သလို ေရးထားတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လို<br />ေရးရမယ္။ ဘာေတြေရးရမယ္ဆိုတာ သူမ်ားေတြ ဆီလိုက္ၾကည့္ျပီးေရးခဲ့တာပါ။ၾကည့္<br />တုန္းကေတာ့ ေအာ္..ကိုယ့္အေၾကာင္းေလးေတြ ေရးျပရမွာပဲ ေအးေဆးပါဆိုျပီး ထင္ခဲ့<br />တာ တစ္ကယ္လည္းေရးေရာ.အၾကိဳက္ဆံုးအရာကေနစျပီးထစ္ေနေတာ့ပဲတစ္ေယာက္<br />နဲ႔ တစ္ေယာက္ တက္ၾက ၊သြားၾက၊လာၾကနဲ႔တစ္ကယ္ကိုေပ်ာ္စရာၾကီးပါပဲဗ်ာ။ေျပးတမ္း<br />လိုက္တမ္း ကစားေနတာပါပဲ။ တူမငယ္ Deamေရ...ဦးစြမ္းေရးျပီး သြားျပီဆုိေတာ့မငိုနဲ႔<br />ေတာ့ေနာ္ .. တစ္တစ္ .ေအာ္ ငိုထားတာ ႏွပ္ေတြကိုထြက္လို႔ပါလားကြယ္ရိႈ႕။သုတ္လိုက္<br />ပါဦးဗ်ာ အဟား.။<br /></div><br />နာမည္ -<span style="color: rgb(255, 204, 204);"> ကိုစြမ္း</span><br />ရင္းႏွီးသူေတြကေတာ့ ဒီလိုေခၚတယ္ -<span style="color: rgb(255, 102, 102);"> စြမ္းၾကီး</span><br />ေနရာ -<span style="color: rgb(51, 255, 51);"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">မိခင္ရင္ခြင္နဲ႔ အေဝး</span></span><br />ဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ -<span style="color: rgb(255, 255, 153);"> ဂဏန္းေလးေတြ ႏွိပ္လိုက္ပါ</span><br />အၾကိဳက္ဆံုး အရာ - <span style="color: rgb(51, 255, 51);">အိမ္ေခါင္မိုးေပၚ က်လာတဲ့ မိုးစက္ေလးေတြ အသံကို နားေထာင္ရင္း ေစာင္ျခံဳေလးထဲမွာ ဝတၱဳဖတ္ေနရတာ ( ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္နဲ႔ )</span><br />အၾကိဳက္ဆံုး စာအုပ္ -<span style="color: rgb(51, 204, 255);"> ေဖျမင့္ရဲ႕ "အေျပာင္ေျမာက္ဆံုး ဘဝတစ္ခုတည္ေဆာက္ျခင္း"</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">အေရာင္ကေတာ့</span> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">-</span> <span style="color: rgb(255, 255, 51);">အျပာႏု နဲ႔ ေအးခ်မ္းတဲ့ အေရာင္ႏုေလးေတြကို ၾကိဳက္တယ္</span></span><br />အစားအစာ -<span style="color: rgb(51, 0, 153);"> လၻက္ အရမ္းၾကိဳက္တယ္။</span><br />သီခ်င္းက်ေတာ့ - <span style="color: rgb(204, 255, 255);">တိုက္ဆိုင္တာေလးေတြဆို ပိုခံစားလို႕ေကာင္းတယ္</span><br />ဘဝ စတိုင္ အေနနဲ႔ -<span style="color: rgb(255, 204, 255);"> စိတ္ထဲမွာ ရွင္းရွင္းေလး ေနရတာမ်ိဳးပါ</span><br />ဝါသနာ - <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ေယာင္ေျခာက္ဆယ္</span><br />အလိုခ်င္ဆံုးလက္ေဆာင္ -<span style="color: rgb(153, 255, 255);"> မရွိပါ</span><br />အခ်စ္ဆံုးတစ္ေယာက္ - <span style="color: rgb(0, 102, 0);">ရွိပါတယ္ ( ေမေမ ) :P</span><br />အေလးစားဆံုးပုဂၢိဳလ္ - <span style="color: rgb(204, 153, 51);">ေလးစားထိုက္ သူမွန္သမွ်</span><br />အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း - <span style="color: rgb(0, 204, 204);">အနားတြင္ မရွိပါ</span><br />နားလည္ေပးႏိုင္ဆံုးသူ -<span style="color: rgb(102, 51, 102);"> အမ်ားၾကီးပါ</span><br />အမုန္းဆံုးသူကေတာ့ -<span style="color: rgb(102, 102, 0);"> မရွိပါဘူး။</span><br />ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္ - <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေခြးလိုက္ဆဲြလို႔ လြတ္ေအာင္ ေျပးေနရတဲ့ အခ်ိန္</span><br />အေၾကာက္ဆံုး - <span style="color: rgb(102, 255, 153);">အထင္လြဲခံရမွာ</span><br />အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ -<span style="color: rgb(255, 255, 255);"> <span style="color: rgb(51, 255, 51);">ခရီးလမ္းမွာ ဒုကၡအုိးၾကီးလြယ္ထားရတုန္း ကားရပ္သြားခ်ိန္။ :D</span></span><br />အမွတ္တရေန႔ - <span style="color: rgb(0, 0, 153);">မႏၱေလးေတာင္ေျခမွာေပါ့ဗ်ာ ( ဆိုင္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲလို႔ ) :P</span><br />ဆုေတာင္းတာေတာ့ - <span style="color: rgb(204, 204, 204);">ပိုက္ဆံျပတ္ေနခ်ိန္ အိမ္က ပိုက္ဆံအျမန္ ေရာက္ပါေစ။</span><br />အခ်စ္ဆိုတာ -<span style="color: rgb(255, 255, 51);"> ရယူျခင္းမွ မဟုတ္ပဲ မဏိစႏၵာ ..အာ...ဟာ...... :D</span><br />အမုန္းဆိုတာ -<span style="color: rgb(255, 204, 204);"> မရွိေကာင္းတဲ့ အရာတစ္ခု</span><br />အလြမ္းကေတာ့ - <span style="color: rgb(204, 102, 0);">လူတိုင္းမွာ ရွိၾကစျမဲပါပဲ</span><br />သံေယာဇဥ္ - <span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘိန္းနဲ႔တူတယ္. ( စဲြျပီးရင္ ျဖတ္ဖို႔ မလြယ္လို႔ )</span><br />ဘဝ ဆိုတာ - <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဘကုန္းေရဘ ဝလံုးေရဝ</span><br />သူငယ္ခ်င္း - <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဒုကၡေရာက္ခ်ိန္မွာ မျမင္ခ်င္ေယာင္မေဆာင္ပဲ ၊ မိမိရွိရာ ထည့္တိုးဝင္လာတတ္သူ</span><br />ခ်စ္သူဆိုတာ -<span style="color: rgb(255, 102, 0);"> ပါးစပ္နဲ႔ဂစ္တာတီးျပီး သီခ်င္းဆုိျပရင္ေတာင္ ျပံဳးျပံဳးေလးနားေထာင္တတ္တယ္။</span><br />လက္ဆဲြေဆာင္ပုဒ္ -<span style="color: rgb(51, 255, 51);"> ေတာ့ မရွိဘူး . ၾကိဳက္တဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတြေတာ့ ရွိတယ္။</span><br />အေျပာခ်င္ဆံုး စကားတစ္ခြန္း -<span style="color: rgb(204, 51, 204);"> with malice toward none, with charity for all.</span><br />ကိုယ့္ကိုကုိယ္ေတာ့ - <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ငပ်င္းလို႔ ထင္တယ္။ :)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-5238292173915931852?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-52984399232300645332008-08-11T14:44:00.000-07:002008-08-11T14:57:30.113-07:00<div style="text-align: center;">ဘဝတစ္ခုရဲ႔ အစပ်ိဳးခ်ိန္ေလးကို<br />ေပ်ာ္ရႊင္စရာအခ်ိန္ေလးေတြ အျဖစ္<br />မင္းအတြက္ ဖန္တီးေပးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />တိုးတက္လာတဲ့ ေခတ္ၾကီးနဲ႔အတူ<br />ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔<br />စြဲမက္၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ<br />အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖန္တီးေပးႏိုင္တဲ့<br />ေခတ္ေပၚ အသစ္အဆန္းေတြအားလံုး<br />င့ါေနရာမွာ အစားသံုးျပီး<br />မင္း ေပ်ာ္လို႔ရပါတယ္။<br /><br />ငါကိုယ္တိုင္......<br />ဖန္တီးေပးအပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိခဲ့ေပမဲ့့<br />မင္း ေပ်ာ္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး<br />ငါ ေက်နပ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />တစ္ခ်ိန္က ငါ့ဘဝကို<br />မင္းအတြက္ဆိုတာ တစ္ခုတည္းနဲ႔<br />စိတ္တိုင္းက် ပံုသြင္းခံခဲ့တာကိုလည္း<br />သတိမရပဲ .....<br />ေဂ်ာင္ထိုးထားလို႔လည္း ရပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့......<br />ေျခေထာက္နဲ႔ေတာ့ ကန္မသြားပါနဲ႔ကြာ.<br />ရင္နာလို႔ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">#PS#</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ေရးသားခဲ့ေသာ ကဗ်ာဆန္ဆန္ စာစုေလးမ်ားအား ကဗ်ာ ဟု level တပ္ထား ပါ<br />ေသာ္လည္း ကဗ်ာဟု မရည္ရြယ္ပါ။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မေရးဖဲြ႔<br />တတ္ပါ။ ထိုေၾကာင့္ ကဗ်ာlevelရွိ (ကၽြန္ေတာ္ေရးသားေသာ) စာစုေလးမ်ားသည္ကၽြန္ေတာ္<br />ေရးတတ္သလို ေရးသားထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသျဖင့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႔ ဂုဏ္နဲ႔ မညီညႊတ္ခဲ့ရင္<br />ခြင့္လႊတ္ေပးေစခ်င္ပါသည္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-5298439923230064533?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-58624674452948543902008-08-09T08:47:00.001-07:002008-08-10T04:59:40.403-07:00<div style="text-align: justify;">ေဇာ္ဂ်ီယူနီကုတ္သံုး ျမန္မာဝီကီပီဒီယာ အေၾကာင္းကို ၾသဂုတ္လ ( ၇ ) ရက္ေန႔ထုတ္ အင္တာနက္ ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပျခင္းခံခဲ့ရပါတယ္။ <a href="http://www.mysteryzillion.com/" target="_blank">ကိုစည္သူေအာင္</a> နဲ႔ အိုင္တီသမား <a href="http://zawgyi.org/" target="_blank">ကိုအိုကီစံ</a> တို႔ က စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ျပီး <a href="http://blog.engineer4myanmar.com/" target="_blank">ကိုဘလူးဖီးနစ္</a> က ပူးေပါင္းကူညီခဲ့ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_F5duJfyoths/SJ29oDjOOTI/AAAAAAAAAXM/nXCd08ENSh0/s1600-h/Internet+MOE1.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_F5duJfyoths/SJ29oDjOOTI/AAAAAAAAAXM/nXCd08ENSh0/s400/Internet+MOE1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232546837919840562" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_F5duJfyoths/SJ28S7ArNqI/AAAAAAAAAW0/99hpbffrkv8/s1600-h/internet+MOE2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_F5duJfyoths/SJ28S7ArNqI/AAAAAAAAAW0/99hpbffrkv8/s400/internet+MOE2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232545375338575522" border="0" /></a>ကိုဘလူးဖီးနစ္ဆီ အလည္သြားတုန္း အင္တာနက္ဂ်ာနယ္ဆိုတာေလး ေတြ႔တာနဲ႔ ျမန္မာ<br />သားတိုင္း ပါဝင္ကူညီႏိုင္ေအာင္၊ အကိုၾကီးဆီက ေတာင္းျပီး ေဖာ္ျပေပးထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။<br /></div><br /><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-5862467445294854390?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-6678121782660972502008-08-05T12:49:00.000-07:002008-08-05T12:53:13.917-07:00<div style="text-align: justify;">ဟိုး..အေနာက္ဆီမွာ မႈန္ပ်ပ် ျမင္ေနရတဲ့ ရွင္မေတာင္..ေတာင္၊ အနားယူဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ ေရႊအိုေရာင္ ေနမင္းၾကီးတို႔ရဲ႔ အလွ၊ခ်င္းတြင္းျမစ္ရဲ႔တသြင္သြင္စီးဆင္းေနတဲ့<br />ေရစီးသံနဲ႔အတူ အိပ္တန္းျပန္ ငွက္ေလးေတြရဲ႔ ေအာ္သံေတြနဲ႔အတူ ညေနခင္းေလးတစ္ခုဟာ အရမ္းလွပေနတယ္။သူ တစ္ေယာက္တည္း။ဟုတ္တယ္။သူတစ္ေယာက္<br />တည္းပါပဲ။ ထိုင္ၾကည့္ေနမိတာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားျပီလဲ ဆိုတာေတာင္ သူ႕ကိုယ္သူ မသိေတာ့ဘူး။ ညေနခင္းရဲ႔ အလွေတြထဲမွာ သူ႔စိတ္ေတြ မိန္းေမာသြား<br />လို႔လား။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ သူ႔မ်က္အိမ္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနျပီး သူ႔မ်က္ဝန္းတစ္စံုကလည္း တစ္ေနရာတည္းကို စိုက္ၾကည့္ေန<br />တယ္။ ေသခ်ာတယ္ ။ သူ႔ရင္ထဲမွာေတာ့.............တိတ္ဆိတ္စြာ ဆုေတာင္းေနမိတယ္ ။ မင္းတို႔ေလးေတြျပန္လာပါေတာ့။<br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">>>>>>>>>>></span><br /></div>နာက်င္မႈဆိုတာ ခဏခဏၾကံဳေတြ႔လာရရင္ ထံုသြားျပီး ခံႏိုင္ရည္ ရွိတတ္တယ္လို႔ သူၾကားဘူးခဲ့တယ္။ အဲဒီစကားက သူ႔အတြက္ေတာ့ ရာႏႈန္းျပည့္ အမွားၾကီးပါပဲ။<br />ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ သူ႔ရင္ခြင္ကေနျပီး သူခ်စ္တဲ့ သူတို႔ေလးေတြတစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ထြက္ခြာသြားတိုင္း သူနာက်င္ခဲ့ရတယ္။ အခ်ိန္ကာလေတြ ဘယ္<br />လိုပဲ ေျပာင္းလဲသြား ေျပာင္းလဲသြား သူကေတာ့ သူ႔ရင္ခြင္က ထြက္ခြာသြားတဲ့ သူတို႔ေလးေတြကို သတိရေန၊တမ္းတေနတုန္းပါ။သူ႔ရင္ခြင္က ေနာက္ဆံုးထြက္ခြာသြားမဲ့<br />သူက ဘယ္သူဆိုတာလည္း အခုခ်ိန္ထိ သူမသိရိုးအမွန္ပါ။<br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">>>>>>>>>>></span><br /></div>မင္းတို႔ေလးေတြ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ငါ့ရင္ခြင္ကေန ထြက္ခြာသြားၾကတာလဲကြာ။ မင္းတို႔အေပၚမွာ ငါတာဝန္မေက်ခဲ့လို႔လား။ ငါ့ရင္ခြင္က မင္းတို႔အတြက္ ေႏြးေထြးမႈေတြ<br />မေပးစြမ္းႏိုင္ေတာ့လို႔လား။ ဟားးးးးးးးးး ေလပူတစ္ခ်က္ မႈတ္ထုတ္ရင္း သူ႔စိတ္ကို တစ္ခဏတာ အနားေပးဖို႔ လွည့္စားလိုက္တယ္။ ေဟာ...အခုလည္း တစ္ေယာက္၊<br />သူ႔ရင္ခြင္ကေန ထြက္ခြာဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနျပန္ျပီ။ ဒီတစ္ခါမွာလည္း သူ႔ ဆႏၵအတိုင္း မသြားဖို႔၊ တားျမစ္ခဲ့ေပမဲ့ ထြက္ခြာသြားၾကတဲ့ သူေတြရဲ႔စကားလံုးေတြနဲ႔တစ္ထပ္တည္း<br />က်တဲ့ စကားေတြ သူထပ္ၾကားခဲ့ရျပန္တယ္။ မင္းတို႔ေလးေတြ ေျပာတဲ့ ပညာေရး၊စီးပြားေရး၊ဘဝတိုးတက္ေရး...............စတဲ့ စတဲ့ ( အေရးေပါင္း ) မ်ားစြာကို ငါ နား<br />မလည္ ခဲ့ပါဘူး။ ငါ့အတြက္လည္း အဲဒါေတြမလုိအပ္ပါဘူး။ ငါ့အတြက္လိုအပ္တာ၊ အေရးၾကီးတာ ငါခ်စ္တဲ့ မင္းတို႔ေလးေတြကို အျမဲတမ္း ငါ့ရင္ခြင္မွာ ေထြးေပြ႔ထားဖို႔<br />တစ္ခု တည္းရယ္ပါ။ မင္းတို႔ ဘဝေလးေတြ ေအာင္ျမင္ဖို႔၊ လွပလာဖို႔အတြက္ ဒီတစ္ခါလည္း ငါ့ႏွလံုးသားကို လမ္းအျဖစ္ခ်ခင္းေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">>>>>>>>>>></span><br /></div>အေဝးမွာ ေရာက္ေနတဲ့ မင္းတို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ငါ့ကို သတိရေန၊ လြမ္းေနတယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးေတြ ငါျပန္ၾကားရတဲ့ အခါမ်ားဆို ငါ့ရင္ထဲမွာ ေျပာ<br />မျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ မင္းတို႔ေတြ တနယ္တေၾကးမွာ အဆင္ေျပေနတယ္။ ေအာင္ျမင္ေနတယ္ ဆိုရင္လည္း င့ါရင္ခြင္က ထြက္ခြာသြားတဲ့မင္းတို႔<br />အတြက္ ငါကိုယ္တိုင္ ဂုဏ္ယူမိခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ဆိုရင္ ပညာေရးနယ္ပယ္မွာ ေအာင္ျမင္လို႔ ႏိုင္ငံရပ္ျခားဆိုတဲ့ ငါဘယ္လိုမွ လုိက္မမွီတဲ့ အရပ္ေဒသမွာေတာင္ ပညာ<br />ေတြ သြားသင္ေနရတယ္ၾကားျပန္ေတာ့လည္း ငါ ေမြးရက်ိဳးနပ္ခဲ့ရတယ္ဆိုျပီး ေက်နပ္မိပါတယ္လို႔ ဝန္ခံပါရေစ။ တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္လည္း ၾကိဳးစားရင္း က်ဆံုးသြားတဲ့<br />အခ်ိဳ႔အတြက္လည္း ငါ...ေျပာမျပတတ္ေလာက္ေအာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ မင္းတို႔ေတြ ေအာင္ျမင္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ က်ဆံုးသြားရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ။မင္းတို႔အေပၚမွာ<br />ထားတဲ့ င့ါရဲ႔ ေမတၱာ၊အၾကင္နာေတြက ခ်င္းတြင္းျမစ္ေရရဲ႔ စီးဆင္းမႈနဲ႔ အတူ ထာဝရ မေျပာင္းလဲပါဘူး။<br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">>>>>>>>>>></span><br /></div>ေအာင္ျမင္တဲ့ သူေတြကို ငါတစ္ခုေတာ့ မွာပါရေစ။ ဘယ္လုိ အေျခေန၊ဘယ္လို အဆင့္အတန္းမွာပဲ ရွိေန၊ရွိေနပါေစ။ မိမိကို ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ ေျမၾကီးကို မေမ႔ပါနဲ႔။<br />အပင္ျမင့္ေလ ေလတိုက္ခံရေလဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း အျမင့္မွာ ေနခ်င္တယ္၊တည္ျမဲေနခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေလတိုက္တဲ့ ဒဏ္ကိုေတာ့ ခံႏိုင္စြမ္းရွိေအာင္ ၾကိဳးစားပါ။<br />ၾကိဳးစားရင္း က်ဆံုးေနတဲ့ သူေတြအတြက္လည္း...လဲရင္ျပန္ထပါ။ စိန္ေခၚမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေလာက ၾကီးကို ျပံဳးျပံဳးေလးပဲ ရင္ဆိုင္လိုက္ပါ။ မင္းတို႕ကို သူအလဲ<br />ထိုးတဲ့အခါတိုင္း အတတ္ႏိုင္ဆံုးအားယူျပီး ျပံဳးျပံဳးေလးေနလိုက္စမ္းပါ။ မင္းရဲ႔ ဇြဲနဲ႔ သတၱိအတြက္ ေနာက္ဆံုး သ႔ူ ရႈံးနိမ့္သြားပါလိမ့္မယ္။<br />>>>>>>>>>><br />မင္းတို႔ေတြ ပင္ပန္းေနတဲ့အခါ၊ အနားယူလိုတဲ့ အခါတိုင္း ငါ့ကိုေတာ့ သတိရေပးၾကပါ။ အခ်ိန္ရတယ္ဆိုရင္လည္း င့ါဆီကို တစ္ခါတစ္ေခါက္ေလာက္ ျပန္လာၾကပါဦး။<br />မင္းတို႔အတြက္ ငါ့အိမ္တံခါးကို အျမဲဖြင့္ေပးထားပါတယ္။ အခ်ိန္ေတြၾကာလာေပမဲ့ ငါ့အိမ္ေလးက မင္းတို႔ ရွိတုန္းကလိုပဲ ဘာမွေျပာင္းလဲမသြားသလိုငါကိုယ္တိုင္လည္း<br />ရင္ခြင္ေအာက္က သူေတြကို ျပဳစုေပးရင္း က်န္းက်န္းမာမာရွိေနဆဲပါ။<br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">>>>>>>>>>></span><br /></div>ကၽြန္ေတာ့္ေမြးရပ္ေျမ ( <span style="color: rgb(51, 255, 51);">ေရစၾကိဳျမိဳ႔</span> ) ေလးကို သတိရလို႔ ပို႔ေလးတစ္ခုအျဖစ္ဖန္တီးထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေမြးရပ္ေျမႏွင့္ ေဝးကြာေနသူတိုင္းအတြက္ ရည္ရြယ္ပါသည္။<br /><br /><br /><span id="fullpost"></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-667812178266097250?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-63945350658547985852008-08-05T04:53:00.001-07:002008-08-05T05:10:00.903-07:00<div style="text-align: center;">ျမန္မာဟီရိုးဝက္ဆိုက္ႏွင့္ျမန္မာဟီးရိုးဖိုရမ္ အတြက္ ေၾကာ္ျငာေလးေတြပါ ခင္ဗ်ာ။ မည္သူမဆို လြတ္လပ္စြာ ( အဟီး ) ကူးယူေဖာ္ျပျပီး ေၾကာ္ျငာေပးႏိုင္ပါသည္။<br />ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ပံုႏွစ္ခုကို အသံုးျပဳလို႔ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ အားနည္းခ်က္၊လိုအပ္ခ်က္မ်ားရွိရင္လည္း ေျပာဆို ညႊန္ျပေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ အဲဒီဆိုက္ေတြ<br />မွာ စာမူေတြေရးခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း ေမးလ္ျဖင့္ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါသည္။ ဘေလာ့ဂါ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားမွလည္း မိမိတို႔နဲ႔ နီးစပ္ရာ၊ နီးစပ္ရာမ်ားကို လက္တို႔ျပီး<br />ေျပာၾကားေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုပါရေစ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">http://www.myanmarhero.org/<br /><br />http://www.myanmarhero.org/forum/<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_F5duJfyoths/SJhCIx5sQHI/AAAAAAAAAWk/v8_hiaW_iPg/s1600-h/logo5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_F5duJfyoths/SJhCIx5sQHI/AAAAAAAAAWk/v8_hiaW_iPg/s400/logo5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231003685792530546" border="0" /></a><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SJhBtUSI53I/AAAAAAAAAWc/LSDX9zJTMWs/s1600-h/logo4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SJhBtUSI53I/AAAAAAAAAWc/LSDX9zJTMWs/s400/logo4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231003213985539954" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_F5duJfyoths/SJhBN00Ls2I/AAAAAAAAAWU/saAVDsLP0jU/s1600-h/logo3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_F5duJfyoths/SJhBN00Ls2I/AAAAAAAAAWU/saAVDsLP0jU/s400/logo3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231002672962450274" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_F5duJfyoths/SJhAkSiiKLI/AAAAAAAAAWM/tYmg0dJMvUo/s1600-h/logo2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_F5duJfyoths/SJhAkSiiKLI/AAAAAAAAAWM/tYmg0dJMvUo/s400/logo2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231001959386982578" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_F5duJfyoths/SJhASW3ug8I/AAAAAAAAAWE/IS46jlBNp6M/s1600-h/logo1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_F5duJfyoths/SJhASW3ug8I/AAAAAAAAAWE/IS46jlBNp6M/s400/logo1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231001651311969218" border="0" /></a><br /><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-6394535065854798585?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-28501468898684304352008-08-03T23:35:00.001-07:002008-08-04T00:54:46.325-07:00<div style="text-align: center;"><a href="http://controlboard.co.cc/" target="_blank"> ကိုလွ်ပ္စစ္ၾကီး</a><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa0i7I7b9I/AAAAAAAAAU8/5iGIMv65QbU/s1600-h/02.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa0i7I7b9I/AAAAAAAAAU8/5iGIMv65QbU/s400/02.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230566529321103314" border="0" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://ktlinnstar.iblogger.org/" target="_blank">ကိုေက်ာ္သူလင္း</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa0vjFZKUI/AAAAAAAAAVE/SwmihJ7w_LI/s1600-h/21.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa0vjFZKUI/AAAAAAAAAVE/SwmihJ7w_LI/s400/21.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230566746202122562" border="0" /></a><br /><br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://aungmyohan.myanmarbloggers.org/" target="_blank">ကိုမ်ိဳးဟန္</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa1EqC3i4I/AAAAAAAAAVM/U5SOWAIwYWI/s1600-h/37.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa1EqC3i4I/AAAAAAAAAVM/U5SOWAIwYWI/s400/37.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230567108847831938" border="0" /></a><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://www.mgsaytanar.blogspot.com/" target="_blank">ေမာင္ေစတနာ</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa1Oa8wyWI/AAAAAAAAAVU/-oBxUGaOPxY/s1600-h/13.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa1Oa8wyWI/AAAAAAAAAVU/-oBxUGaOPxY/s400/13.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230567276594383202" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"> <a href="http://soehtet.blogspot.com/" target="_blank">ကိုစိုးထက္ၾကီး</a><br /></div><a style="color: rgb(255, 255, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SJakaL4fMbI/AAAAAAAAAUM/igt1pxPGDU4/s1600-h/12.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SJakaL4fMbI/AAAAAAAAAUM/igt1pxPGDU4/s400/12.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230548787010679218" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://myooonyan.co.cc/" target="_blank">ကိုအဇၥ်တၱျပခန္း</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa1b6sDM6I/AAAAAAAAAVc/dOO2pWRAqRY/s1600-h/08.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa1b6sDM6I/AAAAAAAAAVc/dOO2pWRAqRY/s400/08.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230567508452520866" border="0" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><br /><a href="http://myooonyan.co.cc/" target="_blank">အိမ္ေလး</a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa1nQSS2MI/AAAAAAAAAVk/ZKvzEIvoj8c/s1600-h/05.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SJa1nQSS2MI/AAAAAAAAAVk/ZKvzEIvoj8c/s400/05.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230567703228635330" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://www.maungmyo.co.cc/" target="_blank">ေမာင္မ်ိဳး</a><br /></div><br /><a style="color: rgb(255, 255, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SJajlwH3nhI/AAAAAAAAAT0/vfSaqOB_brE/s1600-h/03.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SJajlwH3nhI/AAAAAAAAAT0/vfSaqOB_brE/s400/03.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230547886205804050" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://www.blackdream21.com/" target="_blank">အနက္ေရာင္အိပ္မက္</a><br /></div><a style="color: rgb(255, 255, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SJajaDu2epI/AAAAAAAAATs/CVp7_kgJBE0/s1600-h/01.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SJajaDu2epI/AAAAAAAAATs/CVp7_kgJBE0/s400/01.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230547685311150738" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ဒုတိယပိုင္းဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။ ရင္ခုန္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါ :D ။<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">PS-</span> ဘယ္သူေရးဆဲြထားတဲ့ ကာတြန္းေလးေတြမွန္း မသိပါ ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စက္ထဲမွာေတြ႔လို႔ကူးယူေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။သိရွိသူမ်ား ေျပာျပသြားပါ<br />ခင္ဗ်ာ။<br /></div><br /><br /><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-2850146889868430435?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-82123694289540504292008-07-28T21:00:00.000-07:002008-07-28T21:25:28.638-07:00<div style="text-align: center;">ကဲ...ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ကို လာလည္တဲ့ အကို၊အမ၊ညီ၊ညီမတို႔ကို ဒီေန႔အတြက္ ဝါးတီးေလးရွိတဲ့ဆီ ညႊန္လိုက္ဦးမယ္။ <a href="http://www.megumi21.co.cc/" target="_blank">ဒါေလးကို </a> ႏွိပ္ျပီး အျမန္ဆံုးသြားစားေနာ္ ။ အခ်ိန္မမွီရင္ ကၽြန္ေတာ့္တာဝန္မပါဘူး။ ဘီယာေသာက္တတ္တဲ့သူေတြအတြက္ ဘီယာတိုက္<br />တယ္။ ( အျမည္းကေတာ့ နည္းနည္းေလးဗ် ) ဘီယာမေသာက္တဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ အခ်ိဳရည္ပါတဲ့ခင္ဗ်ာ ( ဦးရာလူစံနစ္ ) ။ လက္ေဆာင္ေပးျခင္း ေတာ့ လံုးဝ<br />( လံုးဝ ) လက္မခံပါတဲ့ ( ေပးမယ့္သူမရွိမွန္းသိလို႔ )။ ဂ်ပန္က သူေတြကိုေတာ့ သူ႔ ဂ်ီေမးကေနဆက္သြယ္လိုက္ပါတဲ့။ အျပင္မွာ လုိက္လံ ေကၽြးေမြးပါ့မယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ေအာ္...ကၽြန္ေတာ္ေရးတာကို အကုန္လိုက္ဖတ္ေနတယ္ ။ ဒုကၡပါပဲ ။ ဟုိမွာ .... ကုန္ေတာ့မယ္ ျမန္ျမန္သြားစားေလ ... သြား။ သူ႔ဆီကေနျပန္လာမွ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ တစ္ေခါက္ဝင္လာခဲ့ေနာ္။ မလာရင္ ေနာက္တစ္ခါ အခုလို ဝါးတီးေတြ ညႊန္မျပေတာ့ဘူး။<br /><br />ညီမေလး <a href="http://www.megumi21.co.cc/" target="_blank"> မီဂူမိ </a> ရဲ႔ ့ ၂လျပည့္ေမြးေန႔မွသည္ ( ဘေလာ့ )....သားသား၊ မီးမီးေတြရတဲ့ အထိ ဘေလာ့ေလး ဆက္လက္တည့္တ့ံႏိုင္ပါေစလို႔....<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-8212369428954050429?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-89422656369255817962008-07-27T13:08:00.000-07:002008-07-27T13:20:32.222-07:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အနက္ေရာင္ အစက္ေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ပါလဲ။</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SIzWl7V6IrI/AAAAAAAAATU/Z_nG-e3U2ZI/s1600-h/black_do.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SIzWl7V6IrI/AAAAAAAAATU/Z_nG-e3U2ZI/s400/black_do.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227789214543389362" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေရျပင္ညီမ်ဥ္းေတြ တစ္ေျပးညီထဲလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆင္ေျခေလ်ာေတြလား။</span><br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_F5duJfyoths/SIzWl5XvEbI/AAAAAAAAATc/bqd84ZiaIdY/s1600-h/lines.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_F5duJfyoths/SIzWl5XvEbI/AAAAAAAAATc/bqd84ZiaIdY/s400/lines.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227789214014181810" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလယ္ဗဟိုမွတ္ေလးကို စိုက္ၾကည့္ျပီး ေခါင္းေလးကို ေရွ႔တိုး၊ ေနာက္ဆုတ္ေလး လုပ္ၾကည့္ပါ။</span><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_F5duJfyoths/SIzWmEkyGMI/AAAAAAAAATk/WEi_HFj542A/s1600-h/moving.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_F5duJfyoths/SIzWmEkyGMI/AAAAAAAAATk/WEi_HFj542A/s400/moving.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227789217021696194" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">အင္တာနက္မွာ ရွာေဖြေတြ႔ရွိတာေလးေတြကို ေဖာ္ျပေပးထားတာပါ။<br /><br /><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-8942265636925581796?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-24507984124164624592008-07-26T21:36:00.002-07:002008-07-26T21:40:57.898-07:00<div style="text-align: center;"><span id="fullpost">အမွန္တစ္ကယ္ ဒီေစ်းတန္းေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေျခစခ်တာ ၂၀၀၇ ဒီဇင္ဘာလမွာပါ။ အဲတုန္းက ေစ်းတန္းေလးမွာ ဆိုင္ေလးေတြကလည္း ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စေပါ့။ ဆိုင္ေလးဖြင့္တာမွ တစ္လေတာင္ မၾကာပါဘူး။ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တာနဲ႔ ဆိုင္ေလးကို စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ပိတ္ျပီး ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ခဲ့ရေပမဲ့ ဒီ ေစ်းတန္းေလးကို </span><br /><span id="fullpost">တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္လာမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တယ္။ ဆံုျဖတ္ထားတဲ့အတိုင္း ၂၀၀၈ ဧျပီလထဲမွာ ဆိုင္ေလးျပန္လည္ဖြင့္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္</span><br /><span id="fullpost">ေအာင္ လုပ္မယ္ဟဲ့ဆိုျပီး ဆိုင္ေလးကို ပႏၷက္ျပန္ရိုက္၊ အမွန္တစ္ကယ္ သံုးစြဲသူေတြ လိုအပ္မယ္ထင္တာေလးေတြကို ခင္းက်င္းျပသရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေစ်းတန္း</span><br /><span id="fullpost">ထဲက လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">**********</span><br /><br /><span id="fullpost">ဆိုင္အသစ္စဖြင့္တဲ့ ေန႔က အဲဒီလူကို ထူးထူးျခားျခား မွတ္မိေနတယ္။ အဲေန႔က ဆိုင္အသစ္စဖြင့္တဲ့ေန႔ဆိုေတာ့ လူကလည္း တက္ၾကြလို႔ေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္သူမ်ား ေစ်းဦး</span><br /><span id="fullpost">ေပါက္ လာဝယ္မလဲဆိုျပီး ဆိုင္ထဲမွာ ငုတ္တုတ္ၾကီးထိုင္ျပီး ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ ေစ်းဝယ္သူကို ေမွ်ာ္ေနတုန္း...ျဗဳန္းဆိုျပီး အဲဒီလူ ေရာက္လာတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">"မဂၤလာပါ"</span><br /><span id="fullpost">"ဗ်ာ...ဟုတ္ကဲ့ မဂၤလာပါ"</span><br /><br /><span id="fullpost">"ကဲ ..ခင္ဗ်ားလည္း ဆိုင္ေလး ဆက္ခင္းလိုက္ပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းတန္းထဲကို တစ္ပတ္ေလာက္ ပတ္လိုက္ဦးမယ္"</span><br /><span id="fullpost">"ဗ်ာ...ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့"</span><br /><br /><span id="fullpost">ေျပာေျပာဆိုဆို ထြက္ခြာသြားတဲ့ အႏွီပုဂိၢဳတ္ရဲ႔ ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည့္ရင္း...ေၾကာင္ေနမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">**********</span><br /><br /><span id="fullpost">တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႔ ေစ်းတန္းေလးကလည္း အရင္ကထက္ ပိုပိုျပီး စည္ကားလာတယ္။ စားသံုးသူေတြ၊ ေလ့လာသူေတြနဲ႔ ၾကက္ပ်ံမက်ေအာင္ မစည္ကားေသးေပမဲ့ </span><br /><span id="fullpost">အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ စည္ကားလာတဲ့ အတြက္ေတာ့ ေစ်းတန္းေလးအတြက္ ေက်နပ္ခဲ့ရတယ္။ ေစ်းဆိုင္မွာ အေရာင္းပါးတဲ့ အခါမ်ိဳး တစ္ျခားေဘးက</span><br /><span id="fullpost">အသိမိတ္ေဆြေတြရဲ႔ ဆိုင္ေတြကို သြားေရာက္လည္ပတ္တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာလည္း ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ အႏွီပုဂၢိဳလ္ၾကီးကို ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ေစ်းတန္းထဲမွာ ဆိုင္အသစ္</span><br /><span id="fullpost">ေလးတိုးလို႔ သြားၾကည့္မယ္ဟဲ့ လို႔ ၾကိမ္းဝါးရံုပဲ ရွိေသးတယ္။ ထို ပုဂၢိဳလ္က ေရာက္ျပီးသြားျပီ။ ေအာ္...ေစ်းတန္းထဲမွာ သူမသိတဲ့ ဆိုင္ေရာ ရွိေသးရဲ႔လား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">**********</span><br /><br /><span id="fullpost">တစ္ညေနခင္း ဆိုင္မွာလည္း အေရာင္းပါးသြားတုန္း အႏွီပုဂၢိဳလ္ၾကီး ဆိုင္းမဆင့္ ဘံုမဆင့္ ( လက္ဗလာ ခ်ည္းသက္သက္ ) နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အျမဲတမ္း ျပံဳးရယ္</span><br /><span id="fullpost">ေနတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာက သိသိသာသာေတာ့ ညွိဳးငယ္ေနတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">" ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ပိတ္ေတာ့မယ္ဗ်ာ "</span><br /><span id="fullpost">" ဗ်ာ...ဘာျဖစ္လို႔လည္း "</span><br /><span id="fullpost">" အဆင္မေျပတာေလးေတြ ရွိတယ္ဗ်ာ "</span><br /><span id="fullpost">" ေအာ္... "</span><br /><span id="fullpost">" ကၽြန္ေတာ့္ ဆိုင္ေလး ပိတ္လိုက္ရေပမဲ့ ဒီေစ်းတန္းေလးကိုေတာ့ ေရာက္ေနဦးမွာပါဗ်ာ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">**********</span><br /><br /><span id="fullpost">အခုဆို သူ႔ဆိုင္ေလး ပိတ္ထားတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနျပီပဲ။ သူ႔လို ဆိုင္ေပါက္ေစ့လိုက္ျပီး ႏႈတ္ခြန္းဆက္သတဲ့ သူမရွိေတာ့လို႔ ေစ်းတန္းေလးထဲမွာ တစ္ခုခု</span><br /><span id="fullpost">ေတာ့ လိုအပ္ေနတာ အမွန္ပဲေလ။ ေစ်းတန္းထဲက လူေတြလည္း ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စုနဲ႔ သူ႔အေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာေနခဲ့ၾကတယ္။ သူ႔ဆိုင္ေလး ပိတ္ထားေပမယ့္ သူနဲ႔</span><br /><span id="fullpost">ေတြ႔တဲ့ အခါတိုင္း ဘယ္ေတာ့ ဆိုင္ျပန္ဖြင့္မွာလဲ။ ေစ်းတန္းေလးကို ျပန္လာခဲ့ပါလို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့ သူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။ သူလည္း ဆိုင္ေလးကို ပိတ္ခဲ့ရေပမယ့္ သူ သံေယာဇဥ္ရွိေနတဲ့ ေစ်းတန္းေလးကိုေတာ့ အရင္ကလိုပဲ ေရာက္ျမဲေရာက္ေနတုန္း၊ အရင္ကလိုပဲ ျပံဳးရယ္ျပီး ႏႈတ္ဆက္စကားေလးေတြ လိုက္ေျပာေနတာကို ေတြ႔ရေတာ့လည္း ေက်နပ္ခဲ့ရေသးတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">**********</span><br /><br /><span id="fullpost">တစ္ေန႔ ... သူ ကၽြန္ေတာ္ဆီ ေပါက္ခ် ( လမ္းေလွ်ာက္ ) လာျပီး စကားေတြေတာ္ေတာ္ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">" ဆိုင္ျပန္ဖြင့္ပါလားဗ်ာ "</span><br /><span id="fullpost">" ေတာ္ပါျပီဗ်ာ...ကၽြန္ေတာ္ ဒီဆိုင္ေလးကို ဝါသနာပါလြန္းလို႔ သာ ဖြင့္ခဲ့ရတာ၊ အခုလို ဆိုင္ပိတ္ဖို႔ အထိ ျပႆနာေလးေတြ ရွိလာေတာ့ အိမ္သူသက္ထားကလည္း</span><br /><span id="fullpost"> မဖြင့္ေစခ်င္ေတာ့ဘူး "</span><br /><span id="fullpost">" ေအာ္. ဒါဆိုဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ဝယ္ထားတာရွိတယ္။ဆိုင္ကလည္း အသစ္ဆိုေတာ့ ဘာမွ မတင္ရေသးဘူး။ ေစ်းေရာင္းခ်င္တဲ့ စိတ္ကို ေဖ်ာက္ဖို႔ ခက္ေနရင္ အဲဒီမွာ လုပ္ေပးပါလား (အရည္အခ်င္း ကို သိလို႔ ) "</span><br /><span id="fullpost">" ကၽြန္ေတာ္က အဲလို ပုန္းလွ်ိဳး ကြယ္လွ်ိဳးလည္း မလုပ္ခ်င္ဘူးဗ်။ "</span><br /><span id="fullpost">" ဗ်ာ ( ေျပာမိတာ မွားျပီထင္တယ္ ) "</span><br /><span id="fullpost">" ဟုတ္တယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ား ၾကားဘူးမွာေပါ့ ။ လူေျပာမသန္ လူသန္မေျပာဆိုတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္ မလုပ္ပဲ ေျပာရံု ေျပာေနတာေလာက္ကို သေဘာမက်ဘူးဗ်.</span><br /><span id="fullpost"> သူမ်ားကို အျပစ္ ထိုင္တင္ရတာ လြယ္ပါတယ္ဗ်ာ။ ရြာမွာ အရက္သမားက ရြာသူႀကီးကို ထိုင္ဆဲ ေနသလိုမ်ိဳးေပါ့ "</span><br /><span id="fullpost">" ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့ "</span><br /><span id="fullpost">" လုပ္ပါ။ ကိုယ္တိုင္က တစ္ကယ္ လုပ္ေနရင္ အဲဒီလူက သူမ်ားကို အျပစ္ မတင္တတ္ေတာ့ဘူး။ဘုန္းႀကီးေတြ တရားေဟာသလိုဆိုရင္ သီလ မလံုတဲ့ လူေတြ က သီလ အေၾကာင္း ေဟာ မွာ သိပ္ေၾကာက္ ၾကတာ "</span><br /><span id="fullpost">" ဟုတ္ကဲ့ ( သြားျပီ..တရားေတြ ေဟာေတာ့မယ္ ထင္တယ္ ) "</span><br /><span id="fullpost">" သူ႔ေနရာမွာ ငါသာ ဆိုတဲ့ အေတြးေလးဝင္ေပးရင္ ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ ( ဆိုင္လား မဆိုင္လား မသိဘူး။ ၾကားဘူးတာေတြ ေျပာေပးရတာပဲ )</span><br /><span id="fullpost">" အင္း... ကၽြန္ေတာ္ လည္း မၾကာခင္မွာ ရြာျပန္ေတာ့မယ္ "</span><br /><span id="fullpost">" ေအာ္ "</span><br /><span id="fullpost">" ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဘူးတာေလး ေျပာျပမယ္ "</span><br /><span id="fullpost">" ဟုတ္..ေျပာပါ ( တားလို႔လည္း ရမွာမွ မဟုတ္ေတာ့တာ ) "</span><br /><span id="fullpost">" ကၽြန္ျဖစ္ ရမွာကုိ သိမ္ငယ္တယ္လုိ႔ မခံစားရတဲ့ လူေတြဟာ ကၽြန္ပဲ ျဖစ္ထုိက္တယ္လို႔ ... (အမည္မသိ) စာဆို တစ္ဦးက ေျပာဘူးတယ္ဗ် "</span><br /><span id="fullpost">" ေအာ္ "</span><br /><span id="fullpost">" ဓမၼက အဓမၼကို ေအာင္ႏိုင္ၿမဲ ျဖစ္သည္ ... ဓမၼ အစစ္ ျဖစ္ဖို႕ေတာ့ လိုပါသည္လို႔လည္း ဖတ္ဘူးတယ္ "</span><br /><span id="fullpost">" ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့ ... အကိုက စာေတာ္ေတာ္ ဖတ္တာပဲ "</span><br /><span id="fullpost">" စာကေတာ့ ေတြ႕တာ အကုန္ဖတ္တယ္။ ရသေလာက္ ပညာယူရတာေပါ့။ ဘယ္ေနရာက မဆို ပညာရတယ္ေလ .. "</span><br /><span id="fullpost">" ဟုတ္ကဲ့ "</span><br /><span id="fullpost">" ကဲဗ်ာ ..စကားလည္း ေကာင္းေနလိုက္တာ။ ခင္ဗ်ားလည္း ဆိုင္ထိုင္လိုက္ဦး။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လိုက္ဦးမယ္ "</span><br /><span id="fullpost">" ဟုတ္ကဲ့၊ ေကာင္းပါျပီဗ်ာ " </span><br /><br /><span id="fullpost">ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာျပီး ထထြက္သြားတဲ့ ထိုပုဂိၢဳလ္ကို ေငးၾကည့္ရင္း ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">**********</span><br /><br /><span id="fullpost">အကိုၾကီး <a href="http://soehtet.blogspot.com/" target="_blank">ကိုစိုးထက္</a>က <a href="http://klosayhtoo.blogspot.com/" target="_blank">ကိုကလိုေစးထူး</a> ဘေလာ့မွာ ေရးသလိုေလး ေရးေပးပါဆိုလို႔ သူနဲ႔ ေျပာခဲ့တာေလးေတြကို အမွတ္တရ အျဖစ္ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။</span><br /><span id="fullpost">မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ် ရည္ရြယ္ ေရးသားထားျခင္းမဟုတ္ပါ။ ပို႔ကိုလည္း <a href="http://klosayhtoo.blogspot.com/" target="_blank">ကိုကလိုေစးထူး</a> ရဲ႔ အိုင္ဒီယာအတိုင္း ကူးခ်ပါသည္။<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-2450798412416462459?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-39227835363769052642008-07-25T23:20:00.000-07:002008-07-25T23:32:57.039-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">(1)</span><br />What's the next letter in the sequence: P O I U Y T R E W ?<br /><a title="ans : Q - the next letter on ther keyboard , reading right to left." href="javascript:alert('ans : Q - the next letter on ther keyboard , reading right to left.')"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">Answer</span></a><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">(2)</span><br />What occurs twice in a lifetime, but once in a year, twice in a week but never in a day?<br /><a title="letter E" href="javascript:alert('letter E')"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">Answer</span></a><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">(3)</span><br />What's the next letter in the series: O T T F F S S E<br /><a title="N, for Nine - the letters are the initials of the words for 1, 2, 3, ..." href="javascript:alert('N, for Nine - the letters are the initials of the words for 1, 2, 3, ...')"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">Answer</span></a><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">(4)</span><br />How can you throw a ball so it will reverse direction and return to you without the ball bouncing against or touching any solid object?<br /><a title="Throw it straight UP" href="javascript:alert('Throw it straight UP')"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">Answer</span></a><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">(5)</span><br />What common mechanized transports in New York City (120,000 of them) carry 3 times as many passengers daily as all the cities subways, trains, buses, cars, and taxis combined?<br /><a title="legs/feet" href="javascript:alert('legs/feet')"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">Answer</span></a><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">(6)</span><br />Can you arrange these letters into one long word: d o o r n o n e g w l<br /><a title="onelongword" href="javascript:alert('onelongword')"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">Answer</span></a><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">(7)</span><br />Which came first: the chicken or the egg?<br /><a title="Chickens evolved from an earlier egg-laying creature, so eggs existed before chickens." href="javascript:alert('Chickens evolved from an earlier egg-laying creature, so eggs existed before chickens.')"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">Answer</span></a><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">(8)</span><br />John is standing behind Mary, and Mary is standing behind John. How is this possible?<br /><a title="They are standing back to back" href="javascript:alert('They are standing back to back')"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">Answer</span></a><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-3922783536376905264?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-38201608980616495262008-07-25T12:28:00.000-07:002008-07-25T17:20:50.429-07:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ဒီပံုေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အာလံုးရဲ႔ အမွတ္တရေလးေတြကို စုေပါင္းေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SIpHUCnjjQI/AAAAAAAAATM/feqh9fthSw8/s1600-h/exx.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SIpHUCnjjQI/AAAAAAAAATM/feqh9fthSw8/s400/exx.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227068727142616322" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ဓမၼစႀကၤာတရားေတာ္ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေနစဥ္<br /><br /></span></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_F5duJfyoths/SIpBBgQGNvI/AAAAAAAAAS0/ty2MXkV-Hl8/s1600-h/mgtoetwe.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_F5duJfyoths/SIpBBgQGNvI/AAAAAAAAAS0/ty2MXkV-Hl8/s400/mgtoetwe.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227061811610007282" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 255, 51);"><br />ေဆြးေႏြးပြဲႏွင့္ အမွတ္တရ ခရီး </span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SIpA1rKkApI/AAAAAAAAASs/Ts6HbTi1gqY/s1600-h/mgtoetwe2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SIpA1rKkApI/AAAAAAAAASs/Ts6HbTi1gqY/s400/mgtoetwe2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227061608381153938" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ဇူလိုင္လ ၁၆ ရက္ေန႔ ၊ ေမာ္စကိုၿမိဳ႕ MSU ( Moscow State University ) ေက်ာင္း ေက်ာင္းသားေဆာင္မွာ အမွတ္တရ ဆံုေတ႔ြျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။(ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့<br />အေၾကာင္းအမိ်ဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မပါဝင္ခဲ့ရပါ )။အဲဒီ ေတြ႔ဆံုပြဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ အႀကံေပး ေဆြးေႏြးခဲ့ၾက ၿပီး ၊ ၂၀၀၈ ၊ ဧၿပီလ ၄ ရက္ ( သႀကၤန္အက်ေန႔ ) ကအၾကမ္းဖ်င္း ရည္ရြယ္ထားခဲ့တဲ့ အမွတ္တရ Website တစ္ခုလုပ္မယ့္ ကိစၥကို အတည္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္ ။ Website မွာပါမယ့္ က႑ေတြမွာ တာ၀န္ယူႏိုင္ၾကမယ့္ အပိုင္းေတြကိုလည္း ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါတယ္ ။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႔ ( ၁၇ ၊ ဇူလိုင္ ၊ ၂၀၀၈ ေန႔ )ဟာ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ ျဖစ္တဲ့အားေလ်ာ္စြာ သူငယ္ခ်င္း Blogger တစ္စုဟာ MSU ေက်ာင္း ဘုရားခန္းမွာ ဓမၼစႀကၤာ တရားေတာ္ကို ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ခဲ့ၾကၿပီး အခုလို ေန႔ထူးေန႔ျမတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားအပါင္း ကိုယ္၏ခ်မ္းသာျခင္း (သုခိေနာ၀) ၊<br />စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္း (ေခမိေနာ၀) အေပါင္း ႏွင့္ျပည့္စံုၿပီး ေဘးရန္အေပါင္း က ကင္းေ၀းပါေစ ေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းခဲ့ၾကပါတယ္ ။ ေန႔လည္ခင္းမွာ ေတာ့ အမွတ္တရ ခရီးအျဖစ္ ( Коломенский Парк) ပန္းၿခံနဲ႔ ဟိုခ်ီမင္း ရင္ျပင္တို႔ကို သြားေရာက္လည္ပတ္ ခဲ့ၾကပါတယ္ ။<br /><br />ေတြ႔ဆံုပြဲေလးကို ႏိုင္ငံအသီးသီးမွာ ရွိၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ Blogger ညီ ၊ အစ္ကို ၊ ေမာင္ ၊ ႏွမ မ်ားအားလံုး သိရွိေစဖို႔ ၀မ္းသာစရာ သတင္းေကာင္း တစ္ခုအေနနဲ႔ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါ တယ္ခင္ဗ်ာ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲ႕ ေတြ႔ဆံုပြဲလို ႏိုင္ငံ အသီးသီးမွာရွိၾကတဲ့ Blogger ညီ ၊ အစ္ကို ၊ ေမာင္ ၊ ႏွမ မ်ားလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ စည္းစည္းလံုးလံုးနဲ႔ ဆံုေတြ႔ႏိုင္ၾကပါေစ လို႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္း Blogger တစ္စု က ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ။ Blogger မ်ားအားလံုးနဲ႔ Blog စာဖတ္သူမ်ားအားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ …….<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခု အမွတ္တရဓာတ္ပံုေလးမွာ မပါခဲ့ ပါဘူး။ ကိုရင္ညိမ္းေပါ့။ ရုပ္ေခ်ာတဲ့ သူေတြ ဓာတ္ပံုမရိုက္ရဘူးဆိုေတာ့ အားလံုးကလည္း ဟုတ္တယ္ဆိုျပီး ေထာက္ခံၾကတာနဲ႔ သနားညွာတာစြာနဲ႔ ဝင္မပါလိုက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအရမ္းေတြ႔ခ်င္ေနတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ ဟင့္ေလး ေပးလိုက္ပါ့မယ္။ ( ဟားဗတ္ခ်စ္သူ ကိုရီးယားကားမွာ ပါတယ္ )<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 51);">ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ဘေလာ့ဂါမ်ား<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><a href="http://www.koyinnyein.blogspot.com/" target="_blank"></a><a href="http://www.koyinnyein.blogspot.com/" target="_blank">ကိုရင္ညိန္း</a><br /><a href="http://lwanlulin.blogspot.com/" target="_blank">လြမ္းလုင္</a><br /><a href="http://tinthtooshwe.blogspot.com/" target="_blank">တင့္ထူးေရႊ</a><br /><a href="http://natshinnaung.blogspot.com/" target="_blank">နတ္သွ်င္ေနာင္</a><br /><a href="http://www.blackdream21.com/" target="_blank">အိပ္မက္နက္</a><br /><a href="http://maungkaungaung.blogspot.com/" target="_blank">ေမာင္ေကာင္းေအာင္</a><br /><a href="http://bluearrow.myanmarbloggers.org/" target="_blank">မွ်ားျပာ</a><br /><a href="http://shweyaungkaungkin.myanmarbloggers.org/" target="_blank">ေရႊေရာင္ေကာင္းကင္</a><br /><a href="http://kingofthelife.blogspot.com/" target="_blank">လင္းထြန္း </a><br /><a href="http://www.lwanthukha.blogspot.com/" target="_blank">လြမ္းသုခ</a><br /><a href="http://www.roatmon.blogspot.com/" target="_blank">ရတ္မြန္</a><br /><a href="http://www.naychoaye.blogspot.com/" target="_blank">ေနခ်ိဳေအး </a><br /><a href="http://www.wathannoo.blogspot.com/" target="_blank">ဝႆန္ဦး</a><br /><a href="http://www.lovercreator.blogspot.com/" target="_blank">ေမာင္ႏိုင္</a><br /><a href="http://meepyatite.blogspot.com/" target="_blank">မီးျပတုိက္ </a><br /><a href="http://zoutsoelay.blogspot.com/" target="_blank">ဇြတ္ဆိုးေလး</a><br /><a href="http://www.twinklestar.0fees.net/" target="_blank">4Ever </a><br /><a href="http://www.platonicloveaugust4.blogspot.com/" target="_blank">ထိေပ့သွ်င္</a><br /><a href="http://koswan.blogspot.com/" target="_blank">ကိုစြမ္း </a><br /><a href="http://www.koaunglay.blogspot.com/" target="_blank">ကိုေအာင္</a><br /><a href="http://www.nyeinnyo.blogspot.com/" target="_blank">ညိမ္းညိဳ </a><br /><a href="http://www.phyonge1985.blogspot.com/" target="_blank">ၿဖိဳးငယ္</a><br /><a href="http://dhammaratha.blogspot.com/" target="_blank">ေအာင္ဦး</a><br /><a href="http://www.lightofbuddhism.blogspot.com/" target="_blank">နန္းထိုက္၀င္း</a><br /><a href="http://minwai85.blogspot.com/" target="_blank">မင္းေ၀</a><br /><a href="http://dhammayate.blogspot.com/%20" target="_blank">တင္ႏြယ္ေမာင္</a><br /><a href="http://www.thukhayate.blogspot.com/" target="_blank">သုခရိပ္</a><br /><a href="http://minnkyansis.blogspot.com/" target="_blank">မင္းက်န္စစ္</a><br /><a href="http://www.alwanyaung.blogspot.com/" target="_blank">အလြမ္းေရာင္</a><br /><a href="http://sawmandai.blogspot.com/" target="_blank">ေစာမ႑ိဳင္ </a><br /><a href="http://www.anyartharlayy.blogspot.com/" target="_blank">အညာသားေလး </a><br /><a href="http://mgngal.blogspot.com/" target="_blank">ေမာင္ငယ္ </a><br /><a href="http://mgthonnya.blogspot.com/" target="_blank">ေမာင္သုည </a><br /><a href="http://www.lwansay.blogspot.com/" target="_blank">လြမ္းေစ (ျမန္မာျပည္) </a></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><a href="http://www.lwansay.blogspot.com/" target="_blank"></a><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ဓာတ္ပံုထဲမွာေတာ့ အားလံုးမပါဝင္ႏိုင္ၾကပါ။<br /><br /><br /><br /></span></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-3820160898061649526?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-34035591668796935072008-07-23T19:11:00.000-07:002008-07-23T19:26:12.588-07:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">သူ </span><br /><span id="fullpost">ဘဝကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး ျဖတ္သန္းတယ္။ စိတ္ညစ္စရာ စိတ္ရႈပ္စရာေတြ ၾကံဳလာရတိုင္း အျမန္ဆံုး ေမ့ပစ္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားျပီး ေနတတ္တယ္။ သူ႔မွာ မာနေတြ ၊</span><br /><span id="fullpost">အတၱေတြ ၊ ပကာသနေတြမရွိဘူး။ စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းရွိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ထင္တယ္ ။ အခ်ိန္တိုင္း သူ႕ကို ေတြ႔လိုက္ရင္ ျပံဳးရယ္ေနတာပဲေတြ႔ရတတ္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">သူမ</span><br /><span id="fullpost">အေနအထိုင္ေအးေဆးတယ္။ မိန္းကေလးပီသတယ္ ။ သူတစ္ပါးကိုအရမ္း ကူညီတတ္တယ္ ။ သူငယ္ခ်င္း မိဘေတြအေပၚမွာ အရမ္းသံေယာဇဥ္ၾကီးတယ္ ။</span><br /><span id="fullpost">သူမ ခ်စ္တဲ့သူေတြကို အရမ္းအေလးထား ဂရုစိုက္သလို သူမကိုလည္း ျပန္ျပီးဂရုစိုက္တာေလးေတြလိုခ်င္တယ္။ သူမခ်စ္တဲ့သူ တစ္ဦးဦးက သူမကို စိတ္ထိခိုက္စရာ၊ စိတ္မေကာင္းစရာတစ္ခုခု ေျပာလိုက္တယ္ဆို အရမ္းခံစားေနတတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ မာနရွိတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">သူနဲ႔သူမ...မေမွ်ာ္လင့္ပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူ က သူမကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားတယ္။ သူမ ခံစားခ်က္ေလးေတြကို နားေထာင္ေပးတယ္။ သူကလည္း သူ႕ဘဝအေၾကာင္းေတြ အားလံုး သူမကို ေျပာျပတတ္သလို သူမကလည္း ရင္ဖြင့္စရာရွိရင္ သူ႔ကို ေျပာျပေနတတ္ခဲ့တယ္။တစ္စ တစ္စနဲ႔ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ </span><br /><span id="fullpost">ရင္ထဲမွာ သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့ ၾကိဳးေလးေတြကို မသိမသာ ယက္လုပ္ေနၾကတယ္။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ( ၁၄ ) ခ်စ္သူမ်ားေန႔။ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ကန္ေတာ္ၾကီး </span><br /><span id="fullpost">ပန္းျခံထဲမွာ စုံၾကမယ္ဆိုလို႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း မေယာင္မလည္နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္ ။က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက ခ်စ္သူေတြကိုယ္စီနဲ႔မို႔ တဝါးဝါး </span><br /><span id="fullpost">တဟားဟားနဲ႔ ရယ္တဲ့သူကရယ္၊ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ တြတ္ထိုးေနတဲ့ အတြဲက တြတ္ထိုး။တစ္ခါတစ္ခါ ခ်စ္သူမရွိေသးတဲ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဝိုင္းစၾကနဲ႔မို႔ သူတို႔</span><br /><span id="fullpost">သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုေလးက ေပ်ာ္စရာကမာၻေလးတစ္ခုျဖစ္ေနတယ္ေလ။ခဏေနေတာ့ အတြဲကိုယ္စီ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ ေနရာေတြကို ခ်ီတက္သြားၾကတာေၾကာင့္</span><br /><span id="fullpost">သူနဲ႔သူမပဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး က်န္ေနခဲ့ၾကတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">(သူ) - နင္ အားမက်ဘူးလား။ အတြဲကိုယ္စီနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနလိုက္ၾကတာ။</span><br /><span id="fullpost">(သူမ) - အမယ္ .. ငါ့ကိုလာမေမးပါနဲ႔။ နင့္ေမးခြန္းကို နင့္ဘာသာပဲ ျပန္ေျဖပါဦး။</span><br /><br /><span id="fullpost">(သူ) - ဟားဟ . ငါက မလိုခ်င္လို႔ မထားတာ။ သေဘာေပါက္။ နင့္လို ထားခ်င္ရက္နဲ႔ မထားႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။</span><br /><span id="fullpost">(သူမ) - ငါလည္း အပူအပင္ေတြ မရွာခ်င္လို႔ကို မထားတာ။ နင္သိပါတယ္။ ဆံပင္ေလးတစ္ခ်က္ ရမ္းလိုက္ရင္ ျပိဳဆင္းသြားတဲ့ သူေတြအမ်ားၾကီးဆိုတာ။</span><br /><br /><span id="fullpost">(သူ) - ေခါင္းမွ မေလွ်ာ္ပဲ။</span><br /><span id="fullpost">(သူမ ) - နင္ေနာ္..နင့္လို အရပ္က ဝိုင္းျပီး ေရခ်ိဳးေပးမွ ခ်ိဳးတဲ့သူမ်ား မွတ္ေနလား။</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">......................</span><br /><br /><span id="fullpost">တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္စေနရင္းကေန သူက သူဖတ္ဘူးတဲ့ တယ္လီပသီ( telepathy ) ဆိုတာ ယံုၾကည္သင့္တယ္ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဆိုက္ကိုနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ လိုဘမျပည့္တာေတြ၊ ႏူရိုးဆစ္ေရာဂါအေၾကာင္းေတြ သူမကိုေျပာျပ၊ သူမကလည္း အခု ဘယ္သင္တန္းေတြ တက္ျပီးလို႔ ဘယ္သင္တန္း ထပ္တက္ဖို႔လုပ္ေနတဲ့ အေၾကာင္း၊ သူမ ၾကိဳက္တဲ့ မင္းသား ရီေဝယံ ဖုန္းနံပတ္က ဘယ္ေလာက္ဆိုတာေတြ ေျပာရင္း အခ်ိန္ေတြျဖဳန္းရင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနၾက</span><br /><span id="fullpost">တယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">(သူ) - နင္က အခုလို အနီးကပ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေတာ့ ခ်စ္စရာေလးပဲဟ။</span><br /><span id="fullpost">(သူမ) - ဟင္..ဘာမွလည္း မဆိုင္ဘူး။</span><br /><br /><span id="fullpost">(သူ) - အေကာင္းေျပာတာပါ။ နင္က ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ေနာ္။ ေနာက္ေန႔ ငါ့ကို မုန္႔လိုက္ေကၽြး။ ( ဟီးဟီး )</span><br /><span id="fullpost">(သူမ ) - ေတာ္ျပီ..နင့္ကို မေခၚေတာ့ဘူး။</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">.......................</span><br /><br /><span id="fullpost">အဲညက သူဘယ္လိုမွ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး။ သူမနဲ႔ ဒီေန႔လိုမ်ိဳး အနီးကပ္ စကားေတြအၾကာၾကီးမေျပာဘူးလို႔ထင္တယ္။အိပ္မရတာနဲ႔ သူမဆီ ဖုန္းေကာက္ဆက္လိုက္တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">.......................</span><br /><br /><span id="fullpost">(သူ) - ဟဲလို ... နင္လား ၊</span><br /><span id="fullpost">(သူမ) - နင္မဟုတ္ဘူး ... ငါ ။</span><br /><br /><span id="fullpost">(သူ) - အိပ္မရလို႔ နင့္ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္တာ ၊ ျပီးေတာ့ နင့္ကိုလည္း အရမ္းသတိရေနလို႔ဟ။ ငါေျပာတဲ့ တယ္လီပသီအရဆို နင္လည္း င့ါကို သတိရေနမယ္</span><br /><span id="fullpost">ထင္တယ္။</span><br /><span id="fullpost">(သူမ) - ဟင္ ... ဘာမွလည္း မဆိုင္ဘူး။</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">.......................</span><br /><br /><span id="fullpost">အဲေန႔ညက သူ ...သူမကို ခ်စ္တယ္လို႔ propose လုပ္ျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔ကိုသူ အဲေလာက္ျမန္ျမန္ၾကီးေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဘူး။ေျပာျပီးမွ သူမစိတ္ဆိုးသြားျပီလား။</span><br /><span id="fullpost">သူ႔ကို မေခၚေတာ့ဘူးလား ဆိုျပီး စိုးရိမ္လာျပန္ေရာ။ဘယ္လိုက ဘယ္လိုေျပာမိသြားတယ္မသိဘူး။ဒါေပမဲ့ ေျပာေတာ့ေျပာခ်လိုက္ျပီ။ ငါေျပာလိုက္တာ ေစာမ်ားေစာေန</span><br /><span id="fullpost">မလား။ ေနာင္လည္း ေျပာမယ့္အတူတူေကာင္းပါတယ္ေလ။ ငါ့အခ်စ္ကို ဘယ္လို ထင္သြားမလဲ။ အေတြးေပါင္းမ်ားစြားနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း ေမးခြန္းေတြထုတ္ </span><br /><span id="fullpost">တစ္ေယာက္တည္း ေျဖ(အေကာင္းဘက္ကိုေတြးျပီး) နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေမာတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">.......................</span><br /><br /><span id="fullpost">သူမ တစ္ေယာက္လည္း သူ႔လိုပဲ ေတြးေနခဲ့မိတယ္။ သူ႔ဆီက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားၾကားလိုက္ရေတာ့ ထူပူသြားျပီး၊ ရွက္မိတယ္။ သူ႔ဆီက အဲဒီလို</span><br /><span id="fullpost">စကားေျပာလာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မထားခဲ့မိဘူးေလ။ သူ...အဲလိုေျပာျဖစ္ေအာင္ သူမကပဲ အေနအထိုင္ မတတ္ခဲ့လို႔လား ဆိုျပီးလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးရင္း</span><br /><span id="fullpost">သူနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ ကို ေၾကာက္ေနမိခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">.......................</span><br /><br /><span id="fullpost">ေနာက္ေန႔သူဖုန္းဆက္ေတာ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႔ ရိုးရာလက္သံုးစကားျဖစ္တဲ့ စဥ္းစားပါရေစဦးဆိုတ့ဲ စကားပဲ ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">.......................</span><br /><br /><span id="fullpost">မၾကာပါဘူး။ သူ တဂ်ီဂ်ီ တေဂ်ာင္ေဂ်ာင္နဲ႔ ေစ်းဆစ္လြန္းလို႔ ( သူမကလည္း ခ်စ္ေနျပီကိုး ) ၁ႏွစ္ ေနမွ အေျဖေပးမယ္ကေန ေနာက္၆လ အၾကာမွာပဲ သူ႔ကို ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖျပန္ေပးခဲ့တယ္။အေျဖရတဲ့ ညမွာပဲ ဖုန္းအၾကာၾကီးေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္းဘယ္တုန္းကတည္းက ေျပာမယ္ဆိုျပီး </span><br /><span id="fullpost">ၾကိမ္းဝါးထားတယ္ မသိဘူး။ ဒီေန႔မွ အေျဖရတယ္။ ကေလး ၃ ေယာက္က ယူျပီးေနျပီ။သူမက မေျပာပါနဲ႔ဆိုတာကို မရေတာ့ဘူး။</span><br /><br /><span id="fullpost">"ငါတို႔ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘယ္အရာမဆိုပြင့္လင္းၾကမယ္ေနာ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး နားလည္ေပးရမယ္။</span><br /><span id="fullpost">ေအာ္..ေနာက္ ၃ ႏွစ္ၾကာရင္ ငါတို႔ေတြ လက္ထပ္ၾကမယ္ေနာ္။ ဒါမွ ေမြးလာတဲ့ သားသမီးေတြကို ေကာင္းေကာင္းျပဳစုေပးႏိုင္မွာဟ။ ငါတို႔ လက္ထပ္တာ ၂၆ပဲထား။</span><br /><span id="fullpost">တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္၂ ႏွစ္ျခားေမြးရင္ ငါတို႔ ၃၂ ႏွစ္မွ အငယ္ဆံုးေလး ေမြးမယ္။ ေနာက္ ၁၅ ႏွစ္ဆိုမွ အငယ္ဆံုးေလးက ၁၀တန္းေအာင္မွာဆိုေတာ့ ငါတို႔က</span><br /><span id="fullpost">အသက္၅၀နားကပ္ေနျပီ။ သူတို႔ဘဝေတြ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္ေပၚ ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့အထိ ငါတို႔က လုပ္ေပးရမွာေလ။ အသက္ေတြၾကီးေနရင္ မေကာင္းေတာ့ဘူး"</span><br /><br /><span id="fullpost">သူေျပာခ်င္တာေတြပဲ ဇြတ္ေျပာသြားတယ္။ တစ္ဘက္က သူမ တစ္ေယာက္မွာေတာ့ ရွက္လို႔ မ်က္ႏွာေလးနီရဲေနသလို၊ သူ႔ရဲ႔ အေလးထားမႈေလးေတြကိုလည္း သေဘာက်ေနတယ္ဆိုတာေတာင္ မသိရွာဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">........................</span><br /><br /><span id="fullpost">သူတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ခ်စ္သူဘဝေလးက အရမ္းကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ သူကလည္း သူမကို အရမ္းဂရုစိုက္တယ္။ ၾကင္နာတယ္။ အဲဒီ ၾကင္နာယုယမႈေလး</span><br /><span id="fullpost">ေတြ အေပၚမွာ သူမလည္း ေက်နပ္ခဲ့တယ္။ သူ ခဏ ခဏ သူမကိုေျပာတယ္ မိန္းမဆိုတာ အားငယ္သင့္တဲ့ ေနရာမွာ အားငယ္ရမယ္။ မွီခိုစရာရွိရင္ မွီခိုရမယ္။</span><br /><span id="fullpost">ဝမ္းနည္းစရာ ရွိလာရင္လည္း မိန္းကေလးဆန္ဆန္ ငိုတတ္ရမယ္တဲ့။ သူက အဲလို မိန္းမဆန္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳးမွ ၾကိဳက္တာတဲ့။ သူဘာျဖစ္လို႔ ေျပာတယ္ဆိုတာ</span><br /><span id="fullpost">သူမ သိတာေပါ့ ။ သူမမွာ မာနရွိတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ သူမ်ားကို အားမကိုးဘူး။ ဘာမဆို ၾကံ့ၾက့ံခိုင္ႏိုင္လို႔ေလ။ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္ျပီးတဲ့</span><br /><span id="fullpost">ေနာက္ပိုင္းမွာ သူမ ပိုပိုျပီး အားငယ္လာတယ္။ မွီခိုခ်င္လာတယ္။ ဝမ္းနည္းတတ္လာတယ္။ ဒါေတြဟာ သူေျပာတဲ့ မိန္းမဆန္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္တဲ့လား။ ေသခ်ာမသိေပမဲ့ သူမ ေျပာင္းလဲလာတာေတာ့ အမွန္ပဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">........................</span><br /><br /><span id="fullpost">သူမကေလ သူ႔ဆီကေန အခ်ိန္တိုင္း ဂရုစိုက္ေန ၾကင္နာေနတာေလးေတြကို လုိခ်င္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူက သူမကို ဂရုမစိုက္ပဲ ျပစ္ထားတယ္လို႔ ထင္ရင္ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတတ္ေရာ။ ျပီးေတာ့ သူမက အရမ္း စိုးရိမ္တတ္ေတာ့၊ သူ...ညေတြမအိပ္ပဲ ဂိမ္းေတြကစားေနတယ္လို႔ ေျပာလာရင္လည္း</span><br /><span id="fullpost">သူ႔အတြက္ စိုးရိမ္ရျပန္တယ္။ အဆိုးဆံုးက သူမခ်စ္တဲ့ သူ႔ကို အရမ္းသဝန္တိုတတ္ျခင္းပဲ။ ျပီးေတာ့ သူမအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာ တစ္ခုက ေျပာျပီးသား စကားကို သူ အေလးမထားတတ္ျခင္းေလ။ အဲဒါေတြက သူ႔ စိတ္ထဲမွာ သူမကို ဘယ္ေနရာမွာထားတာလဲ၊ တစ္ကယ္ေရာ သူမဆိုတာ ရွိရဲ႔လားဆိုတဲ့ အေတြးေတြ</span><br /><span id="fullpost">ကို ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့...သူ႔ကို သူမ အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ သူက လြဲျပီးရင္လည္း ဘယ္သူ႔ကို မွ ခ်စ္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာလည္း သူမကို သူမ</span><br /><span id="fullpost">အေသအခ်ာ သိပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူမ အတတ္ႏိုင္ဆံုး နားလည္ေပးရမွာေပါ့ေလ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">........................</span><br /><br /><span id="fullpost">သူလည္း သူမကို အရမ္းခ်စ္တာပဲေလ။ ဒါေၾကာင့္ သူခ်စ္တဲ့ သူမကို သူဘာလုပ္လုပ္ ျပန္ျပန္ေျပာျပတတ္တယ္။ ဂိမ္းေတြကို ညလံုးေပါက္ကစားတာ၊ ေဆးလိပ္ကို</span><br /><span id="fullpost">ျဖတ္လို႔မရေသးတာ၊ သူနဲ႔ ခင္တဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ စကားေျပာခဲ့တာေတြက အစ သူမကို ျပန္ေျပာျပတတ္ျပီး သူမ မၾကိဳက္ဘူးဆိုျပန္ေတာ့လည္း ေနာက္မလုပ္ေတာ့</span><br /><span id="fullpost">့ပါဘူး ဆိုျပီး ကတိေတြေပးမိျပန္ေရာ။ ဒါေပမဲ့ အဲ ကတိအတိုင္းေတာ့ သူမေနခဲ့ပါဘူး ။ အဲဒါ သူမကို မခ်စ္လို႔ မဟုတ္သလို အေလးမထားလို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><span id="fullpost">အဲဒါက သူ႔ရဲ႔ အက်င့္အတိုင္း လြတ္လပ္စြာနဲ႔ ေပါ့ေပ့ါပါးပါးေနလိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္သလို ခ်စ္သူျဖစ္တဲ့ သူမအေပၚျဖစ္လို႔လည္း သူ႔စိတ္ရင္းအတိုင္း ဆက္ဆံမိခဲ့တာ။</span><br /><span id="fullpost">အျခားသူေတြ အေပၚမွာေတာ့ သူ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားတိုင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မခ်ိဳးေဖာက္ခဲ့ပါဘူး။ သူ႔မွာ အက်င့္တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒါ သူ႔ကို အထင္ေသးတဲ့ သူ၊ ဆူပူတဲ့ သူ၊ မယံုၾကည္တဲ့ သူဆိုရင္ အဲဒီသူ ေရွ႕မွာ ပို အရြဲ႔တိုက္ ေနတတ္ျပီး၊ တစ္ဘက္ကေန အဲဒီလူ မသိေအာင္ ၾကိတ္ျပီး ၾကိဳးစားတတ္တာ။ သူ ငယ္ငယ္က စာမက်က္လို႔ မိဘေတြက ဆူတယ္၊ ေျပာတယ္၊ နာေအာင္တစ္မ်ိဳး၊ မခံခ်င္ေအာင္တစ္သြယ္ ေျပာရင္ စာမက်က္ပဲ အိပ္ပစ္တတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ <span style="color: rgb(255, 255, 0);">ထင္သလို မဟုတ္ပါလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး တစ္ခ်ိန္မွာ ဝင္လာေအာင္</span> မိဘေတြ အိပ္ျပီဆိုရင္ စာထက်က္တတ္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">.........................</span><br /><br /><span id="fullpost">သူမ ပိုပိုျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ သူ႔ဆီက ေနာက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ ကတိေပးတယ္ေနာ္လို႔ ေျပာခဲ့တုန္းက ၾကည္ႏူးရတာေလးေတြက ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာ</span><br /><span id="fullpost">ေသးဘူး။ သူ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုေတာ့ ဖ်က္လိုက္တာပဲေလ။ ေဆးလိပ္ ျပန္ေသာက္ရင္ ေသာက္တယ္။ ဂိမ္းျပန္ကစားရင္ ကစားတယ္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး</span><br /><span id="fullpost">နဲ႔ စကားျပန္ေျပာရင္ ေျပာတယ္ ။ ၾကာေတာ့ သူမမွာ ဘယ္လိုမွ ခံႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ဘူး။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">..........................</span><br /><br /><span id="fullpost">သူမဆီက သူ လံုးဝ ေမ်ာ္လင့္မထားတဲ့ စကားၾကားခဲ့ရတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">( သူမ ) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">နင္.. ငါ့ကို တစ္ကယ္ေရာ ခ်စ္ခဲ့တာလား။</span></span><br /><span id="fullpost">( သူ ) ဟာ...</span><br /><br /><span id="fullpost">သူ႔ ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ "ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ငါ အရမ္းခ်စ္ရတဲ့ နင့္ဆီက အခုလို စကားမ်ိဳး ေျပာထြက္လာရတာလဲ။ ငါ့ အခ်စ္အေပၚမွာ ထားတဲ့ နင့္ရဲ႔ ယံုၾကည္မႈက အဲေလာက္ပဲလား ဟာ။ လူတစ္ေယာက္ဘဝမွာ တန္ဘိုးအရွိဆံုးက ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ရမႈပါ။ အခုေတာ့ သြားျပီေပါ့။ တစ္ျခားသူေတြမဟုတ္ပဲ</span><br /><span id="fullpost">နင္ ကိုယ္တိုင္က ငါ့အခ်စ္ကို မယံုၾကည္ျဖစ္ခဲ့လို႔ အခုလို ေမးလာတယ္ဆိုေတာ့..........သြားျပီေပါ့ ...............ငါ ခ်စ္ခဲ့တဲ့ အခ်စ္ေတြ အာလံုး ..............။</span><br /><span id="fullpost">နင္ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကို ငါျပန္ေျဖလို႔ ရပါတယ္။ နင့္ကို ငါတစ္ကယ္ပဲ ခ်စ္တာပါလို႔။" </span><br /><br /><span id="fullpost">ဒါေပမဲ့..........</span><br /><br /><span id="fullpost">သူမ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကို သူ႔ဆီကေန ျပင္းထန္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ျငင္းခ်က္ထုတ္လာမယ္လို႔ သူမ ေမွ်ာ္လင့္တၾကီး ေစာင့္ေနခဲ့မိတယ္။ "ေျပာလိုက္ပါလားဟာ နင့္ကို</span><br /><span id="fullpost">ငါ အရမ္းခ်စ္တာပါလို႔၊ နင္ ဘာျဖစ္လို႔ ဆြံအေနရတာလဲ၊ တစ္ကယ္ပဲ နင္ငါ့ကို မခ်စ္ခဲ့တာလား "</span><br /><br /><span id="fullpost">( သူ ) နင္...ဘာျဖစ္လို႔ အဲလို ေမးခြန္း ေမးရတာလဲ။</span><br /><span id="fullpost">( သူမ ) မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ လက္တဲြမယ့္ ခ်စ္သူက ကိုယ့္ကို တစ္ကယ္ခ်စ္ရဲ႔လား၊ ဘယ္ေလာက္ အေလးထားလဲဆိုတာ အေရးၾကီးတယ္ေလ။</span><br /><span id="fullpost">ျပီးေတာ့ တစ္ကယ္မခ်စ္ပဲ နဲ႔ သိကၡာတရားေၾကာင့္၊ ေစာင့္စည္းရမယ့္ က်င့္ဝတ္ေတြေၾကာင့္ ခ်စ္ ဟန္ေဆာင္ျပီး လက္တဲြသြားမယ့္ အခ်စ္မ်ိဳးကို အရမ္းမုန္းလို႔ ေမးလိုက္တာပါ။</span><br /><span id="fullpost">( သူ ) ေအာ္....</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">.......................</span><br /><br /><span id="fullpost">" ေမေမ "</span><br /><span id="fullpost">" ေအာ္ .. သား ေက်ာင္းက ျပန္လာျပီလား။ အကၤ်ီအဝတ္အစားလဲ၊ ျပီးရင္ ဒီေန႔ဘာေတြ သင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ေမေမ့ကို ေျပာျပေနာ္ "</span><br /><br /><span id="fullpost">အခ်ိန္ကာလေတြ ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႔ အမွ် အရာအားလံုးလည္း ေျပာင္းလဲသြားၾကတာပါပဲ။ သူမတစ္ေယာက္လည္း အခုဆို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သားေလးရယ္၊</span><br /><span id="fullpost">သူမအေပၚမွာ ဂရုစိုက္ျပီး၊ အရမ္းခ်စ္တတ္တဲ့ လက္တဲြေဖာ္တစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုဘဝေလးကို ပိုင္ဆိုင္ေနပါျပီ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">.......................</span><br /><br /><span id="fullpost">ကန္ေတာ္ၾကီးပန္းျခံရဲ႔ တစ္ေနရာမွာေတာ့ တည္ျငိမ္ျပီး ရင့္က်က္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာထိုင္ျပီး ျပာလဲ့ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ေနခဲ့</span><br /><span id="fullpost">တယ္။ </span><br /><br /><span id="fullpost"> "<span style="color: rgb(51, 255, 255);"> တခဏတာ တိမ္မဲေတြ ဖံုးလြမ္းေနလို႔ </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);" id="fullpost"> ျပာလဲ့ ၾကည္လင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးရဲ႔ </span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);" id="fullpost"> အလွကို..... မေတြ႔ရေပမဲ့..... </span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);" id="fullpost"> ထာဝရအတြက္ေတာ့ ဖုံးကြယ္ႏိုင္စြမ္း မရွိပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);" id="fullpost"> အမွန္တရားတစ္ခုကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);" id="fullpost"> အခ်ိန္တစ္ခုေတာ့ ေစာင့္ေပးပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);" id="fullpost"> အမွန္တရားကို သိလာတဲ့ တစ္ေန႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);" id="fullpost"> မင္း... ေနာင္တရမွာ ဆိုးလို႔ပါ။</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);" id="fullpost"> </span><br /><span id="fullpost"><span style="color: rgb(51, 255, 255);"> ေကာင္းကင္ၾကီးကို ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္ေပါ့</span> "</span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-3403559166879693507?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-86290705859796956702008-07-22T11:36:00.000-07:002008-07-22T11:50:28.385-07:00<div style="text-align: center;">အားလံုးပဲ ေျဖၾကည့္ၾကပါ။ ေပ်ာ္ေစဖို႔သာ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ ေမးခြန္းသံုးခု ေမးမယ္ေနာ္။ ဒီေမးခြန္းေတြကို မစဥ္းစားပါနဲ႔။ ျမန္ျမန္နဲ႔ ဆက္တိုက္ေျဖပါ။<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ေလာက္ေတာ္လဲ စမ္းခ်င္ေနၾကျပီမလား။<br /><br />ကဲ စျပီေနာ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ေမးခြန္း (၁)</span><br /><br />သင္ဟာ အေျပးျပိဳင္ပဲြ တစ္ခုမွာ ၀င္ျပိဳင္ေနတယ္ဆိုပါစို႕။ ဒုတိယလူကို သင္ေက်ာ္တက္လိုက္ရင္ သင္ဘယ္အဆင့္ကို ေရာက္ လာမလဲ။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />**********<br />ကဲအေျဖေပးမယ္ေနာ္။<br /><br />အားလံုးသိပ္ေတာ္ၾကတာပဲ။ အကုန္မွန္ၾကတယ္။<br /><br />သင္ဒုတိယေနရာကို ရပါမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒုတိယလူကို ေက်ာ္တက္လိုက္ရင္ ကိုယ္က သူ႔ေနရာ ရသြားျပီေလ။ အဲဒီေတာ့ ဒုတိယေပါ့။ ပထမလို႔ ေျဖတဲ့ လူေတြလည္း စိတ္ဓါတ္မက် ၾကပါနဲ႔။ ဒုတိယေမးခြန္းကိုေျဖၾကည့္ ၾကပါဦး။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ေမးခြန္း (၂)</span><br /><br />ခုနကေျပးပဲြမွာပါပဲ။ သင္က ေနာက္ဆံုးလူကို ေက်ာ္တက္လိုက္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ သင္ဘယ္အဆင့္ ကို ေရာက္လာမလဲ။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />**********<br />အေျဖ။ ။<br /><br />မွန္ၾကပါတယ္ ေတာ္တယ္ဗ်ာ။<br /><br />ေနာက္ဆံုးလူပါဆိုမွ သူ႔ကို ဘယ္လိုေက်ာ္တက္ၾကမလဲ။ ဟုတ္ဘူူးလား။<br /><br />ေနာက္ဆံုးက ေရရင္ဒုတိယ လို႔တစ္ေယာက္မွ မေျဖၾကဘူး။ ဘယ္ေျဖၾကပါ့မလဲ မွားေနတာကို။<br /><br />ကဲ တတိယေမးခြန္းလာျပီေနာ္။<br /><br /></div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ေမးခြန္း (၃)</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိုက္စံတို႔ အေဖမွာ သားသံုးေယာက္ရွိပါတယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပထမဆံုးတစ္ေယာက္ နံမည္က ကုိကိုၾကီး<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုတိယတစ္ေယာက္က<span style=""> </span>ကိုကိုလတ္ တဲ့။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တတိယ တစ္ေယာက္ ဘယ္သူျဖစ္မလဲဟင္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /></p><div style="text-align: center;"><br /></div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /></p><div style="text-align: center;"><br /></div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /></p><div style="text-align: center;"><br /></div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /></p><div style="text-align: center;"><br /></div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: center;"><br />**********<span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေျဖ။ ။<o:p></o:p></span> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားလံုးေတာ္ၾကပါတယ္ဗ်ာ။ မွန္ပါတယ္။</span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္သူမွ ကိုကိုေလးလို႔ မေျဖၾကဘူး။<br /></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေျဖက ေမးခြန္းမွာ ပါျပီးသားပါ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> <span style="font-family:Zawgyi-One;">တတိယသားကေတာ့ အိုက္စံပါ။<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://ulmuka.blogspot.com/" target="_blank">ကိုဇီးကြက္ဘေလာ့</a> မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-8629070585979695670?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-10419882791062106622008-07-18T13:54:00.000-07:002008-07-18T14:00:24.947-07:00<div style="text-align: center;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝက္ဆိုက္ေလးမွာ (<span style="color: rgb(51, 255, 51);"> </span><span style="color: rgb(51, 255, 51);">http://www.myanmarhero.org/</span><span style="color: rgb(51, 255, 51);"> </span>) အျခားက႑ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ထည့္သြင္းေပးထားေပမဲ့၊ အားကစား ၊<br />ကမာၻ႔သတင္းနဲ႔ျမန္မာ့သတင္းက႑ ထည့္သြင္းဖို႔အတြက္ အခက္ခဲျဖစ္ေနပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂါညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမထဲက ျဖစ္ျဖစ္ အျခားသူမ်ားကပဲ ျဖစ္ျဖစ္<br />ကူညီေပးမယ္ဆိုရင္ ဝမ္းသာစြာၾကိဳဆိုပါေၾကာင္းေျပာပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔လည္း မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ အခုလိုေလး ျဖစ္လာေအာင္ ၾကိဳးစားထားရတာ<br />ေၾကာင့္ စာမူခ ကိုေတာ့ အခုေလာေလာဆယ္မွာ မေပးစြမ္းႏိုင္ေသးတာ နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။ေစတနာထားျပီး ပံ့ပိုးကူညီေပးမႈေတြကို အဆင္ၾကိဳဆိုလွ်က္...<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ကိုစြမ္း</span><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-1041988279106210662?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-15124811761829667942008-07-14T23:17:00.000-07:002008-07-14T23:29:00.065-07:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">၁)</span><br /><span id="fullpost">ဒီဥာဏ္စမ္းက အေမရိကန္ Harvard တကၠသိုလ္ရဲ႕ ၂၀၀၁ခုႏွစ္မွာ Institute of Science ဂုဏ္ထူးတန္းကိုေမးတဲ့ ေမးခြန္းလိုဆိုထားပါတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">ေမးခြန္းက အကယ္၍</span><br /><span id="fullpost">၁= ၅</span><br /><span id="fullpost">၂= ၂၅</span><br /><span id="fullpost">၃= ၁၂၅</span><br /><span id="fullpost">၄= ၆၂၅</span><br /><span id="fullpost">၅= ?</span><br /><br /><span id="fullpost">လူေတာ္ေတြတက္တဲ့ ဟားဗတ္ရဲ႕ေမးခြန္းကို ေျဖၾကည့္ၾကရေအာင္... ကြ်န္မတို႔အားလံုးမွာ ဟားဗတ္ တက္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိၾကပါတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၁= ၅</span> ဆိုေတာ့</span><br /><span id="fullpost">အေျဖက <span style="color: rgb(51, 255, 51);">၅ = ၁ </span>ပါတဲ့။</span><br /><br /><span id="fullpost">***********************************</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">၂)</span><br /><span id="fullpost">ခ်ိဳခ်ဥ္တစ္လံုးကုိ ၁က်ပ္ေပးရတယ္။</span><br /><span id="fullpost">ခ်ဳိခ်ဥ္အခံြ ၃ခုကို ခ်ဳိခ်ဥ္တစ္လံုးနဲ႔ လဲႏိုင္တယ္။</span><br /><span id="fullpost">၁၅ က်ပ္ဖိုး ၀ယ္တယ္ ဆိုပါစို႔။</span><br /><span id="fullpost">စုစုေပါင္း ခ်ဳိခ်ဥ္ဘယ္ႏွစ္လံုး စားရမလဲ.. ?</span><br /><br /><span id="fullpost">က) ၀ လံုး</span><br /><span id="fullpost">ခ) ၁၅ လံုး</span><br /><span id="fullpost">ဂ) ၂၀ လံုး</span><br /><span id="fullpost">ဃ) ၂၁ လံုး</span><br /><span id="fullpost">င) ၂၂ လံုး</span><br /><br /><span id="fullpost">အေျဖက (၂၂)လံုး ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">၁၅က်ပ္ဖိုး၀ယ္ေတာ့ ခ်ဳိခ်ဥ္က = ၁၅ လံုး</span><br /><span id="fullpost">အခြံ၁၅ခုနဲ႔ ခ်ဳိခ်ဥ္ျပန္လဲေတာ့.....= ၅လံုး</span><br /><span id="fullpost">ရတဲ့ ၅လံုးထဲက အခြံ၃ခုနဲ႔ ျပန္လဲေတာ့ = ၁လံုး</span><br /><span id="fullpost">က်န္တဲ့ အခြံႏွစ္ခုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးရတဲ့ အခြံေပါင္းျပီး ျပန္လဲေတာ့ ေနာက္ ၁ လံုးထပ္ရတယ္။ စုစုေပါင္း (၂၂) လံုးရပါတယ္။ ရွိသမွ်အခြံကို လႊင့္မပစ္ဘဲ အကုန္လဲစားလုိက္တာ.. း)</span><br /><br /><span id="fullpost">***********************************</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">၃)</span><br /><span id="fullpost">တစ္ခါက ဆရာတစ္ဦးဟာ ဒီလို ဥာဏ္စမ္းထုတ္သတဲ့။</span><br /><span id="fullpost">ဆြံအသူ တစ္ေယာက္ဟာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ သံေခ်ာင္း၀ယ္ဖို႔ သြားခဲ့တယ္။ သူက ဆိုင္ရွင္ကို ဘယ္ဖက္လက္ကို သံေခ်ာင္းသ႑ာန္ လုပ္ျပျပီး ညာဖက္လက္ကို သံရိုက္သြင္းေနတဲ့ ပံုစံလုပ္ျပသတဲ့။ ဆိုင္ရွင္က သေဘာေပါက္တဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပျပီး သူ႔ကို သံရိုက္တူ ကမ္းေပးလိုက္တယ္။ ဆံြအသူက မဟုတ္ေၾကာင္း ေခါင္းခါျပျပီး သံေခ်ာင္းပံု လုပ္ထားတဲ့ လက္ကို ညႊန္ျပသတဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ ဆိုင္ရွင္က သူ႕ကို သံေခ်ာင္း ကမ္းေပးလိုက္တယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">အဲဒီအခ်ိန္မွာ မ်က္မျမင္တစ္ဦး ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မ်က္မျမင္က သူ၀ယ္မဲ့ ကတ္ေၾကးကို ဆိုင္ရွင္နားလည္ေအာင္ ဘယ္လို အလြယ္ဆံုးနည္းနဲ႔ ရွင္းျပခဲ့သလဲ..? သင္ဟာ အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားတစ္ဦးဆိုရင္ သင့္အေျဖက ဘာလဲ... ?</span><br /><span id="fullpost">စာဖတ္သူေတြက လူညံ့ေတြ မဟုတ္ၾကလို႔ အေျဖက ေျဖေနစရာေတာင္ မလိုေတာ့ပါဘူးေနာ္။ ဖတ္ဖူးတဲ့ ဆိုက္ဒ္ထဲမွာေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႔က လက္နဲ႔ တစ္ခုခုကို ညႇပ္ေနတဲ့ ပံုစံလုပ္ျပမွာေပါ့လို႔ ေျဖထားၾကတယ္။ မ်က္မျမင္က မ်က္စိသာ မျမင္တာ ဆံြအသူ မဟုတ္ဘူးေလ။ ကတ္ေၾကးတစ္လက္ ေပးပါလို႔ ေျပာလိုက္ရံုပါပဲ။</span><br /><br /><span id="fullpost">***********************************<br /></span><div style="text-align: right;"><span id="fullpost"><a href="http://nineninesanay.blogspot.com/search/label/%E1%80%A5%E1%80%AC%E1%80%8F%E1%80%B9%E1%80%85%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%B8" target="_blank">မႏိုင္းႏိုင္းစေန</a> ဘေလာ့မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။<br /><br /><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-1512481176182966794?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-44141277930929102522008-07-13T04:41:00.000-07:002008-07-13T04:46:40.696-07:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">( ၁ )</span><br /><span id="fullpost">( အေျဖ ) ။ ေန႔ခင္းျဖစ္ေနလို႔ပါတဲ့။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">( ၂ )</span><br /><span id="fullpost">( အေျဖ ) ။ ဘာမွ မဆိုင္ပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">( ၃ )</span><br /><span id="fullpost">( အေျဖ ) ။ ေကာင္ေလးရဲ႔ အေမပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">( ၄ )</span><br /><span id="fullpost">( အေျဖ ) ။ ၂၉ ၾကိမ္ပါ။ ၂၈ၾကိမ္ခုန္ရင္ ၂၈ေပေရာက္ေနပါျပီ။ ၂၉ ၾကိမ္ေျမာက္ ခုန္လိုက္တဲ့အခါမွာ ေရတြင္းႏႈတ္ခမ္း</span><br /><span id="fullpost">ေပၚကို ေရာက္ေနျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပန္ေလွ်ာမက်ေတာ့ပါ။</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">( ၅ )</span><br /><span id="fullpost">( အေျဖ ) ။ ငွက္၄ေကာင္ နဲ႔ ကိုင္းပင္၃ပင္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">( ၆ )</span><br /><span id="fullpost">( အေျဖ ) ။ ၁၇ ေကာင္ဆိုတာ မ ဂဏန္းျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ခြဲမရပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ အျပင္က တစ္ေကာင္ခဏယူမယ္။</span><br /><span id="fullpost">ဒါဆို ၁၈ေကာင္ျဖစ္သြားပါျပီ။ သားၾကီးက ကိုးပံုတစ္ပံုရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ၁၈ရဲ႔ ကိုးပံုတစ္ပံု၂ ေကာင္ရပါမယ္။</span><br /><span id="fullpost">အလတ္က သံုးပံုတစ္ပံုဆိုတဲ့အတြက္ ၆ေကာင္ပါ။ အငယ္ဆံုးက ႏွစ္ပံုပံုရင္တစ္ပံုဆိုလို႔ ၉ေကာင္ရသြားပါျပီ။ သား၃</span><br /><span id="fullpost">ေယာက္ရတဲ့ ျမင္းေတြအားလံုးေပါင္းလိုက္ေတာ့ လယ္သမားၾကီးရဲ႔ ျမင္း၁၇ေကာင္ပါပဲ။ ခဏယူထားတဲ့ တစ္ေကာင္ကို</span><br /><span id="fullpost">ျပန္ေပးလိုက္ပါ။</span><br /><span id="fullpost">သခ်ၤာသေဘာတရားေတြ မေပၚခင္က အခုလိုပဲခဲြေဝခဲ့ၾကမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။</span><br /><span id="fullpost">သခ်ၤာသေဘာတရားအရ တြက္မယ္ဆိုရင္လည္း1/2,1/3,1/9 တို႔ကို ပိုင္းေျခ18ယူျပီးတြက္ရင္လည္း17/18ပဲရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">( ၇ )</span><br /><span id="fullpost">( အေျဖ ) ။ အနက္ေရာင္တိုင္းျပည္မွာရွိတဲ့ ဘုရင္ၾကီး ဦးေခါင္းအေလးခ်ိန္နဲ႔ညီပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။</span><br /><span id="fullpost">မယံုလို႔ ခ်ိန္ၾကည့္ရင္လည္း ဘုရင့္ေခါင္းကို ျဖတ္ဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တယ္ေလ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);" id="fullpost">( ၈ )</span><br /><span id="fullpost">( အေျဖ ) ။ ဆိတ္ကိုပဲ ၾကိဳးခ်ည္ထားတာေလ။ ငုတ္တိုင္မွာ ၾကိဳးက ခ်ည္မထားေတာ့ အေမာင္ဆိတ္ဟာ အသာေလး</span><br /><span id="fullpost">သြားစားႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-4414127793092910252?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-15714999667997060102008-07-10T04:28:00.000-07:002008-07-10T04:34:33.082-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SHXzuJGA7KI/AAAAAAAAASU/unDUc1dRhPA/s1600-h/kyawnyar1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SHXzuJGA7KI/AAAAAAAAASU/unDUc1dRhPA/s400/kyawnyar1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221347317046635682" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘေလာ့ထဲကို မဝင္ျဖစ္တာေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကာသြားတယ္။ ဘေလာ့ေလးေတာ့ ဖုန္တက္ယံုတင္ မဟုတ္ဘူး။ ပိုးမွ်င္ေတြပါတြယ္တက္ေနျပီ။<br />ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ ပို႔အသစ္ေတြမတင္ျဖစ္လည္း တင္မ်ားတင္ျပီလားဆိုတဲ့ ခင္မင္မႈေလးနဲ႔ လာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့ အကို၊အမ၊ညီေလး၊ညီမေလးေတြနဲ႔ သူငယ္<br />ခ်င္းေတြကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္တစ္ေခါက္ျပန္ေရာက္လာပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ ဘေလာ့ဂါညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္<br />ေလးတစ္ခုလည္း ယူလာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တျခားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေပါင္းျပီးလုပ္ထားတဲ့ ဝက္ဆိုက္ေလးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ မျဖစ္စေလာက္အခ်ိန္<br />ေလးမွာ ဘေလာ့ေလာကကို ဝင္ေရာက္ခဲ့ေပမဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြအားလံုးရဲ႔ ခ်စ္ခင္စည္းလံုးမႈေလးေတြကိုအရမ္းပဲၾကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သံေယာဇဥ္<br />ျဖစ္မိတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူရွိေနေစခ်င္တာရယ္၊ တစ္စုတစ္ေဝတည္း ရွိေစခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ အခု ဝက္ဆိုက္ေလးျဖစ္လာတာနဲ႔ ဝမ္းသာ<br />အားရ ဖိတ္ေခၚလိုက္ရတာပါ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ဝက္ဆိုက္ေလးမွာ ဘေလာ့ဂါညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားအေနနဲ႔ ဝင္ေရာက္ျပီး ပို႔ေလးေတြ ေရးသားေပးပါလို႔ ေမတၲာရပ္ခံပါတယ္။ ေရးျပီးသားပို႔ေတြ<br />ထဲက ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာပို႔ေလးေတြကိုလည္း ေပးပို႔ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အလည္လာရင္း ဖတ္မိတဲ့ ပို႔ေလးေတြထဲက ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာေလးေတြကိုလည္း ကူးယူ<br />ေဖာ္ျပခြင့္ေပးပါလို႔ တစ္ခါတည္းခြင့္ေတာင္းပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဘေလာ့ဂါအားလံုးရဲ႔ ပို႔ေတြအားလံုးကို ေမႊေႏွာက္ဖတ္ရႈဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူႏိုင္တာမို႔ မိမိတို႔<br />ႏွစ္သက္ရာမ်ားကို (<span style="color: rgb(255, 0, 0);">mdyhero.myanmarhero.com</span> ) , ( <span style="color: rgb(255, 0, 0);">mrheroadmin@gmail.com</span> ) နဲ႔( <span style="color: rgb(255, 0, 0);">koswanyso@gmail.com</span> ) သို႔ ပို႔ေပးပါရန္ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ေပး<br />ပို႔ရာမွာ ေပးပို႔လိုက္ေသာ ပို႔သည္မိမိတို႔ကိုယ္ပိုင္ ေရးသားထားျခင္း မရွိပါက ေရးသားသူ၏ အမည္နာမကို ေဖာ္ျပေပးပါ။ ဘေလာ့လိပ္စာႏွင့္တစ္ကြကေလာင္နာမည္<br />အျဖစ္အသံုးျပဳလိုေသာ နာမည္ကိုလည္း တဲြဖက္ေရးသားေပးပါ။ ပို႔ေအာက္တြင္ ေရးသားသူ၏ အမည္ႏွင့္တစ္ကြ ဘေလာ့လိပ္စာကို ထည့္သြင္းေၾကာ္ျငာေပးသြား<br />ပါမည္။ဘေလာ့မေရးသားေသာ သူမ်ားလည္းေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္။<br /><br />ႏိုင္ငံေရးႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ၊ ဘာသာေရးႏွင့္ပက္သက္ျပီး အျငင္းပြားေစႏိုင္ေသာ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရးႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ၊ညစ္ညမ္းေသာ ပို႔မ်ားမေပးပို႔ပါရန္ ၾကိဳတင္ ေမတၲာ<br />ရပ္ခံပါသည္။<br /><br />ဝတၴဳတို၊ေဆာင္းပါး၊သတင္း၊ဓာတ္ပံု၊ကဗ်ာ၊နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာမ်ားႏွင့္ တားျမစ္ခ်က္တြင္မပါေသာ ပို႔မ်ားအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရြးခ်ယ္တင္ျပသြားပါမည္း။<br /><br />ဝက္ဆိုက္တင္မဟုတ္ပဲ ဖိုရမ္ကို စိတ္ဝင္စားသူမ်ားကိုလည္း လိႈက္လဲွစြာၾကိဳဆိုပါသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူငယ္ခ်င္းတို႔မွာလည္း အခုမွ စမ္းတဝါးဝါး စတင္လုပ္ၾကည့္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ မျပည့္စံုတာေလးေတြရွိရင္၊ မတတ္တာေလးေတြရွိရင္ သင္ၾကားျပသ<br />ေပးပါရန္၊ လမ္းညႊန္မႈေလးေတြေပးပါရန္ ႏွင့္ ကူညီေဖးမမႈကို ဝမ္းသာစြာ ကမ္းလွမ္းပါသည္။<br /><br /><br /><div style="text-align: right;">ေလးစားစြာျဖင့္<br /> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"> Mr_Hero</span><br /></div><span id="fullpost"></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-1571499966799706010?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-65339779125928102772008-07-08T18:51:00.000-07:002008-07-08T19:16:37.877-07:00<p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><span style="color: rgb(255, 255, 0);">( ၁ )</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >အဲဒီေန႔က လကြယ္ေန႔။ လလည္း မထြက္ဘူး။ ၾကယ္ေတြလည္း တစ္လံုးမွ မထြက္ဘူး။ ဒီၾကားထဲ</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" > လမ္းမီးေတြကလည္း မလာျပန္ဘူး။ အဲအခ်ိန္မွာ ကားတစ္စင္းက ေမာင္းလာ<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >တယ္။ ကားမီးေတြလည္း ဖြင့္မလာဘူး။ လူတစ္ေယာက္က အဲဒီ ကားေရွ့ကေနျပီး လမ္း<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ျဖတ္ကူးသြားတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့..ထူးဆန္းတာက အဲဒီကားက လမ္းျဖတ္ကူးသြားတဲ့ လူကို<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >မတိုက္မိဘူး။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >( ေမးခြန္း ) ။ဘာျဖစ္လို႔ အဲလိုအေျခအေနမွာေတာင္မွ လူကို ဝင္မတိုက္မိတာလဲ???။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><br /><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><span style="color: rgb(255, 255, 0);">( ၂ )</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >လမ္းတစ္လမ္းေပၚမွာ ဆိုင္ၾကီးတစ္ဆိုင္ရွိတယ္။အဲဒီဆိုင္ထဲကို လူတစ္ေယာက္က ဝင္သြား<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ပါေလေရာ။ အဲဒီလူဝင္သြားျပီး ေနာက္၅မိနစ္တိတိလည္းၾကာေရာဆိုင္ထဲကေနျပီး ဝင္သြား<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >တဲ့လူ ျပန္ထြက္မလာပဲ ေခြးတစ္ေကာင္ျပန္ထြက္လာတယ္တဲ့။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >( ေမးခြန္း ) ။အဲဒါ ဘာဆိုင္လဲ???။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><br /><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><span style="color: rgb(255, 255, 0);">( ၃ )</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတယ္တဲ့။မေမွ်ာ္လင့္ပဲ လမ္း<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >တစ္ေနရာမွာ ကားတစ္စင္းက သားျဖစ္တဲ့သူကို ဝင္တိုက္မိသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အေဖလုပ္တဲ့<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >သူနဲ႔ ကားဆရာ တို႔လည္း သားကို ေဆးရံုပို႔ေပးလိုက္ၾကရတာေပါ့။ အေရးေပၚဌာနမွာ ခြဲစိတ္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ရတယ္။ ခဲြစိတ္ျပီးမွ ခဲြစိတ္ဆရာဝန္ၾကီးက လူနာေကာင္ေလးကို ၾကည့္မိျပီး တအ့ံတၾသေျပာ<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ခ်လိုက္တယ္။ " ဟာ....မင္းဟာ ငါ့သားပဲ။ ဒါေပမဲ့...မင္းအေဖကလည္း ငါမဟုတ္ဘူးတဲ့ "<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >( ေမးခြန္း ) ။ အဲဒီဆရာဝန္ၾကီးနဲ႔ ေကာင္ေလး ဘယ္လိုေတာ္စပ္ၾကပါသလဲ။ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ၾကီးကေကာင္ေလးရဲ႔ ဘာလဲ???။</span></p><div style="text-align: center;"><br /></div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"> </p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><span style="color: rgb(255, 255, 0);">( ၄ )</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >တစ္ခါက ေရတြင္းပ်က္ၾကီးထဲမွာဖားေလးတစ္ေကာင္ျပဳတ္က်ေနတယ္တဲ့။ေရတြင္းရဲ႔ အနက္က</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" > ေပ၃၀ ရွိတယ္။ ဖားေလးလည္း တြင္းေပၚကို ျပန္ေရာက္ဖို႔အတြက္ ခုန္ခုန္ တက္တယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >သူတစ္ခါခုန္တက္ရင္ ၂ေပ ေရာက္တယ္တဲ့။ဒါေပမဲ့ ၁ေပ က ျပန္ျပန္ေလွ်ာက်ေနတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" > အဲလိုနဲ႔ခုန္တက္လာလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖားေလးဟာ ေရတြင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚကိုေရာက္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >သြားတယ္ေလ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> <span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >( ေမးခြန္း ) ။ အေပၚကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ခုန္ခဲ့ရလဲ???</span><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ></span><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ></span></div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"> </p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><span style="color: rgb(255, 255, 0);">( ၅ )</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ငွက္တစ္အုပ္ ျပန္သန္းလာရင္းကိုင္းပင္ေတြေပၚမွာနားၾကတယ္။ အဲလိုနားတဲ့အခါကိုင္းပင္တစ္</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ပင္ကို ငွက္ႏွစ္ေကာင္နားရင္ ကိုင္းပင္တစ္ပင္က ပိုေနတယ္။ ကိုင္းပင္တစ္ပင္ကို ငွက္တစ္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ေကာင္က်စီ နားျပန္ေတာ့လည္း ငွက္တစ္ေကာင္က ပိုေနျပန္ေရာ။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >( ေမးခြန္း ) ။ငွက္ဘယ္ႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ကိုင္းပင္ဘယ္ႏွစ္ပင္လဲ???</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"> </p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"> </p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><span style="color: rgb(255, 255, 0);">( ၆ )</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >လယ္သမားၾကီးတစ္ဦးမွာ ျမင္း( ၁၇ ) ေကာင္ရွိတယ္။ သူ႔မွာသား(၃)ေယာက္ရွိေတာ့..လယ္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >သမားၾကီးက သားေတြကို သူ႔မွာရွိတဲ့ ျမင္းေတြခဲြေပးခ်င္တယ္။ သူေပးခ်င္တာကသားအၾကီး<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ဆံုးကိုေတာ့ ကိုးပံု တစ္ပံု၊ သားအလတ္က်ေတာ့ သံုးပံုတစ္ပံု နဲ႔ အငယ္ဆံုးသားကိုႏွစ္ပံုပံုရင္ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >တစ္ပံုေပးခ်င္တယ္။ လယ္သမားၾကီး ခမ်ာခဲြေဝမေပးတတ္လို႔အၾကံခက္ေနတယ္တဲ့။သင္က <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >လယ္သမားၾကီးကိုကူညီျပီးသူ႔စိတ္တိုင္းက် ခြဲေဝေပးလိုက္ပါ။ ဘယ္လိုခဲြေဝလိုက္တယ္ဆို</span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >တာ<o:p></o:p>ေလးကိုလည္း လယ္သမားၾကီးနားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေပးလိုက္ပါဦး။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >( ေမးခြန္း ၁<span style=""> </span>)။သားအၾကီးက ျမင္းဘယ္ႏွစ္ေကာင္ရလဲ။???<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >( ေမးခြန္း ၂ ) ။သားအလတ္က<span style=""> </span>ျမင္းဘယ္ႏွစ္ေကာင္ရလဲ။???<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >( ေမးခြန္း ၃ ) ။သားအငယ္က<span style=""> </span>ျမင္းဘယ္ႏွစ္ေကာင္ရလဲ။???</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"> </p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><span style="color: rgb(255, 255, 0);">( ၇ )</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >တစ္ခါက အနက္ေရာင္တိုင္းျပည္နဲ႔ အျဖဴေရာင္တိုင္းျပည္ဆိုျပီးရွိတယ္။ အနက္ေရာင္တိုင္း</span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ျပည္<o:p></o:p>က အျဖဴေရာင္တိုင္းျပည္ကုိ သိမ္းပိုက္ဖို႔ ၾကံစည္ေနၾကတယ္။ အဲလိုနဲ႔ သူတို႔ဟာ</span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ေက်ာက္စိမ္းတံုး<o:p></o:p>ၾကီးတစ္တံုးကိုယူျပီး အျဖဴေရာင္တိုင္းျပည္ကို ေရာက္လာၾကတယ္။ တစ္</span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ကယ္လို႔ အျဖဴေရာင္<o:p></o:p>တုိင္းျပည္မွာ ရွိတဲ့ ပညာရွိေတြဟာ အဲဒီ ေက်ာက္စိမ္းတံုးၾကီးကို မထိ</span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ရ မကုိင္ရပဲ အေလးခ်ိန္<o:p></o:p>ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာ ေျပာျပရမယ္တဲ့။ သူတို႔ ခ်ိန္ၾကည့္လို႔<br /></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >မွန္တယ္ဆိုရင္စစ္မတိုက္<o:p></o:p>ပဲေက်ာက္စိမ္းတံုးကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးခဲ့မယ္။ အကယ္၍<br /></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >မွားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အျဖဴ<o:p></o:p>ေရာင္တိုင္းျပည္ကို စစ္ေၾကျငာျပီး သိမ္းပိုက္မယ္လို႔ ေျပာၾက</span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >တယ္။နန္းတြင္းမွာရွိတဲ့ ပညာရွိ<o:p></o:p>ေတြလည္း အျမင္နဲ႔ၾကည့္ျပီးေက်ာက္စိမ္းတံုးအေလးခ်ိန္<br /></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ဘယ္ေလာက္ရွိပါတယ္လို႔ မေျပာျပ<o:p></o:p>ႏိုင္ပဲရွိေနတုန္း ဘုရင့္သမီးေတာ္ေလးက ေက်ာက္စိမ္း</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >တံုးရဲ႔ အေလးခ်ိန္ကိ္ိုေျပာျပလိုက္တယ္တဲ့။ သမီးေတာ္ေလးက ေက်ာက္စိမ္ူတံုးအေလးခ်ိန္</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ကို ဘယ္လိုေျပာလိုက္လို႔အနက္ေရာင္ တိုင္းျပည္က သူေတြဟာ ေက်ာက္စိမ္းတံုးၾကီးကို<br /></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ထားျပီး သူတို႔တိုင္းျပည္သူတို႔ျပန္သြားၾက<o:p></o:p>တယ္တဲ့။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >(ေမးခြန္း)။ဘုရင့္သမီးေတာ္ေလးဟာေက်ာက္စိမ္းတံုးအေလးခ်ိန္ကိုို</span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ဘယ္ေလာက္ရွိ<br />တယ္<o:p></o:p>လို႔ ေျပာလိုက္သလဲ။??? သင္ဆိုရင္ေရာ ဘယ္လိုေျပာမလဲ???။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"> </p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><span style="color: rgb(255, 255, 0);">( ၈ )</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ရွိတယ္။ သစ္ပင္ရဲ႔ ေအာက္မွာငုတ္တိုင္တစ္တိုင္စိုက္ထားတယ္။ငုတ္တိုင္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ရဲ႔ ေရွ့ ေပ(၁၀၀) အကြာမွာျမက္ခင္းၾကီးတစ္ခုရွိတယ္။သစ္ပင္ရဲ႔ေအာက္မွာဆိတ္တစ္ေကာင္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ကို ၾကိဳးခ်ည္ထားတယ္တဲ့။ ၾကိဳးအရွည္ကေတာ့ေပ ( ၅၀ ) ပဲရွိတယ္။ အဲဒီ ၾကိဳးခ်ည္ထားတဲ့<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ဆိတ္ဟာ သူ႔ေရွ့မွာရွိတဲ့ ျမက္ေတြကို ဘယ္လိုသြားစားမလဲ။???<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"><br /></div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"> </p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ငယ္ငယ္က ေမးခဲ့ဘူးသမွ်ထဲက မွတ္မိသမွ်ေလးေတြကို ျပန္လည္ ေဝမွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" > ကၽြန္ေတာ္လိုပဲ ဥာဏ္စမ္းေလးေတြကို စိတ္ဝင္စားၾကမဲ့ သူေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" > အဓိပါၸယ္ရွိတာ၊ မရွိတာထက္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေလးေတြျဖစ္ေပၚေစဖို႔အတြက္ပါပဲ။အေျဖေလးေတြကို<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >c-box ေလးမွာ ေျဖသြားႏိုင္ပါတယ္။ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ။အေျဖေတြကိုေတာ့ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >ေနာက္ေန႔မွ ေျပာျပသြားပါ့မယ္။ တစ္ခါတည္း ေျပာလိုက္ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ နည္းသြားမွာ<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> <span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >စိုးလို႔ပါ။အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ။</span></div><p class="MsoNormal" style="margin-right: 116.75pt; text-align: center;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-6533977912592810277?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-78416638729994391322008-05-01T08:12:00.001-07:002008-05-02T13:02:44.425-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://h1.ripway.com/koswanyso/6.JPG%20"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://h1.ripway.com/koswanyso/6.JPG" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://h1.ripway.com/koswanyso/laypyu7.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://h1.ripway.com/koswanyso/laypyu7.JPG" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://h1.ripway.com/koswanyso/1.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://h1.ripway.com/koswanyso/1.JPG" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://h1.ripway.com/koswanyso/2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://h1.ripway.com/koswanyso/2.JPG" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://h1.ripway.com/koswanyso/4.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://h1.ripway.com/koswanyso/4.JPG" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://h1.ripway.com/koswanyso/3.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://h1.ripway.com/koswanyso/3.JPG" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://h1.ripway.com/koswanyso/5.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://h1.ripway.com/koswanyso/5.JPG" alt="" border="0" /></a></div><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">ကိုေလးျဖဴ ဘယ္တုန္းက မႏၱေလးမွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာလဲ?<br />ကိုေလးျဖဴ ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘယ္သူေတြလဲ?<br />ေရႊျပည္ေအး အေဆာင္မွာ တစ္ကယ္ပဲသရဲရွိတာလား?<br />သစၥာေဆာင္ေရွ႔မွာပဲ သီခ်င္းဆိုၾကတာလား?<br />မိန္းကေလးအေဆာင္ေတြေရွ႔မွာ ဂစ္တာတီးတဲ့ အဖဲြ႔ေတြခ်င္း ဘယ္လိုနားလည္မႈေလးေတြ ရွိၾကသလဲ?<br />အဆိုေတာ္ ဝိုင္ဝိုင္းနဲ႔ ေက်ာင္းေနဖက္လား?<br />ဟယ္ရီလင္းရဲ႔ ဟယ္ရီလင္း အေခြမွာ ကိုေလးျဖဴ ပါဝင္ကူညီခဲ့လား?<br />ကိုေလးျဖဴတို႔ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းက အခု ေျခာက္ၾကိဳးကေဝလို႔ ေခၚေနၾကတဲ့ ခ်စ္စမ္းေမာင္နဲ႔ သိေနၾကျပီလား?<br />ကိုေလးျဖဴရဲ႔ အခု အိမ္ေထာင္ဖက္က ေက်ာင္းသားဘဝက ခ်စ္သူပဲလား?<br />အေဆာင္မွာ ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္လိုေနၾကသလဲ?<br />ကြၽန္ေတာ္တို႔ မသိလိုက္တဲ့၊ မမွီလိုက္တဲ့ ေခတ္က ေက်ာင္းသားဘဝေလးေတြ ၊ လြမ္းေမာစရာေလးေတြ ၊ေပ်ာ္စရာေလးေတြကို သိခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေပၚဦးသစ္ ရဲ႔<span style="font-weight: bold;"><a href="http://h1.ripway.com/koswanyso/DaysI_veBeenTogetherWithLayPhyu.rar"> <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> <blink>"ကြၽန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ေလးျဖဴ"</blink></span></a></span><http: com="" koswanyso="" rar=""><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> </span> ကို ဖတ္ၾကည္လုိက္ေတာ့ဗ်ာ။<br /><br /></http:></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-7841663872999439132?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-39221837853807872162008-04-29T14:02:00.003-07:002008-07-09T16:35:09.223-07:00<div style="text-align: justify;">မေန႔က ကြၽန္ေတာ္ နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရစၾကိဳက သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ထမင္းအတူတူ<br />စားျဖစ္ၾကတယ္။ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ အဲလို နယ္သား ၃ေကာင္ အတူတူစုျပီး စားျပီဆိုလို႔<br />ကေတာ့ ထမင္းစားျပီးလည္း မထေတာ့ဘူး။ စကားေတြ ဆက္ေျပာေနတတ္ၾကတာဗ်။<br />အဲလိုဆိုေတာ့ ဇြန္းနဲ႔စားရင္ ျပႆနာမရွိဘူးေပါ့။ ဒီတိုင္း လက္နဲ႔စားလို႔ကေတာ့ လက္က<br />ထမင္း ေျခာက္ေရာပဲ။<br /><br />ေအာ္..ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ အတူသူငယ္ခ်င္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔အေၾကာင္းေလးေတြေျပာထားမယ္ေနာ္။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္-လုပ္ခ်င္တာထက္ လုပ္သင့္တာေတြၾကီး ဦးစားမေပးတတ္သူ။ လုပ္သင့္တာကို<br />လုပ္သလို၊လုပ္ခ်င္တာကိုလည္း လုပ္တတ္သူ။လုပ္သင့္တာေတြခ်ည္းလုပ္ျပီး ရလာမယ့္<br />အက်ိဳးထက္ လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္လိုက္ရလို႔ခံစားရမယ့္ ခံစားခ်က္ မတန္ဘူးထင္ရင္ လုပ္<br />ခ်င္တာလုပ္ျပစ္လိုက္ျပီး ရလာမယ့္၊ျဖစ္လာမယ့္အရာကို ငါလုပ္ခ်င္တာလုပ္လိုက္ရတယ္<br />ဆိုတာနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္လဲွလွယ္တတ္သူ။<br /><br />နယ္သား ( ၁ )-လုပ္ခ်င္တာထက္ လုပ္သင့္တာကို ဦးစားေပးျပီး...ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အခ်ိန္နဲ႔<br />အမွ် ထိန္းခ်ဳပ္ေနတတ္သူ။စည္းကမ္းေတြ၊ဇယားေတြနဲ႔ မိမိကိုယ္ကို self control လုပ္ႏိုင္<br />စြမ္းရွိေအာင္ၾကိဳးစားေနသူ။<br /><br />နယ္သား ( ၂ )-ဘဝကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနမယ္။ အပူအပင္မရွိႇ၊ ျဖစ္လာတဲ့အေပၚမွာမီးစင္ၾကည့္<br />့္ကတတ္သူ။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြခ်ည္း လုပ္ျပီး ျဖစ္လာတာကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး လက္ခံတတ္သူ။<br /><br />ဒါဆို...ကြၽန္ေတာ့္တို႔ရဲ႔ စကားဝိုင္းေလးကို စလို႔ရျပီေပါ့။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္တို႔ေျပာတဲ့ထဲမွာ ဟုတ္တာေတြ ပါသလို ၊မဟုတ္တာေတလည္း ပါတယ္။ အဲလို<br />ေျပာၾကရင္းနဲ႔ ဘယ္လိုကေနဘယ္လိုစကားဆက္စပ္သြားတယ္ မသိပါဘူး။ ျမန္မာကို ျပန္<br />ရင္ ( issue ) ေကြ်းမယ့္ထမင္းကို ပဲ စားမယ္ဆိုျပီး နယ္သား ( ၁ ) ကေျပာပါေလေရာ။<br />ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ က်န္တဲ့တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔သိတဲ့ ထမင္းဆိုင္<br />ေလးမွာ လခေပးစားမယ္ေပါ့။ အခုဆို ထမင္းႏွစ္နပ္ကို ၃၀၀၀၀ ေလာက္ေတာ ့ေပးရမယ္<br />ေနာ္ဆိုျပီး စိတ္ကူးဖဲေတြ ရိုက္ေနၾကတယ္။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္နဲ႔အတူ ထမင္းကို အျပင္မွာ စားမယ္ဆိုတဲ့နယ္သား(၂)က..."ေသရင္.ကိုယ့္<br />ေနာက္ပါမွာတစ္ခုမွ မရွိဘူး။ေနရတုန္းေလးမွာေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနမယ္။ေကာင္းေကာင္းစားမယ္"<br />တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ႔လိုမဟုတ္ေတာင္ သူ႔ေလာက္နီးနီးလက္ခံထားေတာ့ ေထာက္ခံ<br />ေပးလိုက္တာေပါ့။ "ဟုတ္တယ္..ဘဝမွာ လုပ္သင့္တာေတြခ်ည္းလုပ္ျပီးေတာ့ ရလာမယ့္<br />အက်ိဳးထက္ ..ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ရလို႔ ခံစားရမယ့္ခံစားခ်က္မတန္ဘူးထင္လို႔ က<br />ေတာ့ ငါကေတာ့ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ျပီး ျဖစ္လာမဲ့အရာကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံလိုိက္<br />မယ္ကြာ. အဲေတာ့ စားမယ္"ဆိုျပီး ေျပာေတာ့ နယ္သား ( ၂ ) ကလည္း"Right ..right ..<br />သဲေလးright ..သဲေလးright"ဆိုျပီး အားေပးတယ္။<br /><br />နယ္သား( ၁ ) _"ငါကေတာ့ မစားဘူး။ေကြၽးတာပဲစားမယ္။မင္းတို႔ ေျပာသလိုဆို မင္းတို႔<br />မွာ self control ဆိုတာမရွိေတာ့ဘူးေပါ့။လုပ္ခ်င္တာေတြခ်ည္းလုပ္ေနရမယ္ဆိုရင္လည္း<br />မဟုတ္ေသးဘူးေလကြာ။"<br /><br />ကြၽန္ေတာ္_"အာ..မင္းကလည္းဘဝပ်က္ေအာင္ေတာ့လုပ္မလားဟ..ျပီးေတာ့မင္းေျပာတဲ့<br />self control ဆိုတာလည္းဒီအသက္..ဒီအေျခေန ေရာက္လာတဲ့ လူတိုင္းမွာ ရွိၾကတာပဲ<br />ေပါ့ .. အနည္းအမ်ားပဲ ကြာတာပါ။မင္းေျပာတာဟုတ္ပါတယ္။မင္းက မင္းကိုမင္းထိန္းခ်ဳပ္<br />ႏိုင္တယ္။ ေမာင္ရွင္ ( နယ္သား ၂ ) နဲ႔ ငါကေတာ့ မင္းလိုမလုပ္ႏိုင္ဘူး။အဲေတာ့.၃၀၀၀၀<br />နဲ႔ လုပ္ခ်င္တာမလုပ္ရလို႔ စိတ္ညစ္ေနရမွာနဲ႔ စာရင္ အဲဒီပိုက္ဆံ အကုန္ခံျပီး လဲမယ္ကြာ။"<br /><br />နယ္သား ( ၂ ) _"Right ..right ..သဲေလး right ...သဲေလး right"<br /><br />နယ္သား ( ၁ )_"ေအးပါ အခုသာ ၃၀၀၀၀လို႔ေျပာတာပါ။ ျပန္ေရာက္ေတာ့ မင္းတို႔ကအဲဒီ<br />တစ္ခုတည္းပဲ သံုးမွာလား???တျခားဟာေတြ မသံုးေတာ့ဘူးလား??? ေရွ႔ေရးဆိုတာ ရွိ<br />ေသးတယ္ေလ။"<br /><br />နယ္သား ( ၂ ) _"မသိဘူး..ငါကေတာ့စားမွာပဲ။ ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္.ျပီးမွ မီးစင္ၾကည့္ကမယ္။<br />ေသရင္ ကိုယ့္ေနာက္တစ္ခုမွ ပါတာ မဟုတ္ဘူး။"<br /><br />ကြၽန္ေတာ္_"ေမာင္ရွင္ေျပာတာလည္း ဟုတ္တယ္။ ကိုစိုးေဌးရာ(နယ္သား၁)မင္းကလည္း<br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ မသဒၶါဘူးလား???မင္းေျပာသလို ၃၀၀၀၀ဆိုတာအခုအေနအထား<br />နဲ႔ဆို စားႏိုင္တယ္လို႔ေျပာတာေလ..ဒါေပမဲ့ ငါတို႔ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲဒီ ၃၀၀၀၀က ငါ့<br />ဘဝပ်က္ေလာက္ေအာ္တန္ဖိုးၾကီးေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ငါလည္းဘယ္စားမလဲ။အေျခအေန<br />နဲ႔ အခ်ိန္အခါအရေပါ့။ ငါ့ ညီေတြ၊ညီမေတြ အတြက္ အဲဒီ၃၀၀၀၀ကို ထမင္းမစားပဲက်ဴရွင္<br />ထားရမယ္ဆို ငါဘယ္စားမလဲ။ရႈပ္ပါတယ္ကြာ..အခုေလာေလာဆယ္ စားမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္<br />ထားတယ္ ..ဒါပဲ။<br /><br />နယ္သား ( ၂ ) _"သဲေလး right ...ခ်ိဳၾကီး right"<br />"ဘာေတြ ေတြးပူေနတာလဲကြာ။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သူ႔ဘာသာ အဆင္ေျပသြားမွာေပါ့။<br />ငါကေတာ့ မပူဘူး။ ျဖစ္လာမွပဲလုပ္္မယ္။ဘဝလည္း မလုပ္လို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆို ၾကိဳးစား<br />ရမွာ၊လုပ္ရမွာေပါ့။ျဖစ္သြားမွာပါ။"<br /><br />နယ္သား ( ၁ )_"အဲလို မေျပာနဲ႔ ေမာင္ရွင္၊ မင္းဟာက ကံကို ပံုခ်လြန္းတယ္။ ကံဆိုတာ<br />လူက လုပ္တာပါကြာ။ မလုပ္ရင္မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုမွလုပ္မယ္ဆို မင္းတို႔ကအားပုန္းေတြကို<br />အသံုးမခ်ေတာ့ပဲ ေနာက္ဆံုးမွ သံုးေတာ့မွာလား??? "<br /><br />ကြၽန္ေတာ္_"ဘယ္လို.ဘယ္လို ကိုစိုးေဌး???ဘာလဲဟ အားပုန္း??? "<br /><br />အဲလို ေမးလိုက္ေတာ့ နယ္သား ( ၁ ) လည္းသူဖတ္ထားတဲ့စာတိုေပစေလးေတြကိုေျပာျပ<br />လို႔ရျပီ။ မသိရင္မွတ္ထားဆိုတဲ့အထာနဲ႔ ...<br /><br />"ဒီလိုကြ...ဟိုးအရင္တုန္းက အိႏၵိယက ရြာေလးတစ္ရြာအနီးမွာ..ေသာင္းက်န္းသူ၊ သူပုန္<br />ေတြဆုိးသြမ္းေနတယ္တဲ့။ သူတို႔က ရြာရဲ႔ အျပင္မွာရွိတဲ့ ေတာအုပ္ထဲမွာေနၾကေတာ့<br />ရြာသူ/သားေတြလည္း ေတာထဲကို ထင္းေခြမသြားရဲၾကဘူးေပါ့ကြာ။တစ္ေန႔ေတာ့ ရြာသား<br />တစ္ေယာက္က အရဲစြန္႔ျပီး အဲဒီေတာထဲကိ ုထင္းေခြသြားတယ္။ အဲဒီမွာ ေသာင္းက်န္းသူ<br />ေတြက သူ႔ကိုဖမ္းမိသြားတယ္။အစကေတာ့ သူ႔ကို ဒီတိုင္း သတ္ပစ္မယ္ေပါ့ ။ ေနာက္က်မွ<br />ေသာင္းက်န္းသူေတြထဲကတစ္ေယာက္ထြက္လာတယ္။အဲဒီသူကအရမ္းအေျပးျမန္တဲ့သူ<br />၊သူ႔ကို ဘယ္သူမွ မွီေအာင္ မေျပးႏိုင္ဘူး။ သူကေျပာတယ္.ထင္းေခြသမားကို ခ်န္႔စ္ေပးတဲ့<br />အေနနဲ႔ေျပးခိုင္းတယ္။တကယ္လို႔ ရြာစည္းရိုးေရာက္ေအာင္ေျပးႏိုင္မယ္ဆို လႊတ္ေပးမယ္<br />တဲ့။မေရာက္ခင္ လမ္းမွာတင္ မွီတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အသတ္ခံရမယ္ဆိုျပီး ထင္းေခြသမားကို<br />အရင္ေျပးခုိင္းျပီး သူကေနာက္ကလုိက္တယ္။ဒါေပမဲ့ အ့ံအားသင့္ေလာက္ေအာင္ အရမ္း<br />အေျပးျမန္္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ေသာင္းက်န္းသူမမွီေအာင္ကိုပဲ ထင္းေခြသမားက ေျပးႏိုင္ျပီး<br />လြတ္သြားေတာ့ က်န္တဲ့ေသာင္းက်န္းသူေတြက အေျပးျမန္ပါတယ္ဆိုတဲ့ သူကိုဝိုင္းျပီး<br />ေလွာင္ျပၾကတယ္။အေျပးျမန္တဲ့ ေသာင္းက်န္းသူကလည္းဘာမွမျဖစ္သလိုျပန္ေျပာလိုက္<br />တယ္။ ေအး...ငါေျပးတယ္ဆိုတာအေပ်ာ္သေဘာျဖစ္ေပမဲ့ထင္းေခြသမားအတြက္ကေတာ့<br />အသက္နဲ႔ ရင္းျပီး ေျပးရတာဆိုေတာ့ သူ႔မွာရွိတဲ့အားပုန္းေတြ ထြက္လာျပီးလြတ္သြားတာ<br />တဲ့"<br /><br />ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ နယ္သား( ၂ ) တို႔ေတြငိုင္သြားတယ္။ နယ္သား ( ၁ ) က ဆက္ေျပာတယ္။<br />"အဲလိုပဲ မင္းတို႔လည္း အသက္အႏၱရာယ္ၾကံဳမွ၊ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္က်မွ မင္းတို႔ရဲ႔အားပုန္း<br />ေတြကို ထုတ္ျပီးသံုးမွာလားတဲ့"<br /><br />ကြၽန္ေတာ္ ေတြေဝသြားတယ္။ေတာ္ေတာ္ေလးလည္းစဥ္းစားၾကည့္လိုက္တယ္။ကြၽန္ေတာ္<br />လည္း ဘဝမွာ ထိပ္ဆံုးမွာသာ မရွိခဲ့ေပမဲ့အလယ္အလတ္ေတာ့မကခဲ့ပါဘူး။ကိုယ့္ကိုကိုယ္<br />ဥာဏ္ေကာင္းတယ္။ မလုပ္ခ်င္လို႔ပါကြာ။ ငါလုပ္ရင္ခဏပါပဲ။ကံေကာင္းျခင္းအေနနဲ႔လည္း<br />ဘယ္ေနရာမဆို သူမ်ားထက္ေနာက္မက်ခဲ့ေတာ့အခုလိုေနရတာ၊ျဖစ္ေနတာကိုပဲကိုယ့္ကို<br />ိုကိုယ္အဟုတ္ၾကီးလို႔ထင္ခဲ့တယ္။ကြၽန္ေတာ္ထက္ေတာင္မွ နယ္သား(၂)ဆိုတဲ့ေကာင္က<br />ဥာဏ္ေကာင္းေသးတယ္။ ပိုျပီးေတာ္ေသးတယ္ ။ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုေျပာျပသြားတဲ့နယ္သား<br />(၁) ကေတာ့ အရမ္းၾကီးဥာဏ္မေကာင္းဘူးဆိုေပမဲ့ သူ႔မွာ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ လံု႔လ<br />ဝိရိယ က ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ေအာင္ ကြာျခားတယ္။ ဘယ္သူမဆို<br />ကိုယ့္ကိုကုိယ္ေတာ့ ကိုယ္ဘာေကာင္လဲဆိုတာသိၾကပါတယ္။ အဲလိုသိလို႔လည္း ဥာဏ္<br />္ေကာင္းတဲ့သူ၊ ပါရမီရွိတဲ့သူေတြကရပါေသးတယ္ကြာ။ငါ့အတြက္အခ်ိန္ေလးဘယ္ေလာက္<br />ရရင္ေတာင္မွလုပ္လို႔ရပါတယ္ဆိုျပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြကိုအလကားသံုးပစ္တတ္ၾကတယ္။<br />ျပီးေတာ့ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြပိုဆိုးေသးတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာမဆိုေအးေအး<br />ေဆးေဆးေနခ်င္ၾကတယ္။မဇိိၹမပရိပတာဆိုတဲ ့ျမတ္ဗုဒၶရဲ႔ ဆိုစကားအတိုင္းလည္း ဘယ္<br />ေနရာမွာမဆို အလယ္အလတ္မွာပဲေကာင္းတယ္လို႔ခံယူထားၾကတယ္။ဘယ္ေနရာမွာမဆို<br />မိမိတို႔မွာရွိတဲ့ ကာယအား၊ဥာဏအားေတြကို အကုန္ထုတ္မသံုးၾကဘူး။ နည္းနည္းေလး<br />အားစိုက္လိုက္လို႔မွ အဆင္မေျပဘူးဆိုကံမေကာင္းဘူး။မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ႔<br />အရႈံးေပးတတ္ၾကေသးတယ္။ ျပီးေတာ့.တကယ္ၾကိဳးစားျပီးေအာင္ျမင္ေနတဲ့ သူေတြကို<br />လည္း သူတို႔ ဘာေၾကာင့္အခုလို ေအာင္ျမင္ေနတာလည္းဆိုတဲ ့ေမးခြန္းထက္ခ်မ္းသာမွာ<br />ေပါ့ သူတို႔က ဘယ္လိုကို၊ဘယ္ညာကိုဆိုျပီးပဲ မေကာင္းတဲ့ အေတြးေတြကို ေရွ႔တန္းတင္<br />တတ္ၾကတယ္။ အားပုန္းေတြကို ထုတ္သံုးၾကဖို႔ ေနေနသာစိုက္ထုတ္ေနရတဲ့ အားေတြကို<br />ုေတာင္ ဘယ္လိုသက္သာေအာင္ လုပ္ရမလဲဆိုျပီးသာေတြးေနတတ္ၾကေတာ့ မခက္ေပ<br />ဘူးလား။ တစ္ခ်ိန္ကအေမရိကန္လုပ္ငန္းစံုသူေဌးၾကီးဟင္နရီကိုင္ဇာေျပာဘူးတဲ့ စကား<br />ေလးတစ္ခြန္းကလည္း အားပုန္းေတြကို ထုတ္သံုးဖို႔ေျပာတဲ့ စကားေလးပါ။<br /></div>"လူအမ်ားစုတို႔သည္ မိမိတို႔မွာရွိသည့္ တီထြင္ၾကံဆမႈစြမ္းရည္ႏွင့္အလုပ္လုပ္ႏိုင္မႈစြမ္းရည္<br />တို႔၏ ဆယ္ပံု တစ္ပံု မွ်ေလာက္ကိုသာ အသံုးျပဳေနၾကသည္။အကယ္၍ မိမိစြမ္းအား ရွိသ<br />မွ်သာ ျပည့္ျပည့္ဝဝ အသံုးခ်မည္ဆိုပါက မိမိ၏ စြမ္းေဆာင္ေအာင္ျမင္မႈမ်ားအတြက္ မိမိ<br />ကိုယ္တိုင္ပင္ အံ့အားသင့္ရလိမ့္မည္ " လို႔ ေျပာခဲ့ဘူးတယ္။<br /><br />ဟုတ္လည္းဟုုတ္တယ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အားလံုးနီးပါးကိုယ့္မွာရွိတဲ့အားပုန္းေတြကိုဘာျဖစ္လို႔<br />ထုတ္မသံုးၾကတာလဲ???<br /><br />တစ္ခ်ိဳ႔က သိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့ မသိၾကဘူး။ သိတဲ့လူကလည္း အသိကိုအသိအတု္ိင္း<br />ထားျပီး လက္ေတြ႔ မသံုးသလို ၊ မသိတဲ့ သူေတြကလည္း သိေအာင္မၾကိဳးစားၾကဘူးေလ။<br />အဲေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ျပီး...ေမးၾကည့္ပါဦး။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">အားပုန္းေတြကို ထုတ္သံုးဖူးလားလို႔???</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">တစ္ကယ္ပဲ ျဖစ္လာမွ မီးစင္ၾကည့္ကမွာလား???</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">အလယ္အလတ္ဆိုတဲ့ ဘဝမွာပဲ ေက်နပ္ႏိုင္ျပီး ၊ ေနသြားႏိုင္ျပီလား???<br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">*********</span></span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><br /></span></div><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-3922183785380787216?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-33971930953561487842008-04-26T07:37:00.000-07:002008-07-13T04:29:00.800-07:00<div style="text-align: justify;">ကြၽန္ေတာ္လား ? မေကြးတိုင္း၊ ေရစၾကိဳျမိဳ႔ကပါ။ ေရစၾကိဳ ကို . ဟိုး...အရင္တုန္းက မဟာဂါမ ေျမာင္းတူး ေရစၾကိဳလို႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္တဲ့။<br />အဓိပၸါယ္ကေတာ့ မဟာဆိုတာ ၾကီးမားေသာ၊ ဂါမက ရာမ အကို၊ အားလံုးေပါင္းလိုက္ေတာ့ ( ခ်င္းတြင္းျမစ္ကို စတင္တူးေဖာ္ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႔ ) ေပါ့ဗ်ာ..ဟီးဟီး ေသခ်ာမသိလို႔ ေဖာလိုက္တာ။ ေအာ္ ..ျပီးေတာ့ စကားေတာင္စားထဲကေလ ပခန္းသားဆိုတာေလ..အင္းေပါ့ အဲဒါ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႔နယ္ထဲကပဲ။ ၾကြားစရာ မရွိ၊ ရွိတာလိုက္ၾကြားလိုက္တာ။ အဘိုးကေျပာဘူးတယ္ ..အဲဒီထဲက ပခန္းသားဆိုတာ အဘိုး ရဲ႔ အဘိုး နဲ႔ က်ည္းသား ရိုက္ဖက္ေတြတဲ့။ ( စကားခ်ပ္..ဟီးဟီး ) ။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">*********<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ကြၽန္ေတာ့္ကို ေမြးမဲ့ေန႔က သိတယ္မလား။ ထူးျခားတဲ့ပါရမီရွင္ၾကီးေတြေမြးရင္ အတိတ္နမိတ္ ေတြ ျပတယ္ေလ။ အဲလိုပဲကြၽန္ေတာ့္တုန္းကလည္း နိမိတ္ျပတယ္တဲ့။ အေမ့ ပါးစပ္ကေနျပီး " အေဖၾကီးေရ..နာတယ္..နာတယ္။ ေမြးေတာ့မယ္ ထင္တယ္ေတာ့လို႔ ေျပာခဲ့တယ္ " လို႔ အေဖက ျပန္ေျပာဘူးတယ္။ အဲလို အတိတ္ေတြ နိမိတ္ေတြနဲ႔ ေမြးလာတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို နာမည္ေပးဖို႔အတြက္ သာမန္ပုဂၢိဳလ္နဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူးဆိုျပီး မင္းသိခိ ၤနဲ႔ စံဇာနည္ဘို ကို ေခၚျပီးေရြးခိုင္းခဲ့ၾကတယ္တဲ့။ သူတို႔လည္း ကိုယ္စြမ္း ၊ ဥာဏ္စြမ္း ရွိသေလာက္ ၾကိဳးစားတြက္ခ်က္ျပီး အေကာင္းဆံုးလို႔ ယူဆရတဲ့ နာမည္ေတြ ေရြးေပးခဲ့တယ္။အဲဒီ နာမည္ေတြအားလံုးကို အဘက မၾကိဳက္ဘူးဆိုျပီး သူကိုယ္တိုင္ပဲ အခုလက္ရွိနာမည္ကို မွည့္ေပးခဲ့တာ။ ကြၽန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကဆို အေဖနဲ႔အေမက အိမ္မွာကပ္တယ္ကို မရွိဘူး၊ ေလွ်ာက္လည္ေနၾကတာ ( ဟီးဟီး မဟုတ္ဘူးေနာ္ ) ။ တျခားျမိဳ႔ရြာေတြမွာ ေဈးသြားေရာင္းၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ သူတို႔နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေခၚသြားျပီး ..တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ အဘိုး၊ အဘြား ( အေမရဲ႔ မိဘ ႏွစ္ပါး )ေတြနဲ႔ ထားခဲ့ရတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">*********<br /></div><br />သားအခ်စ္၊ ေျမးအႏွစ္ဆိုသလို ေျမးဦးျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို အဘြားက အရမ္းခ်စ္တယ္ ။ ကြၽန္ေတာ့ကလည္း ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတာ ပါပါတယ္။( အဟီး )။ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္က နည္းနည္းေတာ့ ပ်င္းတယ္ဗ်။ အခု ၾကီးလာမွသာ ကိုယ့္ အသိ စိတ္ေလးနဲ႔ကိုယ္ ျပင္<br />လိုက္လို႔ သံုးစားမရေအာင္ ပ်င္းသြားတာ ( အဟား )။ ဘယ္လို ပ်င္းသလဲဆိုေတာ့ ငိုရမွာကို ပ်င္းလို႔ကို မငိုခဲ့ဘူး။ လူၾကီးေတြကေတာ့ခ်ီးက်ဴးခ်င္ ၊ ၾကြားခ်င္ၾကေတာ့ ."ဟယ္ ဒီကေလးက ေတာ္ေတာ္သေႏၵေကာင္းတာပဲ။ ငိုတာကို မေတြ႔ရဘူး " လို႔ ေျပာၾကတာေပါ့ဗ်ာ။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">*********<br />မဟာ=ၾကီးမားေသာ ၊ ဂါမ= ရြာ ၊ မဟာဂါမ = ရြာၾကီး<br />လို႔ အမည္ရွိပါတယ္လို႔ ေစတနာရွိတဲ့ ေစတနာဆိုတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကေနျပီး ဆီေဘာက္မွာ ေျပာၾကားသြားပါသည္။<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္။</span><br /></div></div><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-3397193095356148784?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-62215908179652450672008-04-25T08:36:00.000-07:002008-04-25T09:21:45.335-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SBID3xh4n_I/AAAAAAAAARw/tr63x6Ki-gs/s1600-h/66kc.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SBID3xh4n_I/AAAAAAAAARw/tr63x6Ki-gs/s320/66kc.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193217577034751986" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SBIDIhh4n-I/AAAAAAAAARo/wcFTr6nDwZ0/s1600-h/59ud.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoths/SBIDIhh4n-I/AAAAAAAAARo/wcFTr6nDwZ0/s320/59ud.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193216765285933026" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_F5duJfyoths/SBICqBh4n9I/AAAAAAAAARg/ZydoHc00BBA/s1600-h/45fd.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_F5duJfyoths/SBICqBh4n9I/AAAAAAAAARg/ZydoHc00BBA/s320/45fd.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193216241299922898" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SBICdxh4n8I/AAAAAAAAARY/po6wkXSt7DQ/s1600-h/37ip1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SBICdxh4n8I/AAAAAAAAARY/po6wkXSt7DQ/s320/37ip1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193216030846525378" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SBICHxh4n7I/AAAAAAAAARQ/H3wIVYcws1Y/s1600-h/29yb.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SBICHxh4n7I/AAAAAAAAARQ/H3wIVYcws1Y/s320/29yb.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193215652889403314" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SBIBsxh4n5I/AAAAAAAAARE/z_NSN6Rlspg/s1600-h/17ab3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_F5duJfyoths/SBIBsxh4n5I/AAAAAAAAARE/z_NSN6Rlspg/s320/17ab3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193215189032935314" border="0" /></a><br /><br /><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-6221590817965245067?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-62691780943564223832008-04-24T10:56:00.000-07:002008-04-24T11:22:27.865-07:00<div style="text-align: center;"><span id="fullpost">သူမ်ားေတြလို</span><br /><span id="fullpost">အေမ... <span style="color: rgb(255, 255, 51);">ပညာမတတ</span>္ခဲ့ေပမဲ့...</span><br /><span id="fullpost">ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ပညာတတ္ေအာင္</span><br /><span id="fullpost">သင္ေပးခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">သူမ်ားေတြလို </span><br /><span id="fullpost">အေမ...<span style="color: rgb(51, 102, 255);">မခ်မ္းသာ</span>ခဲ့ေပမဲ့...</span><br /><span id="fullpost">ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို မ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္</span><br /><span id="fullpost">ထားေပးခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">သူမ်ားေတြလို</span><br /><span id="fullpost">အေမ့မွာ... <span style="color: rgb(51, 255, 51);">အဝတ္အစားမမ်ားျပား</span>ခဲ့ေပမဲ့...</span><br /><span id="fullpost">ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အေမ လွေအာင္</span><br /><span id="fullpost">ဆင္ေပးခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">သူမ်ားေတြလို</span><br /><span id="fullpost">အေမ... <span style="color: rgb(204, 51, 204);">သတၱိမေကာင္း</span>ခဲ့ေပမဲ့...</span><br /><span id="fullpost">ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရွ႔မွာ အေမ အျမဲတမ္း</span><span id="fullpost"> ေနေပးခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">သူမ်ားေတြလို</span><br /><span id="fullpost"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">မယုယတတ္</span>ခဲ့ေပမဲ့...</span><br /><span id="fullpost">ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အေမ</span><br /><span id="fullpost">ေထြးေပြ႔ထားခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">သူမ်ားေတြလို</span><br /><span id="fullpost"><span style="color: rgb(204, 204, 255);">စကားေျပာမေကာင္း</span>ခဲ့ေပမဲ့...</span><br /><span id="fullpost">အေမ့ရဲ႔ ပံုျပင္ေလးေတြထဲမွာ အိပ္စက္ခြင့္ေတြ</span><br /><span id="fullpost">ရခဲ့တယ္။<br /><br />သူမ်ားေတြလို<br />အေမ...<span style="color: rgb(255, 0, 0);">သီခ်င္းမဆိုတတ</span>္ခဲ့ေပမဲ့...<br />မိတၳိလာကန္ေတာ္ေအာက္က ဖားကေလးေတြ<br />ေကာက္ေပးခဲ့တယ္။<br /></span><br /><span id="fullpost"><span style="color: rgb(51, 255, 255);">မိဘရဲ႔ ေမတၱာ</span>ဘာလဲဆိုတာ...</span><br /><span id="fullpost">အေမ မသိ။</span><br /><br /><span id="fullpost"><span style="color: rgb(255, 255, 51);">ေပးဆပ္ျခင္းရဲ႔ </span>အဓိပၸါယ္...</span><br /><span id="fullpost">အေမ နားမလည္ပါ။</span><br /><br /><span id="fullpost">အေမ့မွာ<span style="color: rgb(255, 204, 204);"> <span style="color: rgb(51, 255, 51);">ပညာဗလာ </span></span>၊ <span style="color: rgb(51, 255, 51);">ဥစၥာနတၳိ</span></span><br /><span id="fullpost">ဘာတစ္ခုမွာလည္း မရွိခဲ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;" id="fullpost">အေမဆိုတာ တစ္ခုတည္းနဲ႔</span><br /><span id="fullpost">အားလံုးကို ျပီးျပည့္စံုေစခဲ့တာပါ။<br /><br /><br /></span></div><span id="fullpost"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အေမ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝရဲ႔ ပထမဆံုး ေရးဖဲြ႔ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ ။ ကာရန္ေတြ၊နေပေတြ ကြၽန္ေတာ္နားမလည္ပါဘူး။ </span><span id="fullpost">ေရးခ်င္တာနဲ႔ ေလွ်ာက္ေရးလိုက္တာပါ။ မေကာင္းဘူးဆိုရင္ အေမ့ အေၾကာင္းေလးေတြကို ေပၚလြင္ေအာင္ မသီကံုးတ</span><span id="fullpost">တ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္မွာပဲ အျပစ္ရွိပါတယ္။ အားလံုးပဲ ေဝဖန္ အၾကံေပးႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။</span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-6269178094356422383?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-16726709416779541772008-04-07T10:24:00.000-07:002008-04-07T13:16:01.473-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၁ ၾသဂုတ္</span><br />Tim Berners Lee သည္ အဖဲြ႔ဝင္မ်ားအတြင္း သတင္းမ်ား ဖလွယ္ႏိုင္ေသာ newsgroup တစ္ခုတြင္ "hyper text" project ကို စတင္ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့သည္။ ထို project သည္ ကမာၻတစ္ဝန္းရွိ မည္သည့္ေနရာမွမဆို ကမာၻသူ၊ ကမာၻသား တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး "link"ေတြကို လက္ခံႏိုင္မည့္ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို အဓိကထား လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္သည္။ Tim Berners Lee၏ ထိုprojectမစတင္မီ အခ်ိန္ကာလ ကနဦး အေစာပိုင္းႏွစ္မ်ားတြင္ ကြဲျပားျခားနားေသာ documents မ်ားၾကားတြင္ link မ်ား ခ်ိတ္ဆက္သြယ္ႏိုင္ေသာ method တစ္ခု ရွိေနခဲ့သည္။Tim Berners Lee သည္ အဆိုပါ ပံုေသနည္းကို ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ စဥ္းစားတီထြင္ခဲ့ျပီးသည့္ ေနာက္တြင္ မ်ားစြာေသာ လူမ်ိဳးမ်ားသို႔ အခမဲ့ျဖန္႔ခ်ိခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၁ ဒီဇင္ဘာ </span><br />Tim Berner Lee သည္ "Cern" ဓာတ္ခဲြခန္း ပိုင္ရွင္ျဖစ္ေသာ သိပၸံပညာရွင္ Paul Kunz ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုျပီး အနာဂတ္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားအေၾကာင္းကို တြန္းအားေပး စည္းရံုးခဲ့သည္။ သြပၸံပညာရွင္ Paul Kunz သည္ Tim Berner Lee ကိုအျပည့္အဝ ယံုၾကည္ခဲ့ျပီး သူ၏ Geneva အေျခစိုက္ "Cern Labs"မွ တစ္ဆင့္ Web server ကို စတင္ျပဳလုပ္ရန္ သေဘာတူခဲ့သည္။ ထို Cern Labs သည္ပင္ ကမာ႔ပထမဆံုး Web server ျဖစ္လာခ့ဲျပီး Web စာမ်က္ႏွာမ်ားကို စုေဆာင္းျခင္း ႏွင့္ အျခား ကြန္ပ်ဴတာမ်ားသို႔ ျပန္လည္ျဖန္႔ေဝျခင္းတို႔ကို စတင္ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ေနာင္အခါတြင္ "The Slac server" ဟု လူသိမ်ားလာခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၃ ဧျပီ</span><br />ကမာၻ႔ ပထမဆံုး အင္တာနက္ၾကည့္ ေဆာ့ဖ္ဝဲကို ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ခ်ိခဲ့သည္။ ထုိ ေဆာ့ဖ္ဝဲကို "web browser"ဟုအမွတ္သညာ ျပဳခဲ့ျပီး "Mosaic" အမည္ရွိသည္။ Mosaic ကို အေမရိကန္ အေျခစိုက္ "National center" မွ တီထြင္ ျဖန္႔ခ်ိခဲ့ျခင္းျဖစ္ျပီး ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ကမာၻသူ၊ ကမာၻသားတို႔သည္ လြြတ္လပ္ျခင္းအျပည့္အဝျဖင့္ အင္တာနက္ကိုစတင္ၾကည့္ရႈ႔ခြင့္ ရရွိခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၃ ဧျပီ</span><br />Tim Berners Lee ႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေသာ "Cern" သည္ World Wide Web ကို မည္သူမဆို လြတ္လပ္စြာ အသံုးျပဳႏိုင္ရန္ ဖိတ္ေခၚခဲ့သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ Tim Berners Lee သည္ Program code ႏွင့္ ကြန္ရက္ နည္းပညာမ်ားကို အခမဲ့ ျဖန္႔ေဝခဲ့သည္ ။ ထို နည္းပညာ ျဖန္႔ခ်ိမႈေၾကာင့္ ကြန္ရက္သည္ အလ်င္အျမန္ ၾကီးထြားလာခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၃ ဇြန္</span><br />ကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာမ်ားကို ေရးသားရာ၌ အသံုးျပဳရန္ 'HTML' ဘာသာစကားကို 'စံ' အေနအထားျဖင့္ စတင္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၃ ဒီဇင္ဘာ</span><br />ေကာ္ဖီကရားအိုးအတြင္းမွ ေကာ္ဖီရည္မ်ား က်ိဳခ်က္ေနပံုကို ရိုက္ကူးခဲ့ေသာ ပထမဆံုး webcam ကို စတင္ ေၾကျငာလႊင့္ထုတ္ခဲ့သည္။ ကိန္းဘရစ္ တကၠသိုလ္၏ ကြန္ပ်ဴတာ သပၸံ ေက်ာင္းသားအုပ္စု တစ္စုမွေန၍ စတင္စမ္းသပ္ခဲ့ေသာweb camera အား တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မ်က္ျမင္ေတြ႔ေစႏိုင္ရန္ ရိုက္ကူးလႊင့္တင္ေပးႏိုင္ေသာ ကြန္ရက္ ကင္မရာweb camera မ်ားစြာတို႔၏ အစဦး တီထြင္မႈ ျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၄ ေဖေဖၚဝါရီ</span><br />စတန္းဖို႔ဒ္ ေက်ာင္းသား ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ 'David Filo' ႏွင့္ 'Jerry Yang' တို႔သည္ ကြန္ရက္အတြက္ Jerry ၏ လမ္းညႊန္ဆိုေသာ Web site တစ္ခုကို တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ကနဦးကာလ "Jerry's Guide to the World Wide Web"ဆိုေသာ အမည္ကို ေနာက္ပိုင္းတြင္ 'Yahoo' ဟူ၍ ေျပာင္းလဲခဲ့ျပီး "!" ကို လိုဂို အျဖစ္ စံထားသတ္မွတ္ခဲ့သည္။Yahoo ဟူေသာ အမည္သည္ ေရွးေခတ္လူသားတို႔၏ ဝမ္းသာအားရ ဟစ္ေၾကြးသံတစ္ခု ျဖစ္သကဲ့သို႔ 'Yet Another Hierarchical Officious Oracle' ၏ အတိုေကာက္ စာလံုးလည္း ျဖစ္ေလသည္။ ယခုအခါတြင္ Jerry ၏ Web လမ္းညႊန္Yahoo သည္ အသံုးျပဳသူတို႔ ဝမ္းသာအားရ ၾကည့္ရႈၾကေသာ Web စာမ်က္ႏွာတစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့ေလျပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၅ ဇူလိုင္</span><br />'Jetf Bezos'သည္ အင္တာနက္မွေန၍ ကမာၻ႔ အႏွံ႔အျပားေနရာသို႔ ' မဂၢဇင္း၊ ဝတၳဳစာအုပ္မ်ား' ေရာင္းခ်ရန္ စိတ္ကူးခဲ့သည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ ကမာၻ႔ အခိုင္မာဆံုးႏွင့္ အၾကီးမားဆံုးျဖစ္ေသာ 'Amazon' စာအုပ္စတိုးဆိုင္ကို ကြန္ရက္မွတစ္ဆင့္ ဝယ္ယူရရွိေနႏိုင္ျပီ ျဖစ္သည္။ လက္ရွိ ထိတ္ထိတ္ၾကဲ အေရာင္းဌာနၾကီးမ်ားထဲ၌ 'Amazon' သည္ ကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာကို အျပည့္အဝ အသံုးခ်၍ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကို စတင္ပံုေဖာ္ခဲ့သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၅ ၾသဂုတ္</span><br />ကြန္ရက္ေပၚတြင္ ဝက္ဘ္ဆိုက္ေပါင္း '၁၈၉၅၇' ခန္႔ထိ ရွိလာခဲ့သည္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကုမဏီမ်ားသည္ အက္တာနက္သို႔ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ တံခါးေခါက္လာခဲ့ၾကသည္။ ကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာမ်ားသို႔ အသံုးျပဳျပီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို တိုးခ်ဲ႔ႏိုင္ျခင္း၊ေၾကာ္ျငာႏိုင္ျခင္းတို႔ႏွင့္ အျခားအခြင့္အလမ္းမ်ား<br />ကို မ်က္စိပြင့္သြားၾကသည့္ လုပ္ငန္းရွင္တို႔ေၾကာင့္ လန္ဒန္စေတာ့ရွယ္ယာ ေဈးကြက္တြင္ စေတာ့ေပါက္ေစ်းမ်ား အဆမတန္တိုးျမွင့္ ေရာင္းဝယ္လာခဲ့ၾကသည္။<br />(web browserကိုထုတ္လုပ္ျဖန္႔ခ်ိခဲ့ေသာ 'Nescape'ကုမဏီ၏ ရွယ္ယာေစ်းႏႈန္းမ်ားသည္ မၾကံဳစဖူးေလာက္ေအာင္ တိုးျမွင့္သြားခဲ့သည္။ ) ထိုအျခင္းအရာကို "dotcom(.com) ေပါက္ကြဲမႈ" ဟု တင္စားခဲ့ၾကသည္။<br /><br />မိုက္ကရိုေဆာ့ဖ္ကုမဏီ၏ Windows 95 version စတင္ ျဖန္႔ခ်ိခဲ့သည္။ ထိုအထဲတြင္ အင္တာနက္ၿကည့္ရႈႏိုင္ေသာ 'Internet Explorer' ကို အခမဲ့ ထည့္သြင္းေပးခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၆ ဇူလိုင္</span><br />အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု၏ လြတ္လပ္ေရးေန႔ July - 4 တြင္ hotmail အမည္ရွိ web-based email စတင္ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၇ ဒီဇင္ဘာ</span><br />John Bargerသည္ ကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ ထပ္ဆင့္၍ သတင္းအႏွစ္ခ်ဳပ္ကို ထပ္မံထည့္သြင္းႏိုင္ေသာ စနစ္တစ္မ်ိဳးကို 'weblog' 'blog' ဟု စတင္သံုးစြဲခဲ့သည္။ ( ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထိုစကားလံုးမွတစ္ဆင့္ 'blog' ဟူ၍ အသြင္ကူးေျပာင္းလာခဲ့၏။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၈ စက္တင္ဘာ</span><br />ဂုဏ္ထူးတန္းေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာHarry page ႏွင့္ Sergey Brin တို႔၏ Project ငယ္ေလးတစ္ခုသည္ စတန္းဖို႔ဒ္ ေကာလိပ္တစ္ဝိုက္တြင္ စတင္ထင္ရွားလာခဲ့သည္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ႏွစ္အလယ္ပိုင္း အတြင္းက စတင္ခဲ့ေသာ အဆိုပါ project ၏ မူလ အမည္မွာ 'Google.stanford.edu' ျဖစ္ခဲ့သည္။ ( မူလ google ၏ အမည္သည္ 'googol' ဆိုေသာ စကားကို စာလံုးေပါင္း မွားခဲ့ျခင္းျဖစ္ျပီး သခ်ၤာတန္ဖိုးအရ 'googol' သည္ 10^100 ႏွင့္ ညီမွ်သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၈ ေအာက္တိုဘာ</span><br />ပထမဆံုး blog အဖဲြ႔အစည္းျဖစ္ေသာ ' open diary 'ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၁၉၉၉ ၾသဂုတ္</span><br />လူမႈကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာတစ္ခု ျဖစ္ေသာ Myspace ကို ' Tom Anderson 'စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ မူလတြင္ အခမဲ့သိုေလွင္ေနရာ ႏွင့္ ဖိုင္ျဖန္႔ေဝမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ လူမႈကြန္ရက္ဘက္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားခဲ့သည္။တည္ေထာင္သူ Tom Anderson သည္ ပရိုဂရမ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာထဲမွ အငယ္စားအဆင့္ ပညာရွင္ေလးသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဆယ္ႏွစ္အတြင္း အသံုးျပဳသူ သန္း၇၀၀ေက်ာ္ ရရွိခဲ့သည္အထိ Myspace ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ( ဓာတ္ပံု ၊ ဂီတ ၊ ဗီြဒီယို ၊ chat မ်ားစြာေသာဝန္ေဆာင္မႈမ်ားပါဝင္သည့္Myspaceကို၂၀၀၅ခုႏွစ္တြင္ မီဒီယာသူေဌးၾကီးရူးပတ္မားေဒါ့မွ သန္း၅၈၀ ျဖင့္ ဝယ္ယူခဲ့သည္။ )<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၁ ဇန္နဝါရီ</span><br />Podcasting ဟူေသာ နည္းပညာတစ္မ်ိဳး ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ အင္တာနက္ကို အသံုးျပဳ၍ အသံလႈိင္းသက္သက္ျဖင့္သာ လႊင့္တင္ႏိုင္ေသာ စာမ်က္ႏွာတစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ကြန္ရက္ေပၚတြင္ အခမဲ့ ဖတ္ရႈ၍ ျပန္လည္တည္းျဖတ္ႏိုင္ေသာ ကမာၻ႔စြယ္စံုက်မ္း'wikipedia'ကို တည္ေထာင္သူ ဂ်င္မီေဝးလ္ မွစတင္ ေၾကာ္ျငာ လႊင့္တင္ခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၁ ႏိုဝင္ဘာ</span><br />Paypal ၏ account ကို အသံုးျပဳ၍ ဂြၽန္ေပါလ္သည္ ၎၏ laptop မွ ေန၍ email စတင္ ပိုလႊတ္ခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၃ ေမ</span><br />မင္ဟန္တင္ နန္းေတာ္သည္ ကမာၻ႔ရာဇဝတ္မႈမ်ား တိုက္ဖ်က္ရန္ႏွင့္ လံုျခံဳစိတ္ခ်မႈရွိေသာ ကြန္ရက္ကမာၻမ်ားကို ဖြဲ႔စည္းရန္အတြက္ အခိုင္မာဆံုးေသာ အဖဲြ႔အစည္းတစ္ခုကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ထိုအဖဲြ႔တြင္ ကမာၻေပၚရွိ ထိပ္တန္းကြန္ရက္လံုျခံဳေရး ကြၽမ္းက်င္ ပညာရွင္ေပါင္း ရာေက်ာ္ပါဝင္ခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၄ ေဖေဖာ္ဝါရီ</span><br />ကပၸလီ လူမည္း အဆိုေတာ္မေလး ဂ်က္နက္ဂ်က္ဆင္၏ အမႈအမွတ္မဲ့ ပံုရိပ္မ်ား တရားဝင္ ပ်ံ႔ႏွံ႔ခဲ့သည္။<br />( ထိုအခ်ိန္မွစ၍celebility image မ်ားသည္ အစစ္ႏွင့္အတုမ်ား ေရာေထြးလ်က္ စတင္ေက်ာ္ၾကားလာခဲ့ျပီး အင္တာနက္ အသံုးျပဳသူ ၆၀ရာခိုင္ႏႈန္း၏ စိတ္ဝင္တစား ရွာေဖြၾကေသာ ပံုရိပ္မ်ား ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့၏။ )<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၄ ဇူလိုင္ </span><br />Tim Berners Lee သည္ တုိက္ရည္ခိုက္ရည္ ျပည့္ဝေသာ ျမင္းစီးသူရဲေကာင္းတို႔ကို အဂၤလန္နန္းေတာ္မွ ခ်ီးျမွင့္သည့္ ဘြဲ႔တစ္ခုျဖစ္ေသာ knighthood (sirဘဲြ႔ ) ကို လက္ခံရရွိခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၄ ႏိုဝင္ဘာ</span><br />Mozilla အုပ္စု၏ Firefox browser ကို အခမဲ့ ထုတ္ေဝ ျဖန္႔ခ်ိခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၅ ေဖေဖာ္ဝါရီ</span><br />ဗြီဒီယို ၊ ရုပ္ရွင္ဖိုင္မ်ားကို အခမဲ့ ရွယ္ယာလုပ္ႏိုင္ေသာ ' Youtube ' website ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၆ ဇန္နဝါရီ</span><br />Span ႏွင့္ အျခား အဖ်က္အေမွင့္မ်ားကို ဖယ္ရွား သုတ္သင္ႏိုင္သည္ဟု ညႊန္းဆိုေသာ browser IE7 ၏ beta 2 ကို အမ်ားျမင္ကြင္းသို႔ ျပသခဲ့သည္။blogger သမားမ်ားမွတစ္ဆင့္ စတင္ပ်႔ဲႏွ႔ံခဲ့ေသာ google web mail သည္ Gmail ဟု ထင္ရွားလာကာ လူအမ်ားဆံုး စိတ္ဝင္စားခဲ့ၾကသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၆ ဒီဇင္ဘာ</span><br />Web site အေရအတြက္ ၁ ဘီလီယံသို႔တိုင္ ေရာက္လာခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၇ ဇန္နဝါရီ </span><br />Social networking ေလာကတြင္ နာမည္ၾကီးစျပဳလာေသာ facebook ကို ေဒၚလာ သန္း၅၀၀ ျဖင့္ ဝယ္ယူရန္ ကမ္းလွမ္း ခဲ့ေသာ္လည္း ပိုင္ရွင္က ပယ္ခ်ခဲ့သည္။<br /><br />လွပေသာ အျပင္အဆင္ဒီဇိုင္းမ်ား ပါဝင္သည့္ Windows Vista OS ကို ဥေရာပ ႏွင့္ အေမရိကတြင္ စတင္ ျဖန္႔ခ်ိခဲ့သည္ ။<br /><br />Apple မွ iTv ႏွင့္ iPhone ကို စတင္ေၾကာျငာခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၇ ဧျပီ</span><br />Gmail for every one ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ Gmail သည္ invite အကန္႔အသတ္ကို ဖယ္ရွားေပးခဲ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">၂၀၀၇ ႏိုဝင္ဘာ ၁၀ </span><br />Firefox သည္ ၃ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ က်င္းပခဲ့သည္။ <span id="fullpost"></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-1672670941677954177?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-11029330897611705292008-04-04T10:51:00.000-07:002008-07-13T04:22:51.557-07:00<div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ကြၽန္ေတာ္အခု ေရးမယ့္ ဥာဏ္စမ္းေလးကေတာ့ အေတြးအေခၚ ပညာရွင္ အိုင္စတိုင္း (Einstein) ရဲ႔ ပုစၦာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ကြၽန္ေတာ့္ကို အီရန္က သူငယ္ခ်င္း ေမးထားတာပါ ။ သူ တြက္တာေတာ့ ၂၃မိနစ္ ၾကာတယ္လို႔ေျပာတယ္ ။ ဒါနဲ ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း အဲဒီ ပုစၦာ ေပးပါဦး ဆိုျပီး ယူလာျပီး ...ေက်ာင္းကေန အေဆာင္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ေသးဘူး ။ အဲဒီ စာရြက္ထုတ္ ၊ျပီးတာနဲ႔ စတြက္ေတာ့တာပဲ ၊ အစမွာ ဘယ္လို စထားရမယ္ မသိတာနဲ႔ ရတဲ့ အခ်က္လက္ေတြကို စာရြက္ေလးထဲမွာ ခ်ခ် ေရးမွတ္ထားတာ ၊အဲလို လုပ္ရင္းမွ ဘယ္လို တြက္ရမယ္ဆိုတာ အေျဖေပၚလာတယ္ေလ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာတယ္ဆိုတာ မွတ္မထားလိုက္ရဘူး ။ ဒါေပမဲ့ မိနစ္ ၃၀ ေတာ့ ေက်ာ္မယ္ထင္တယ္ ။ ကြၽန္ေတာ္လိုပဲ ဥာဏ္စမ္းေလးေတြကို စိတ္ဝင္စားၾကမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ေဝမွ်ေပးလိုက္ပါတယ္ ။ အရမ္းကို ေခါင္းခဲ ခ်င္စရာ ၊ စိတ္ဝင္စားစရာ ပုဒ္စာေလးပါ ။ </span><br /><span id="fullpost">ဒါေပမဲ့ေနာ္...</span><br /><span id="fullpost">အေျဖေလး တစ္ခု စဥ္းစားလို႔ရတိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္ရတာလည္း တကယ့္ကို ဘာနဲ႔မွ မတူနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေလးပါ။ ေနာက္ဆံုးအေျဖကိုရျပီဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ေျပာစရာမလိုေအာင္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ကဲ...စကားေတြနိဒါန္းပ်ိဳးေနတာနဲ႔စာဖတ္သူစိတ္တိုေနေလာက္ျပီ။ေအာ္ ...ေမ့ေနလို႔ ။ တစ္ခုတည္းပါ :) ။ တကယ္လို႔ အဲဒီ ပုစၦာေလးကို ၂၃မိနစ္ အတြင္းမွာ ေျဖႏိုင္တယ္ဆို ေျပာေပးပါဦး ။ ဘယ္လိုေတြးလိုက္တယ္ ဆိုတာေလးပါ အခ်ိန္ရရင္ စိတ္ရွည္ရင္ ေျပာျပေပးပါဦး ။ ေအာက္မွာ.. အေျဖ နဲ႔ အတူ ကြၽန္ေတာ့္ စဥ္းစားထားတာေလးကိုပါ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္ ။ နည္းလမ္း မက်ဘူး ၊မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆို ေျပာျပေပးႏိုင္ပါတယ္ ။ ပုဒ္စာေလးကို အဂၤလိပ္လိုပဲ ေရးေပးလိုက္တယ္ေနာ္ ။ ျမန္မာ စကားနဲ႔ဆို ပိုရႈပ္သြားမယ္ထင္လို႔ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ေမးခြန္း</span><br /><br />There are 5 houses in a street . In each house live a guy from different nationality . Each of these five guys drinks a different drink , smokes a different cigarette and keep a different animal. Guess with these guidelines , who is keeping fish ?<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">GUIDELINES</span><br />( 1 ) The English man live in Red House.<br />( 2 ) The Sweden man has a Dog.<br />( 3 ) The Denish man drink Tea .<br />( 4 ) The Green House places in left side of the White House.<br />( 5 ) The guy who live in Green House drink Coffee.<br />( 6 ) The guy who smoke Pall Mall Cigarette keep birds.<br />( 7 ) The guy who live in Yellow House smoke Dunhill Cigarette.<br />( 8 ) The guy who live in middle house drink Milk.<br />( 9 ) The Norway man live in first house.<br />(10) The guy who smoke Blends Cigarette live beside of the guy who keep Cat.<br />(11) The guy who keep Horse live beside the guy who smoke Dunhill Cigarette.<br />(12) The guy who smokes Blue Master Cigarette drink Beer.<br />(13) The German man smoke Prince Cigarette.<br />(14) The Norway man live beside Blue House.<br />(15) The man who smokes Blend Cigarette live beside the guy who drink Water.<br /><br /><br /><center><span style="color: rgb(255, 204, 255);">အေျဖ</span><br /><style type="text/css">.nobrtable br { display: none }</style><br /><div class="nobrtable"><br /><br /><br /><h3><br /><br /></h3><br /><br /><table border="8"><br /><tbody><tr><br /><td>NATIONALITY</td><br /><td>Norway(2)</td><br /><td>Denish(17)</td><br /><td>English(8)</td><br /><td>German(18)</td><br /><td>Sweden(20)</td><br /></tr><br /><tr><br /><td>HOME</td><br /><td>Yellow(9)</td><br /><td>Blue(3)</td><br /><td>Red(7)</td><br /><td>Green(5)</td><br /><td>White(6)</td><br /></tr><br /><tr><br /><td>DRINK</td><br /><td>Water(12)</td><br /><td>Tea(16)</td><br /><td>Milk(1)</td><br /><td>Coffee(4)</td><br /><td>Beer(15)</td><br /></tr><br /><tr><br /><td>CIGARETTE</td><br /><td>Dunhill(10)</td><br /><td>Blend(13)</td><br /><td>Pall Mall(22)</td><br /><td>Prince(19)</td><br /><td>Blue Master(14)</td><br /></tr><br /><tr><br /><td>ANIMAL</td><br /><td>Cat(24)</td><br /><td>Horse(11)</td><br /><td>Birds(23)</td><br /><td> ********* </td><br /><td>Dog(21)</td><br /></tr><br /></tbody></table><br /><br /></div><br /></center><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ဇယားကြက္ ရွင္းလင္းခ်က္</span><br />( 1 ) Guideline 8 အရ ... အလယ္ဆံုးအိမ္က ႏြားႏို႔ေသာက္တယ္။<br />( 2 ) Guideline 9 အရ ... ပထမဆံုးအိမ္မွာ Norwayက လူ ေနတယ္။<br />( 3 ) Guideline 14 အရ ... Norway Bluseက လူက Blue House ေဘးမွာေနတာမို႔ သူ႔ေဘးမွာ Blue House ရသြားတယ္။<br />( 4,5,6 ) Guideline 4 မွာ ... Green House က White House ရဲ႔ ဘယ္မွာ ရွိတယ္ဆိုတယ္ေနာ္ ။ ဒါဆို အဲဒီ ႏွစ္အိမ္က ကပ္ရပ္ျဖစ္ရမယ္ဆိုေတာ့ Blue House ရဲ႔ ဘယ္ဘက္မွာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ညာဘက္မွာကလည္း သံုးကြက္ျဖစ္ေနေတာ့ ထည့္မရေသးဘူး ။ အဲေတာ့ Guideline 5... မွာ Green Houseက သူက Coffee ေသာက္တယ္တဲ့ ၊ အေပၚက ျဖစ္ႏိုင္ရမယ့္ သံုးကြက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Milk ဆိုတာကို ေတြ႔သြားျပီ။ အိုေက...ဒါဆို Coffee ေသာက္လို႔ရမွာက ေနာက္ဆံုး ႏွစ္ကြက္ ၊အဲဒီမွာ Green House က ဘယ္ White Houseကို ညာမွာ ထားလိုက္မယ္ က က်န္ေနတဲ့ ႏွစ္ကြက္ေပါ့။ Green House ကဘယ္ ၊ White Houseကို ညာမွာထားလိုက္မယ္ ။ တစ္ဆက္တည္း Green House က Coffee ေသာက္တယ္ဆိုတာေလးပါ ရသြားျပီေပါ့။<br />( 7,8 ) အိမ္သံုးလံုးကို ရသြားျပီဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ ႏွစ္ကြက္က Red House နဲ႔ Yellow House . ဘယ္အကြက္ က Red လဲ ? Yellow လဲ ?Guideline 1... မွာ English လူမ်ိဳးက Red House မွာဆိုေတာ့ Norway လူမ်ိဳးမရွိတဲ့ အိမ္က Red House ၾကီးေပါ့ ၊ အဲဒီမွာ English ၾကီးကို ေနခိုင္းလိုက္ဗ်ာ ။<br />( 9,10 ) ဒါဆို က်န္ေနတဲ့ အကြက္က Yellow House ေပါ့ ။ Guideline 7 ...မွာ Yellow House မွာ ေနတဲ့လူက Dunhill Cigarette ေသာက္တယ္ဆိုတာ အလိုလို ရသြားျပီေနာ္။<br />(11) Guideline 11...မွာ Horse ေမြးတဲ့သူက Dunhill Cigaretteသူရဲ႔ ေဘးမွာဆိုေတာ့ ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br />( 12,13,14,15 ) Guideline12 &amp; 15 ...တို႔ကို ေပါင္းစဥ္းစားပါမယ္။ Guideline 12...မွာ Blue Master Cigarette ေသာက္တဲ့သူက Beer ေသာက္တယ္ဆိုေတာ့ Milk , Coffee နဲ႔ Dunhill Cigarette တို႔မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ကြက္ကိုပဲ စဥ္းစားမယ္။ Guideline15... မွာ Blend Cigarette ေသာက္တဲ့သူေဘးမွာ Water ေသာက္တဲ့သူရွိရမယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ကြက္ေဘးမွာ Coffee ေသာက္ထားတဲ့ တစ္ကြက္က ရွိေနျပီးျဖစ္တဲံ အတြက္... က်န္တစ္ကြက္မွာ Water ဆိုတာေသခ်ာသြားျပီေပါ့ ။ ျဖည့္လိုက္မယ္ ။<br />( 16,17 ) ဒါဆို Guideline 3...ကို အလိုလို ရသြားျပီေပါ့။ အလြတ္တစ္ကြက္ပဲ က်န္ေတာ့တာမို့ အဲဒီမွာ Tea ကိုျဖည့္ျပီး Denishက လူၾကီးကို တိုက္လိုက္ပါ။<br />( 18,19 )Guideline 13...အရဆို Germanက လူေနလို႔ ရတာဆိုလို႔ ေနာက္ဆံုး ႏွစ္ကြက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေအာက္မွာ Blue Master Cigarette က ရွိေနျပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ က်န္တဲ့တစ္ကြက္မွာ Germanက လူကို Prince Cigarette ေလး ခဲ ခိုင္းလိုက္ပါ။<br />( 20 ) Swedenက လူ က ေနစရာ မရွိလို႔တဲ့ ေအာ္ေနျပီ၊ သူ႔ကို ေနာက္ဆံုးအိမ္မွာ ထားေပးလိုက္ပါ ။<br />( 21 )အမယ္... Guideline 2မွာ သူက ေနစရာ အိမ္ေလးရသြားတာနဲ႔ Dog ေမြးမယ္တဲ့။ ေမြးခိုငး္လိုက္ပါဗ်ာ ။<br />( 22 ) အပိုင္ရထားတဲ့ အကြက္ေလး ျဖည့္ရဦးမယ္ေလ ။ Pall Mall Cigarette ေနရာေပါ့ ။ အိုေက ေနျပီေနာ္ ..?<br />( 23 ) Pall Mall Cigarette ေသာက္တဲံသူကို သိရျပီဆိုေတာ့ Guideline 6... အရ Birds ေလးေတြ ေမြးလို႔ရသြားျပီ ။<br />( 24 ) Guideline 10 ...ကို ၾကည့္လိုက္ပါဦး၊ Blend Cigarete ေသာက္တဲ့ သူရဲ႔ေဘးမွာ Cat ေမြးတယ္ဆိုေတာ့ ၊ ဘယ္မွာ ေမြးမလား ? ညာမွာ ေမြးမလား ? ညာမွာက Birdsေတြ ေမြးထားေတာ့ ဘယ္မွာ ေမြးလိုက္မယ္ေပါ့ဗ်ာ ။<br />( 25 ) ေဟာ.................. LUCKY FISH ေလး ေတြ႔ပါျပီ ။ German က လူၾကီးရဲ႔ Green House ေလးထဲမွာကိုး..............။<br /><br /><a href="http://nineninesanay.blogspot.com/2008/07/blog-post_1672.html">မႏိုင္းႏိုင္းစေန</a><br /><br />ရဲ႔ ဘေလာ့ေလးကို ဝင္ဖတ္မိမွ အိုင္စတိုင္း (Einstein) ရဲ႔ ပုစၧာေလးဆိုတာ သိရတယ္။ ေက်းဇူးပါ မႏိုင္းေရ...။<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-1102933089761170529?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-6582655026364026792008-04-03T17:33:00.000-07:002008-04-03T18:40:46.154-07:00ေျခသလုံးအိမ္တိုင္ဘ၀ႏွင့္ ကမာၻအေရွ့မွအေနာက္၊ ေတာင္မွေျမာက္သို႔<br />ကြၽန္ေတာ္ေလလြင့္ေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ့ပါ။ တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္<br />အသက္ၾကီးလာသလို အၾကားအျမင္။ ဗဟုသုတေတြလည္း တိုးလာခဲ့သည္၊<br />ကမာၻ႔ရြာ တျဖည္းျဖည္းက်ဥ္းလာသည္၊ ေမြးရပ္ေျမကအေမ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔<br />အိုစာသြားခဲ့သည္၊<br /><br />လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္(၂၀)က ေမြးရပ္ေျမရထားဘူတာမွအစျပဳလို႔ ကမာၻႀကီးကို<br />စူးစမ္းဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ေျခလွမ္းစခဲ့သည္၊ ႏွစ္ေပါင္း(၂၀)အတြင္း ပီကင္းမွရွန္ဟိုင္း။<br />ကြမ္တုန္မွေဟာင္ေကာင္။ နယူးေယာက္ခ္မွ၀ါရွင္တန္။ ေတာင္အေမရိကားမွ ေတာင္<br />အာဖရိကအထိ။ ထိုမွတစ္ဆင့္ လန္ဒန္မွဆစ္ဒနီသို႔ အလုပ္လုပ္ရင္း၊ လွည့္လည္ရင္း<br />ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာႏိုင္ငံမ်ား(၂၀)ေက်ာ္ခဲ့သည္။ ေနရာသစ္တစ္ခုေရာက္တိုင္း<br />စိတ္သစ္၊ လူသစ္၊ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့ဖူးသည္။<br />သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲတြင္ အေမ့ကိုလြမ္းဆြတ္မႈက ဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့၊<br />ဖုန္းကတ္ေလးေတြေပၚလာမွ အေမ့ကို မၾကာခဏ ကြၽန္ေတာ္ဖုန္းဆက္ႏိုင္ခဲ့သည္။<br />ဖုန္းထဲတြင္ အေမ၏ ေအးခ်မ္းေသာအသံသည္ ဘ၀ရဲ႔စိန္ေခၚမႈေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔<br />ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အင္အားပိုျဖစ္ေစခဲ့သည္။ အေမ့အသံမွာ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္<br />ပိုမိုအိုစာသြားခဲ့သည္။ အေမႏွင့္ဖုန္းေျပာတိုင္း က်န္းမာေရးကိုဂရုစိုက္ဖို႔၊ အေမ့ကုိ<br />စိတ္မပူဖို႔၊ ေနရာတကာသတိျဖင့္သြားလာဖို႔၊ ခြင့္ယူျပီးျပန္မလာဖို႔၊ ျပန္လာရင္<br />ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားျပီး အလုပ္အကိုင္ပ်က္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထပ္တလဲလဲေျပာသည္။<br />ကြၽန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္၊ အေမ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလြမ္းေနျပီ၊ ေတြ႔ခ်င္ေနျပီ<br />ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိလုိက္ပါသည္။<br /><br />အေမ(၇၅)ႏွစ္ရွိပါျပီ။ ကြၽန္ေတာ္လက္ေဘးက အလုပ္ေတြကိုခ်။ စိတ္ထဲက<br />အစီအစဥ္ေတြကုိဖ်က္ျပီး၊ အေမ့ဆီတစ္လျပန္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။<br />ထိုတစ္လအတြင္း ဘာမွမလုပ္၊ ဘာမွမေတြးဘဲ အေမ့အနားတြင္ေနမည္။ ကြၽန္ေတာ္<br />ျပန္လာခဲ့မည့္အေၾကာင္း အေမ့ကုိဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားျပီးေနာက္ အေမစတင္<br />အစီအစဥ္ဆြဲေတာ့သည္။ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ၾကိဳက္ေသာအစား<br />အစာမ်ားကိုမွတ္၊ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကၾကိဳက္ေသာ အိပ္ရာခင္းကို ျပန္ျပင္ခ်ဳပ္၊<br />ကြၽန္ေတာ္ေရာက္တုန္း အဆင္သင့္၀တ္ဖို႔ အ၀တ္အစားေတြျပင္ဆင္ရင္း အေမအလုပ္<br />ေတြရႈပ္ေနခဲ့သည္ဆိုတာကို ေနာက္မွ ကြၽန္ေတာ္သိခဲ့ရသည္။ အသက္(၇၅)ႏွစ္ရွိေန<br />ျပီျဖစ္ေသာ အေမ၊ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားလုပ္ရင္ ေမာတတ္တဲ့အေမ၊ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာဖို႔<br />အတြက္ျပင္ဆင္ရင္း ေမာဖို၏ေမ့ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ခံစားမိသည္။<br /><br />အေမႏွင့္ေတြ႔သည့္အခါ အေမ့ကိုေျပးျပီးဖက္လိုက္မည္ဟူေသာစိတ္ကူးႏွင့္<br />ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ၾကည္ႏူးေနမိသည္။ တကယ္တမ္း အေမႏွင့္ေတြ႔ေသာအခါတြင္<br />ကြၽန္ေတာ္ေျပးမဖက္မိ၊ အိမ္ေပါက္၀တြင္ ၾကိဳေနေသာအေမသည္ သစ္ေျခာက္ပင္<br />အိုႏွင့္ တူေနသည္၊၊ မ်က္ႏွာေပၚက အရစ္အစင္းမ်ားေၾကာင့္ အေမသည္ အရင္<br />ပုံရိပ္ႏွင့္မတူေတာ့။ အေမ ေတာ္ေတာ္အိုစာသြားခဲ့ပါလား။<br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း အရင္က ကြၽန္ေတာ္ၾကိဳက္ခဲ့ေသာဟင္းမ်ားကို အေမ စတင္ခ်က္ျပဳတ္ေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုဟင္းမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္မၾကိဳက္ေတာ့<br />ေၾကာင္း အေမ့ကိုမေျပာျဖစ္ခဲ့။ မ်က္စိမႈန္လာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟင္းမ်ားက ငန္တစ္ခြက္၊ ေပါ့တစ္ခြက္ျဖင့္ အရသာမ်ားအရင္ႏွင့္မတူေတာ့။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ျပင္ဆင္ထားေသာ အိပ္ရာခင္းမွာလည္းဂြမ္းစစ္စစ္ ေစာင္ထူၾကီးေတြျဖစ္သည္။ ထိုေစာင္ထူထူၾကီးမ်ားကိုျခဳံအိပ္ရတဲ့အက်င့္ ကြၽန္ေတာ့္မွာမရွိေတာ့။ ဂြမ္းေစာင္အစား သိုးေမြးေစာင္ႏုႏုေလးပဲသုံးေတာ့ေၾကာင္း အေမ့ကုိ ကြၽန္ေတာ္မေျပာျဖစ္ခဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာတာ အေမ့ကိုလြမ္းလို႔ေတြ႔ခ်င္လို႔ပဲေလ။ အိမ္ျပန္ေရာက္စႏွစ္ရက္တြင္ အလုပ္မ်ားရႈပ္ေနေသာေၾကာင့္ အေမနဲ႔ စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာျဖစ္ခဲ့၊ ေျပာျဖစ္ျပန္ေတာ့လည္းလူ႔ျဖစ္အင္မ်ား၊လူ႔ဘ၀အေၾကာင္းမ်ားကုိထပ္တလဲလဲေျပာေန<br />ေတာ့သည္။ထိုအေၾကာင္းမ်ားသည္လြန္ခဲ့ေသာ(၁၀)ႏွစ္ခန္႔ကအေမအပ္ေၾကာင္းထပ<br />္ေအာင္ေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ားျဖစ္သည္။<br /><br />ထိုအေၾကာင္းအရာျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ ဘ၀ႏွင့္ အလုပ္အေၾကာင္းကို ခိုင္းႏိႈင္းျပီးေျပာေတာ့<br />သည္။ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္လာျပီး ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားသည္<br />ေခတ္ေနာက္က်ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္းေျပာမိလွ်င္ အေမသည္ ေတြေတြေလးျဖင့္၊<br />တစ္ေနရာရာကိုေငးၾကည့္ေနတတ္သည္။ မ်က္စိေတြမႈန္၀ါးလာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္<br />အေမဟင္းခ်က္ရာတြင္ သန္႔ရွင္းမႈကုိဦးစားမေပးေတာ့ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္သတိျပဳမိ<br />လာသည္။ အေမခ်က္ေသာဟင္းထဲတြင္ တစ္ခါတစ္ရံပိုးေကာင္မ်ား၊ ယင္ေကာင္<br />မ်ား ပါလာတတ္သလို၊ ထမင္းဟင္းမ်ားၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔က်ရင္လည္း ျပန္ေကာက္<br />ထည့္လာတတ္သည္။ အေျခအေနမ်ားသည္ ယခင္ကႏွင့္မတူေတာ့။ အိမ္တြင္မခ်က္<br />စားဘဲ ဆိုင္မွာစားရန္ေျပာေသာအခါ အျပင္စာမ်ားသည္ ညစ္ပတ္ေၾကာင္း၊<br />က်န္းမာေရးနဲ႔ မညီညြတ္ေၾကာင္းေျပာသည္။ ထမင္းခ်က္အေဖာ္တစ္ေယာက္<br />ရွာထားခဲ့မည္ဟုေျပာျပန္ရင္လည္း အေမသည္ ‘ငါလႈပ္ရွားႏိုင္ေသးတယ္၊ ငါမအို<br />ေသး’ ဟု ကြၽန္ေတာ့္ကုိ စိတ္ဆိုးေလသည္။ ကြၽန္ေတာ္ျမိဳ႔ထဲသုိ႔သြားရင္ အေမလည္း<br />လိုက္ခ်င္သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ အေမ့ေျခလွမ္းေၾကာင့္ လိုရာသို႔႔မေရာက္ႏိုင္ခဲ့။<br /><br />အေၾကာင္းအရာတစ္ခုခုေဆြးေႏြးမိျပန္ရင္လည္း ကြၽန္ေတာ့္အယူအဆမ်ား<br />သည္ မွားေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ လမ္းမွားလိုက္ေနျပီဟု အေမထင္ေနသည္။ အရာ<br />ရာတိုင္းသည္ ေခတ္ႏွင့္အညီတိုးတက္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အားမနာ<br />စြာ အေမ့ကိုေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္း အေမႏွင့္ေျပာျဖစ္ေသာစကားတိုင္းတြင္<br />ကြၽန္ေတာ္သည္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ျပီး၊ စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲျခင္းမ်ားကို<br />လုပ္လာမိသည္။ ကြၽန္ေတာ္စိတ္မရွည္ေသာအခ်ိန္တြင္ စကားသံကို အက်ယ္<br />ၾကီးေျပာမိျခင္း၊ စကားျဖတ္ျခင္းမ်ားျပဳလုပ္မိေသာအခါ အေမသည္ ေျပာလက္စ<br />စကားကိုရပ္ျပီး၊ ေတြေတြေလးႏွင့္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနတတ္သည္။<br /><br />ခြင့္တစ္လျပည့္ွ၍ ကြၽန္ေတာ္ျပန္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ အေမသည္ ခုတင္ေအာက္မွာ<br />ေသတၱာေဟာင္းတစ္ခုျဖင့္ ႏွစ္ရွည္လမ်ားသိမ္းထားေသာ သတင္းစာျဖတ္ပိုင္းမ်ားကို<br />ကြၽန္ေတာ့္အားေပးေလသည္။ ထိုသတင္းစာျဖတ္ပိုင္းမ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ္ျပည္ပ<br />ေရာက္စဥ္ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ဖူးသမွ်ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးေသာ သတင္းမ်ား<br />ပင္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုျပရန္ ထိုျဖတ္ပိုင္းမ်ားကို ဂရုတစိုက္ညွပ္ျပီး အေမသိမ္း<br />ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲသို႔အပ္ျပီး ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ယူေဆာင္သြား<br />ေစလိုသည္။<br /><br />မ်က္မွန္ထူကိုတပ္ျပီး စာဖတ္တိုင္းအားစိုက္ရတဲ့အေမ၊ သတင္းစာတစ္မ်က္ႏွာ<br />ခ်င္းကုိကုန္ေအာင္ဖတ္ျပီး ထိုျဖတ္ပိုင္းကို မည္မွ်ခက္ခက္ခဲခဲညွပ္ခဲ့သည္ဆိုတာကုိ<br />ကြၽန္ေတာ္အသိ။ သို႔ေသာ္ အသံုးမ၀င္ေတာ့ေသာ ထိုသတင္းစာမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္<br />ယူမသြားခ်င္ေပ။ ကြၽန္ေတာ္ေတြေ၀ေနသည့္အခိုက္တြင္ အေမ့လက္ထဲမွ ျဖတ္ပိုင္း<br />ေလးတစ္ခု လြင့္က်သြားသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ထက္ဦးေအာင္ အေမကေကာက္ယူလိုက္<br />ျပီး၊ အကၤ်ီအိတ္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ ဘာျဖတ္ပိုင္းေလးလဲေမေမ ကြၽန္ေတာ့္<br />ကုိျပပါလား။ အေမ ေတြေတြေလးႏွင့္ကမ္းေပးျပီး ထမင္းစားခန္းသုိ႔ထြက္သြား<br />သည္၊ ကြၽန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းဖတ္ၾကည့္လိုက္မိသည္၊ ငါအိုသြားေသာအခါဟု<br />ေခါင္းစဥ္တပ္ထားေသာ ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္သည္၊ ေဆာင္းပါးေလးမွာ<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 102);">‘ငါအိုသြားတဲ့အခါ’</span><br /></div><br /><div style="text-align: center;">ငါအုိသြားတဲ့အခါ ငါဟာ အရင္ကငါမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါ။<br />စိတ္ရွည္ရွည္ထား ဆက္ဆံေပးပါ။ ခ်ည့္နဲ႔နဲ႔လက္ေတြနဲ႔ ထမင္း၊ ဟင္းေတြ<br />အကၤ်ီေပၚေလာင္းမိတဲ့အခါ၊ ဖိနပ္ၾကိဳးေတြခ်ည္ဖို႔ေမ့သြားတဲ့အခါ ငါ့ကိုမရြံပါနဲ႔၊<br />ငယ္ငယ္တုန္းက ငါသင္ေပးခဲ့တာေတြကို ေက်းဇူးျပဳျပီးသတိရေပးပါ။ အပ္<br />ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့စကားေတြကို ငါျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ဘဲ<br />ေက်းဇူးျပဳျပီးနားေထာင္ေပးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တိုင္း တစ္ေထာင့္<br />တစ္ညပုံျပင္ေတြကုိ မရိုးေအာင္ေျပာရင္း ငါေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ဖူးတာေတြကို သတိရေပးပါ၊<br />မလႈပ္မရွားႏိုင္လို႔ ေရခ်ဳိးဖို႔အကူအညီလိုတဲ့အခါ ငါ့ကိုမျငိဳျငင္ပါနဲ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက<br />ေခ်ာ့တစ္လွည့္ေျခာက္တစ္ခါ ေရခ်ဳိးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ပုံရိပ္ေလးကို ျမင္ေယာင္ေပးပါ။<br /><br />ေခတ္သစ္နည္းပညာသစ္ေတြကို မသိနားမလည္ခဲ့ရင္ ငါ့ကိုမေလွာင္ပါနဲ႔။<br />ငယ္ငယ္တုန္းက ဘာေၾကာင့္ဆိုတဲ့ေမးခြန္းတိုင္းကို စိတ္ရွည္စြာငါျပန္ေျဖခဲ့တာကို<br />သတိရေပးပါ။ စိတ္သြားတိုင္းကုိယ္မပါ၊ ႏြမ္းလ်ျပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့အခါ<br />ခြန္အားပါတဲ့လက္တစ္စုံနဲ႔ ငါ့ကိုကူတြဲေပးပါ။ လမ္းေလွ်ာက္သင္စအရြယ္တုန္းက<br />တစ္လွမ္းခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္က်င့္ေပးခဲ့ဖူးတာကို ေက်းဇူးျပဳျပီးသတိရေပးပါ။<br />အသက္ၾကီးလာလို႔ စကားေျပာရာမွာ ေရွ့၊ ေနာက္မညီဘဲ အေၾကာင္းအရာေတြကို<br />ငါေမ့သြားတဲ့အခါ အခ်ိန္ေပးျပီး စဥ္းစားခြင့္ေပးပါ။ စကားအေၾကာင္းအရာေတြက<br />ငါ့အတြက္ အေရးမၾကီးပါဘူး။ ေဘးကေနငါေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ေပးရင္<br />ေက်နပ္ပါျပီ။<br /><br />တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ အိုစာသြားတဲ့ငါ့ကိုၾကည့္ျပီး ၀မ္းမနည္းပါနဲ႔။ နားလည္<br />ေပးပါ။ အားေပးပါ။ အရင္တုန္းက လူ႔ဘ၀တက္လမ္းအတြက္ ငါလမ္းညႊန္ခဲ့သလို<br />အခုအခ်ိန္မွာ ငါ့ဘ၀ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ေတြအတြက္ အေဖာ္ျပဳေပးပါ။ အခ်စ္နဲ႔<br />ေအးျမမႈေတြကို ငါျပဳံးျပဳံးေလးလက္ခံမွာပါ။ အဲဒီအျပဳံးေတြထဲမွာ မဆုံးတဲ့ငါ့<br />ေမတၱာေတြ ေတြ႔ရမွာပါ။<br /></div><br /><br />ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ထိန္းထားရင္း မနားတမ္းဆုံးေအာင္ဖတ္လိုက္မိသည္၊ ကြၽန္ေတာ့္ေသတၱာထဲက အေကာင္းဆုံးအ၀တ္တစ္စုံကိုထားခဲ့ျပီး၊ ထိုျဖတ္ပိုင္းမ်ားကို ထည့္လိုက္သည္။ က်န္ေသာျဖတ္ပိုင္းမ်ားကကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အသုံးမ၀င္ေသာ္လည္း ထိုေဆာင္းပါးပါေသာျဖတ္ပိုင္းေလး<br />မွာ ကြၽန္ေတာ္ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ကြၽန္ေတာ့္အပါးက အျမဲမခြာေတာ့။ယခုထက္ထိ ထိုမွန္ေပါင္သြင္းထားေသာျဖတ္ပုိင္းေလးမွာကြၽန္ေတာ့္စာၾကည့္စားပြေပၚတြင္ ရွိေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ဘ၀တူ အမိေျမကိုခြဲျပီး အေမနဲ႔ေ၀းေနသူမ်ားအတြက္ ထိုေဆာင္းပါးကို တင္ျပလိုက္ပါသည္၊ အျမဲဖုန္းမဆက္ႏိုင္ေသာ္လည္းအခါၾကီး၊ ရက္ၾကီးမ်ားတြင္ အေမ့ထံဖုန္းဆက္ျပီး သတိရေၾကာင္း၊ က်န္းမာေၾကာင္း၊ အေမခ်က္ေသာဟင္းမ်ားကို စားခ်င္ေၾကာင္း . . . ။<br /><br /><br /><div style="text-align: right; color: rgb(255, 204, 255);">ႏိုင္းႏိုင္းစေန</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-658265502636402679?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-92216629259274092442008-04-03T17:24:00.000-07:002008-04-03T17:30:36.413-07:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;" id="fullpost">ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းမွာေနတဲ့ ပိုလာဝက္ဝံရဲ ႔ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို ၾကားဘူးပါသလား... ?</span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ေအးခဲတဲ႔ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းမွာ ပိုလာဝက္ဝံေတြဟာ ဘုရင္တစ္ဆူလိုပဲ။ ဒါေပမဲ႔ အက္စကီးမိုး လူမ်ိဳးေတြက ဘာမွ အင္အားထုတ္စရာမလိုဘဲ အဲဒီဝက္ဝံေတြကိုဖမ္းႏိုင္တယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">ဘယ္လိုဖမ္းသလဲဆိုေတာ့ အက္စကီးမိုးေတြက ဖ်ံတစ္ေကာင္ကို အရင္သတ္လိုက္ျပီး ဖ်ံရဲ ႔ေသြးကို ပုန္းတစ္ခုထဲ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ အသြားႏွစ္ဖက္ပါတဲ့ ဓါးေျမွာင္ကို ေသြးထဲမွာ စိုက္ထားလိုက္တယ္။အရမ္းေအးတဲ့အတြက္ ဖ်ံေသြးဟာ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ခဲသြားပါတယ္။ အဲဒီခဲသြားတဲ႔ ဓါးေျမွာင္ပါတဲ့ ဖ်ံေသြးကို ပံုးထဲကထုတ္ျပီး ေရခဲျပင္ ပစ္ထားလိုက္ရံုပါပဲ။</span><br /><br /><span id="fullpost">ပိုလာဝက္ဝံေတြက ေသြးအရမ္းၾကိဳက္တယ္။ အဲဒီအၾကိဳက္ကပဲ သူတို႔ကို ေသမင္းလက္ထဲ ေရာက္ေစခဲ့တယ္။ အနံ ႔ခံေကာင္းတဲ႔သူတို႔ဟာ ေသြးညွီန႔ံကို အေဝးၾကီးကေတာင္ ရႏိုင္ပါတယ္။ အက္စကီးမိုးတို႔ ပစ္ထားတဲ႔ ေသြးခဲကို ေျခရာခံျပီး ေတြ႔တာနဲ႔ လွ်ာနဲ႔အငမ္းမရ စတင္လ်က္ပါေတာ့တယ္။ လ်က္ရင္း လ်က္ရင္း လွ်ာခဲသြားလည္း အစာေကာင္းကို လက္မလြတ္ခ်င္တာနဲ႔ ဆက္လ်က္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ခဲေနတဲ႔ေသြးက ပိုခ်ိဳလာတယ္။ ပိုလတ္ဆတ္လာတယ္။ ပိုပူေႏြးလာတယ္ဆိုတာကို သတိမထားမိေတာ့တဲ႔အထိပါပဲ။</span><br /><br /><span id="fullpost">လ်က္ေလ အရသာရွိေလ ၊ အရသာရွိေလ လ်က္ေလနဲ႔ သူတို႔ရဲ ႔ေသြးကို သူတို႔ ေသာက္ေနမိမွန္းေတာင္မသိၾကေတာ့ပါဘူး။ အေၾကာင္းက ေသြးခဲအလယ္မွာ စိုက္ထားတဲ႔ ဓားက လ်က္ေနတဲ႔ သူတို႔လွ်ာကို လွီးျဖတ္ေနခဲ့လို႔ပဲ။ အေအးဓာတ္ေၾကာင့္ ထံုေနတဲ႔ လွ်ာက နာက်င္တာကို မခံစားမိေတာ့ဘူး။ အန႔ံခံေကာင္းႏွာေခါင္းက လတ္ဆတ္တဲ့ေသြးနံ့ရေလ လ်က္ႏႈန္းကၿမန္ေလေလ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ေသြးကို ကိုယ္ၿပန္ေသာက္ေနမိေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေသြးထြက္လြန္ၿပီး မူးလဲသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အက္စကီးမိုးေတြက သူတု႔ိကို ဘာအင္အားမွ မသံုးပဲ ဖမ္းလိုက္ယံုပါပဲ။</span><br /><br /><span id="fullpost">ဘဝရဲ ႔ ေပ်ာ္ရြွင္မႈေတြကို ရွာေဖြေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆေတြ လြဲမွားခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို ႔ ဟာလည္း ပိုလာဝက္ဝံနဲ႔တူသြားႏူိင္ပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ ႔လူေတြက အလုပ္ခ်ိန္မ်ားမ်ားလုပ္ေလ ပိုေအာင္ၿမင္ေလေလ ဝင္ေငြမ်ားမ်ားရေလေလလို႔ ထင္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ အဲဒီေငြေၾကးကို ၿဖဳန္းဖို႔ အခ်ိန္မရွိခဲ့ၾကဘူး။ တစ္ခ်ဳိ ႔က အဲဒီေငြေၾကးကို ဘယ္လိုသုံးရမယ္မွန္းမသိၾကဘူး။</span><br /><br /><span id="fullpost">ဝင္ေငြမ်ားလာတာနဲ႔နည္းတူ တစ္ဖက္မွာလည္း တစ္ခ်ိဳ ႔အရာေတြကို သူတို႔ဆံုးရွံဳးၾကရတယ္။ လူ႔ဘဝရဲ ႔တန္ဖိုးအရွိဆံုး အရာျဖစ္တဲ႔ မိသားစုနဲ႔အတူေနတဲ႔ အခ်ိန္ေတြ၊ ေႏြးေထြးတဲ႔ မိဘေမတၲာငတ္ေနတဲ႔ သားသမီးေတြ ၊ လူမႈေရး ၊ က်န္းမာေရး ၊ လူတစ္ဖက္သားကို ကူညီဖို႔အေရးဆိုတာေတာင္ သူတို႔ေမ့ေနခဲ့ၾကတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">အေမရိကားရဲ ႔ အပတ္စဥ္ ဂ်ာနယ္တစ္ခုက အျငိမ္းစားယူကုန္ၾကတဲ႔ ထိပ္သီးစီးပြားေရး ပညာရွင္ ဆယ္ဦးကို ေမးခြန္းေမးျပီး စာရင္းလုပ္ခဲ့ဘူးတယ္။ ေမးခြန္းက " <span style="color: rgb(255, 255, 102);">တကယ္လို႔ ဘဝကို အသစ္ကျပန္စရရင္ သင္အေမွ်ာ္လင့္ဆံုးနဲ႔ လက္မလႊတ္ခ်င္ဆံုး အရာက ဘာ</span></span><span style="color: rgb(255, 255, 102);" id="fullpost">ဲ</span><span id="fullpost"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(255, 255, 102);">လဲ</span> </span>" တဲ့။ ပညာရွင္ ခုႏွစ္ဦးက တူညီတဲ႔ အေျဖကိုေပးခဲ့ပါတယ္။ အေျဖက " <span style="color: rgb(255, 255, 102);">တကယ္လို႔ ဘဝကို အသစ္က ျပန္စရရင္ သားသမီးေတြနဲ႔ အတူေနတဲ႔ အခ်ိန္ကို လက္မလႊတ္ခ်င္ဆံုးပါ</span> " လို႔ ျပန္ေျဖခဲ့ၾကတယ္။</span><br /><br /><span id="fullpost">တစ္ခ်ိဳ ႔လူေတြက ဆံုးျဖတ္ျပီးရင္ ေနာင္တမရဘူးလို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္ ။ ဒါေပမဲ႔ မဆံုးျဖတ္ခင္ ေသခ်ာမစဥ္းစားခဲ႔ရင္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေနာင္တရတတ္ၾကစျမဲပဲ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးပါတယ္။ ေငြဟာ ရွာလို႔မကုန္ႏိုင္တဲ႔ အရာပါတဲ့...ရွာေလေလ ရေလေလ လိုခ်င္ေလေလ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လံုေလာက္ျပီလို႔ မထင္ပဲ ေငြေနာက္ကိုပဲ ေကာက္ေကာက္ ပါေအာင္ လိုက္ကုန္ၾကတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ပိုလာဝက္ဝံလို ကိုယ္ေသြး ကိုယ္ေသာက္ျပီး ေပ်ာ္ေနၾကတဲ႔လူ ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီလား...?????</span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;" id="fullpost">တင္းတိမ္ ေရာင့္ရဲႏိုင္တဲ့လူက ဘယ္ေတာ့မွ မဆင္းရဲဘူး ။ မတင္းတိမ္ႏိုင္တဲ့လူက အျမဲဆင္းရဲေနတယ္။</span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;" id="fullpost">သင္ေရာ ဘယ္လိုလူ ျဖစ္ေနျပီလဲ? ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ပါဦး ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-9221662925927409244?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-62675668179184100462008-04-03T17:21:00.000-07:002008-04-03T17:24:04.353-07:00<span id="fullpost"><object height="345" width="400"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/v/CDFnFJtvo9/aus=false/pv=2"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://media.imeem.com/v/CDFnFJtvo9/aus=false/pv=2" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" height="345" width="400"></embed></object><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">အခု ဗီြဒီယိုေလးကို<a href="http://www.blogger.com/%20http://www.metacafe.com/">metacfe</a> ကေန ယူထားတာပါ။ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းလို႔ ေဝမွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။ ပံုတစ္ခုခ်င္းစီကို ရပ္၊ရပ္ျပီးၾကည့္ပါ။ဘာေတြပါသလဲလို႔။သေဘာက်မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။</span><br /></div><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-6267566817918410046?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-84340489446731781802008-04-03T17:17:00.000-07:002008-04-03T17:19:49.916-07:00<div style="text-align: justify;">မိမိတို႔ရဲ႔ ဖုန္းေလးထဲမွာ <span style="color: rgb(255, 204, 255);">ျမန္မာသံ စစ္စစ္</span> Ring Tone ေလးေတြထည့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေဟာဒီက<br /><a href="http://h1.ripway.com/koswanyso/Sample1.wav"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ring Tone 1</span></a><br /><br /><a href="http://h1.ripway.com/koswanyso/Sample2.wav"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ring Tone 2</span></a><br /><br /><a href="http://h1.ripway.com/koswanyso/Sample3.wav"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ring Tone 3</span></a><br /> လင့္ေလးေတြမွာ ေဒါင္းလုပ္ခ်ျပီးယူလိုက္ပါ ။<br /><br />အဲဒါမွ မေက်နပ္ေသးဘူး၊ အဂၤလိပ္ သံစဥ္ေလးေတြကိုပဲ ထည့္ခ်င္ပါတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဟာ... <a href="http://www.khitlunge.org.mm/Download/default.aspx?id=5">ဒီမွာ</a> စိတ္တိုင္းက် သြားရွာျပီး အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္ ။<span id="fullpost"></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4493518645662307758-8434048944673178180?l=koswan.blogspot.com' alt='' /></div>ကိုစြမ္းhttp://www.blogger.com/profile/16424991559867688910noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4493518645662307758.post-81532783211042223982008-04-03T17:13:00.000-07:002008-12-16T12:48:02.062-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_F5duJfyoth